سوره مؤمنون
ترجمهٔ صفحه ۳۴۷
اگر بر آنها رحمت مىآورديم و آزارى را كه بدان گرفتارند از آنها دور مىساختيم، باز هم همچنان با سرسختى در طغيان خويش سرگشته مىماندند.
به عذاب گرفتارشان كرديم. پس در مقابل پروردگارشان نه فروتنى كردند و نه تضرع.
تا آنگاه كه درى از عذاب سخت بر رويشان گشوديم، چنان كه از همه جا نوميد گشتند.
و اوست آن خدايى كه برايتان گوش و چشم و دل بيافريد. چه اندك سپاس مىگزاريد.
اوست آن خدايى كه شما را در روى زمين پديد آورد و همه نزد او گرد آورده مىشويد.
و اوست آن خدايى كه زنده مىكند و مىميراند و آمدوشد شب و روز از آن اوست. چرا تعقل نمىكنيد؟
نه، آنها نيز همان سخنان گفتند كه پيشينيان مىگفتند:
گفتند: آيا اگر ما بميريم و خاك و استخوان شويم باز هم زنده مىشويم؟
به ما و پدرانمان نيز پيش از اين چنين وعدههايى داده شده بود. اينها چيزى جز افسانههاى پيشينيان نيست.
بگو: اگر مىدانيد، اين زمين و هر كه در آن است از آن كيست؟
خواهند گفت: از آن خدا. بگو: آيا پند نمىگيريد؟
بگو: كيست پروردگار آسمانهاى هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ؟
خواهند گفت: خدا. بگو: آيا پروا نمىكنيد؟
بگو: اگر مىدانيد، ملكوت همه چيزها به دست كيست؟ كيست آن كه به همه كس پناه دهد و كسى را از او پناه نيست؟
خواهند گفت: خدا. بگو: پس چرا فريب مىخوريد؟