تَبَٰرَكَ ٱلَّذِي بِيَدِهِ ٱلۡمُلۡكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ قَدِيرٌ ۱
بزرگوار و متعالى است خداوندى كه فرمانروايى به دست اوست و او بر هر چيزى تواناست.
تَبَٰرَكَ ٱلَّذِي بِيَدِهِ ٱلۡمُلۡكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ قَدِيرٌ ۱
بزرگوار و متعالى است خداوندى كه فرمانروايى به دست اوست و او بر هر چيزى تواناست.
ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلۡمَوۡتَ وَٱلۡحَيَوٰةَ لِيَبۡلُوَكُمۡ أَيُّكُمۡ أَحۡسَنُ عَمَلًاۚ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡغَفُورُ ۲
آن كه مرگ و زندگى را بيافريد، تا بيازمايدتان كه كدام يك از شما به عمل نيكوتر است و اوست پيروزمند و آمرزنده.
ٱلَّذِي خَلَقَ سَبۡعَ سَمَٰوَٰتٍ طِبَاقًاۖ مَّا تَرَىٰ فِي خَلۡقِ ٱلرَّحۡمَٰنِ مِن تَفَٰوُتٍۖ فَٱرۡجِعِ ٱلۡبَصَرَ هَلۡ تَرَىٰ مِن فُطُورٍ ۳
آن كه هفت آسمان طبقه طبقه را بيافريد. در آفرينش خداى رحمان هيچ خلل و بىنظمى نمىبينى. پس بار ديگر نظركن، آيا در آسمان شكافى مىبينى؟
ثُمَّ ٱرۡجِعِ ٱلۡبَصَرَ كَرَّتَيۡنِ يَنقَلِبۡ إِلَيۡكَ ٱلۡبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِيرٌ ۴
بار ديگر نيز چشم باز كن و بنگر. نگاه تو خسته و درمانده به نزد تو باز خواهد گشت.
وَلَقَدۡ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنۡيَا بِمَصَٰبِيحَ وَجَعَلۡنَٰهَا رُجُومًا لِّلشَّيَٰطِينِۖ وَأَعۡتَدۡنَا لَهُمۡ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ ۵
ما آسمان فرودين را به چراغهايى بياراستيم و آن چراغها را وسيله راندن شياطين گردانيديم و برايشان شكنجه آتش سوزان آماده كردهايم.
وَلِلَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِمۡ عَذَابُ جَهَنَّمَۖ وَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ ۶
و براى كسانى كه به پروردگارشان كافر شدهاند عذاب جهنم باشد و جهنم بد سرانجامى است.
إِذَآ أُلۡقُواْ فِيهَا سَمِعُواْ لَهَا شَهِيقًا وَهِيَ تَفُورُ ۷
چون در جهنم افكنده شوند، به جوش آيد و بانگ زشتش را بشنوند،
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلۡغَيۡظِۖ كُلَّمَآ أُلۡقِيَ فِيهَا فَوۡجٌ سَأَلَهُمۡ خَزَنَتُهَآ أَلَمۡ يَأۡتِكُمۡ نَذِيرٌ ۸
نزديك است كه از خشم پارهپاره شود. و چون فوجى را در آن افكنند، خازنانش گويندشان: آيا شما را بيمدهندهاى نيامد؟
قَالُواْ بَلَىٰ قَدۡ جَآءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبۡنَا وَقُلۡنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَيۡءٍ إِنۡ أَنتُمۡ إِلَّا فِي ضَلَٰلٍ كَبِيرٍ ۹
گويند: چرا، بيمدهنده آمد ولى تكذيبش كرديم و گفتيم: خدا هيچ چيز نازل نكرده است؛ شما در گمراهى بزرگى هستيد.
وَقَالُواْ لَوۡ كُنَّا نَسۡمَعُ أَوۡ نَعۡقِلُ مَا كُنَّا فِيٓ أَصۡحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ ۱۰
و مىگويند: اگر ما مىشنيديم يا تعقل مىكرديم، اهل اين آتش سوزنده نمىبوديم.
فَٱعۡتَرَفُواْ بِذَنۢبِهِمۡ فَسُحۡقًا لِّأَصۡحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ ۱۱
پس به گناه خود اعتراف مىكنند. اى لعنت باد بر آنها كه اهل آتش سوزندهاند.
إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُم بِٱلۡغَيۡبِ لَهُم مَّغۡفِرَةٌ وَأَجۡرٌ كَبِيرٌ ۱۲
براى كسانى كه ناديده از پروردگارشان مىترسند، آمرزش و مزد فراوان است.
وَأَسِرُّواْ قَوۡلَكُمۡ أَوِ ٱجۡهَرُواْ بِهِۦٓۖ إِنَّهُۥ عَلِيمُۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ۱۳
چه به راز سخن گوييد و چه آشكارا، او به هر چه در دلها مىگذرد داناست.
