سورة القيامة

زه د قیامت په ورځې باندې قسم خورم

او زه په ډېر ملامت كوونكي نفس باندې قسم خورم

ایا (كافر) انسان دا ګمان كوي چې مونږ به د ده هډوكي له سره راجمع نه كړو

ولې نه! (جمع به يې كړو)، په داسې حال كې چې مونږ په دې قادر یو چې د ده (هډوكي او) د ګوتو بندونه (هم) برابر كړو

بلكې (كافر) انسان اراده لري چې په خپله مخه (راتلونكې زمانه) كې هم نافرماني وكړي

دى تپوس كوي چې د قیامت ورځ به كله وي؟

نو كله چې سترګې خړې (سپینې) شي

او سپوږمۍ توره (بې رڼا) شي

او لمر او سپوږمۍ سره جمع كړى شي

نو (كافر) انسان به په دغه وخت كې وايي: د تېښتې ځاى چېرته دى؟

هیڅكله داسې نه ده۔، هېڅ پناه ځاى نشته

په دغې ورځ كې ځاى د قرار ستا د رب په طرف دى

په دغې ورځ كې به انسان په هغه څه خبر كړى شي چې ده مخكې لېږلي دي او وروسته يې پرېښي دي

بلكې انسان په خپل ځان باندې ښه دلیل دى

اګر كه دى خپل عذرونه وړاندې كړي

(اى نبي!) ته خپله ژبه په دې (قرآن) سره مه خوځوه، د دې لپاره چې ته دا په تُندۍ سره حاصل كړې

بېشكه پر مونږ باندې د ده جمع كول او د ده لوستل دي

نو كله چې مونږ دى ولولو، نو ته د ده د لوستلو پیروي كوه

بیا یقینًا زمونږ په ذمه د ده بیانول دي

هیڅكله داسې نه ده۔ بلكې تاسو تادي كوونكې (زر تېرېدونكې فاني كېدونكې دنیا) خوښوئ

او تاسو اخرت پرېږدئ

په دغې ورځ كې به څه مخونه تازه روښانه وي

خپل رب ته به كتونكي وي

او په دغې ورځ كې به څه مخونه سخت تریو (او سپېره) وي

یقین به كوي چې له دوى سره به مَلا ماتوونكى عمل وشي

داسې نه ده۔ كله چې ساه د ستوني هډوكي ته ورسېږي

او وبه ویل شي: څوك دى دم كوونكى؟

او دى به یقین وكړي چې بېشكه دغه (وخت د) بېلتون دى

او یوه پنډۍ به له بلې پنډۍ تاوېږي

ستا د رب په لوري به دغې ورځ كې ورتله دي

پس ده نه تصدیق وكړ او نه يې لمونځ وكړ

او لېكن دروغ يې وګاڼه (قرآن) او مخ يې وګرځاوه

بیا خپل اهل ته لاړ، په داسې حال كې چې تكبر يې كاوه

تا ته دې هلاكت (او افسوس) وي، پس هلاكت دې وي

بیا دې تا لپاره هلاكت وي، نو هلاكت دې وي

ایا (كافر) انسان ګمان كوي چې دى به مهمل (او بې كاره) پرېښودل شي

ایا دغه (انسان) د هغې منۍ یو څاڅكى نه و چې تویولى شي

بیا دى د وینې یوه ټوټه وه، نو دغه (الله دى) پیدا كړ، پس برابر يې كړ

نو له دغې (منۍ) نه يې دوه قسمه پیدا كړل (یعنې) سړى او ښځه

ایا دغه (الله) په دې قادر نه دى چې مړي راژوندي كړي؟