سوره جن آیه ۵
وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلۡإِنسُ وَٱلۡجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا ۵
و ما مى‌پنداشتيم كه آدمى و جن در باره خدا دروغ نمى‌گويند.
و ما (چنین) گمان می‌کردیم که هرگز انس و جن بر الله دروغ نمی‌بندند.
او یقینًا مونږ دا خیال كاوه چې په الله باندې به انسانان او پېریان هیڅكله دروغ ونه وايي
Ва мо мепиндоштем, ки одамиву ҷин дар бораи Худо дурӯғ намегӯянд.
ئێمه گومانمان وابوو که ده‌سته‌ی ئاده‌میزادو په‌ری هه‌رگیز درۆ به‌ناوی خواوه ناکه‌ن!!
Bi rastî me guman dikir, ku meriv û cunûk li ser (navê) Yezdan derewan nakin
And we had thought that mankind and the jinn would never speak about Allah a lie.
تفسیر
تفسیر نور (خرمدل)
و ما (پیش از این) چنین می‌پنداشتیم که آدمیان و پریان هرگز بر خدا دروغ نمی‌بندند (و از زبان خدا دروغ نمی‌گویند و بدو نسبتهای ناروائی - همچون داشتن زن و فرزند - نمی‌دهند). [[«لَن تَقُولَ ... کَذِباً»: این سخن ممکن است اشاره به تقلید کورکورانه‌ای باشد که این گروه از پریان قبلاً از دیگران داشته‌اند و برای خدا انباز و همگون و زن و فرزند قرار می‌داده‌اند.]]
تفسیر مختصر
و ما گمان می‌کردیم انسان‌ها و جن‌های مشرک دروغ نمی‌گویند وقتی ادعا می‌کردند او تعالی همسر و فرزندی دارد، پس سخن‌شان را به تقلید از آنها تصدیق کردیم.
نمایش با رسم ساده (املایی)
وأنا ظننا أن لن تقول الإنس والجن على الله كذبا