أَلَا يَعۡلَمُ مَنۡ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلۡخَبِيرُ ۱۴
آيا آن كه آفريده نمىداند؟ حال آنكه او باريكبين و آگاه است.
هُوَ ٱلَّذِي جَعَلَ لَكُمُ ٱلۡأَرۡضَ ذَلُولًا فَٱمۡشُواْ فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُواْ مِن رِّزۡقِهِۦۖ وَإِلَيۡهِ ٱلنُّشُورُ ۱۵
اوست كه زمين را رام شما گردانيد. پس بر روى آن سير كنيد، و از رزق خدا بخوريد. چون از قبر بيرون آييد به سوى او مىرويد.
ءَأَمِنتُم مَّن فِي ٱلسَّمَآءِ أَن يَخۡسِفَ بِكُمُ ٱلۡأَرۡضَ فَإِذَا هِيَ تَمُورُ ۱۶
آيا از آن كه در آسمان است ايمن نشستهايد كه ناگاه زمين را به لرزش درآورد و زمين شما را در خود فرو برد؟
أَمۡ أَمِنتُم مَّن فِي ٱلسَّمَآءِ أَن يُرۡسِلَ عَلَيۡكُمۡ حَاصِبًاۖ فَسَتَعۡلَمُونَ كَيۡفَ نَذِيرِ ۱۷
يا از آن كه در آسمان است ايمن نشستهايد كه ناگاه بادى همراه با سنگريزه بر سر شما فرستد؟ به زودى خواهيد دانست كه بيمدادن من چگونه است.
وَلَقَدۡ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ فَكَيۡفَ كَانَ نَكِيرِ ۱۸
هر آينه كسانى كه پيش از آنها بودند، پيامبران را تكذيب كردند. پس عذاب من چگونه بود.
أَوَلَمۡ يَرَوۡاْ إِلَى ٱلطَّيۡرِ فَوۡقَهُمۡ صَٰٓفَّٰتٍ وَيَقۡبِضۡنَۚ مَا يُمۡسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحۡمَٰنُۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَيۡءِۭ بَصِيرٌ ۱۹
آيا پرندگانى را كه بال گشوده يا بال فراهمكشيده بر فراز سرشان در پروازند، نديدهاند؟ آنها را جز خداى رحمان كسى در هوا نگاه نتواند داشت. اوست كه به همه چيز بيناست.
أَمَّنۡ هَٰذَا ٱلَّذِي هُوَ جُندٌ لَّكُمۡ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحۡمَٰنِۚ إِنِ ٱلۡكَٰفِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍ ۲۰
آيا آنان كه ياران شمايند توانند در برابر خدا ياريتان كنند؟ كافران در فريبى بيش نيستند.
أَمَّنۡ هَٰذَا ٱلَّذِي يَرۡزُقُكُمۡ إِنۡ أَمۡسَكَ رِزۡقَهُۥۚ بَل لَّجُّواْ فِي عُتُوٍّ وَنُفُورٍ ۲۱
آيا كيست آن كه به شما روزى دهد اگر او روزى خويش باز دارد؟ نه، در سركشى و دورى از حق لجاج مىورزند.
أَفَمَن يَمۡشِي مُكِبًّا عَلَىٰ وَجۡهِهِۦٓ أَهۡدَىٰٓ أَمَّن يَمۡشِي سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسۡتَقِيمٍ ۲۲
آيا آن كس كه نگونسار بر روى افتاده راه مىرود، هدايت يافتهتر است يا آن كه بر پاى ايستاده و بر راه راست مىرود؟
قُلۡ هُوَ ٱلَّذِيٓ أَنشَأَكُمۡ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمۡعَ وَٱلۡأَبۡصَٰرَ وَٱلۡأَفۡـِٔدَةَۚ قَلِيلًا مَّا تَشۡكُرُونَ ۲۳
بگو: اوست كه شما را آفريده است و گوش و چشم و دل داده است. چه اندك سپاس مىگزاريد.
قُلۡ هُوَ ٱلَّذِي ذَرَأَكُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَإِلَيۡهِ تُحۡشَرُونَ ۲۴
بگو: اوست كه شما را در زمين آفريد و در قيامت نزد او گرد آورده مىشويد.
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا ٱلۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ ۲۵
مىگويند: اگر راست مىگوييد، اين وعده چه وقت فرا مىرسد؟
قُلۡ إِنَّمَا ٱلۡعِلۡمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ۲۶
بگو: علم آن نزد خداست و من بيمدهندهاى آشكارم.
فَلَمَّا رَأَوۡهُ زُلۡفَةً سِيٓـَٔتۡ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَقِيلَ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ ۲۷
كافران چون نزديكش بنگرند، چهرهشان گرفته شود. و به آنها گفته مىشود: اين است آنچه باطلش مىخوانديد.
