سوره جن آیه ۴
وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًا ۴
و سفيه ما در باره خدا سخنانى به ناحق مى‌گفت.
و این که سفیه (و نادان) ما (شیطان) در بارة الله سخنان ناروایی می‌گفت.
او بېشكه شان دا دى چې زمونږ ناپوهو (بېوقوفو) په الله باندې زیاتي (او بې حقیقته) خبرې اړولې
Ва бехиради мо дар бораи Худо суханоне ба ноҳақ мегуфт.
به‌ڕاستی بێ دین و یاخیه‌که‌مان (واته ئیبلیس) شتی زۆر ناڕه‌واو نابه‌جێی بۆ خوا هه‌ڵبه‌ستووه (ده‌یه‌وێت هه‌موومان گومڕا بکات).
Bi rastî nezan û evsenene me di hemberê Yezdan da mijûlîne necê dibêjin
And that our foolish one has been saying about Allah an excessive transgression.
تفسیر
تفسیر نور (خرمدل)
نادانان ما درباره‌ی خداوند سخنان ناروائی می‌گفته‌اند. [[«سَفِیهُ»: نادان. مراد جنس سفیه است. لذا شامل اهریمن و سپاهیان او می‌گردد (نگا: المصحف المیسّر). «شَطَطاً»: سخنان دور از حقیقت. اقوال نادرست (نگا: الکهف / 14).]]
تفسیر مختصر
و اینکه ابلیس در نسبت دادن همسر و فرزند به او سبحانه سخنی غلط در مورد الله می‌گوید.
نمایش با رسم ساده (املایی)
وأنه كان يقول سفيهنا على الله شططا