قُلۡ أَرَءَيۡتُمۡ إِنۡ أَهۡلَكَنِيَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِيَ أَوۡ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلۡكَٰفِرِينَ مِنۡ عَذَابٍ أَلِيمٍ ۲۸
بگو: گيرم كه خدا مرا و همراهانم را هلاك كند يا بر ما رحمت آورد، چه كسى كافران را از عذاب دردآور مىرهاند؟
قُلۡ هُوَ ٱلرَّحۡمَٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيۡهِ تَوَكَّلۡنَاۖ فَسَتَعۡلَمُونَ مَنۡ هُوَ فِي ضَلَٰلٍ مُّبِينٍ ۲۹
بگو: او خداى رحمان است. به او ايمان آورديم و بر او توكل كرديم. و زودا كه خواهيد دانست چه كسى در گمراهى آشكار است.
قُلۡ أَرَءَيۡتُمۡ إِنۡ أَصۡبَحَ مَآؤُكُمۡ غَوۡرًا فَمَن يَأۡتِيكُم بِمَآءٍ مَّعِينِۭ ۳۰
بگو: اگر آبتان در زمين فرو رود، چه كسى شما را آب روان خواهد داد؟
نٓۚ وَٱلۡقَلَمِ وَمَا يَسۡطُرُونَ ۱
نون، سوگند به قلم و آنچه مىنويسند.
مَآ أَنتَ بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ بِمَجۡنُونٍ ۲
كه تو، به فضل پروردگارت، ديوانه نيستى.
وَإِنَّ لَكَ لَأَجۡرًا غَيۡرَ مَمۡنُونٍ ۳
و تو راست پاداشى پايانناپذير.
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ ۴
و تو راست خُلقى عظيم.
فَسَتُبۡصِرُ وَيُبۡصِرُونَ ۵
زودا كه تو ببينى و آنها نيز ببينند،
بِأَييِّكُمُ ٱلۡمَفۡتُونُ ۶
كه ديوانگى در كدام يك از شماست.
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعۡلَمُ بِٱلۡمُهۡتَدِينَ ۷
هر آينه پروردگار تو بهتر مىداند چه كسى از طريق او گمراه گشته، كه او به رهيافتگان داناتر است.
فَلَا تُطِعِ ٱلۡمُكَذِّبِينَ ۸
پس، از تكذيب كنندگان، اطاعت مكن.
وَدُّواْ لَوۡ تُدۡهِنُ فَيُدۡهِنُونَ ۹
دوست دارند كه نرمى كنى تا نرمى كنند.
وَلَا تُطِعۡ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِينٍ ۱۰
از هر فرومايهاى كه بسيار سوگند مىخورد، پيروى مكن:
هَمَّازٍ مَّشَّآءِۭ بِنَمِيمٍ ۱۱
عيبجويى كه براى سخنچينى اينجا و آنجا مىرود،
مَّنَّاعٍ لِّلۡخَيۡرِ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ۱۲
بازدارنده از خير، متجاوز گناهكار،
عُتُلِّۭ بَعۡدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ۱۳
خشنمردى، ناشناخته نسب،
أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ ۱۴
بدان جهت كه صاحب مال و فرزند است،
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ۱۵
چون آيات ما بر او خوانده شود، گويد: اساطير پيشينيان است.
سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلۡخُرۡطُومِ ۱۶
زودا كه بر بينىاش داغ گذاريم.
إِنَّا بَلَوۡنَٰهُمۡ كَمَا بَلَوۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡجَنَّةِ إِذۡ أَقۡسَمُواْ لَيَصۡرِمُنَّهَا مُصۡبِحِينَ ۱۷
ما آنها را آزموديم، چنان كه صاحبان آن بستانها را آزموديم. آنگاه كه قسم خوردند كه فردا بامداد ميوهها را خواهند چيد.
وَلَا يَسۡتَثۡنُونَ ۱۸
و ان شاء اللّه نگفتند.
فَطَافَ عَلَيۡهَا طَآئِفٌ مِّن رَّبِّكَ وَهُمۡ نَآئِمُونَ ۱۹
پس شبهنگام كه به خواب بودند آفتى از آسمان آمد،
فَأَصۡبَحَتۡ كَٱلصَّرِيمِ ۲۰
و بستانها سياه شد.
فَتَنَادَوۡاْ مُصۡبِحِينَ ۲۱
و سحرگاهان يكديگر را ندا دادند:
أَنِ ٱغۡدُواْ عَلَىٰ حَرۡثِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰرِمِينَ ۲۲
اگر مىخواهيد ميوه بچينيد، بامدادان به كشتزار خود برويد.
فَٱنطَلَقُواْ وَهُمۡ يَتَخَٰفَتُونَ ۲۳
به راه افتادند و آهسته مىگفتند:
أَن لَّا يَدۡخُلَنَّهَا ٱلۡيَوۡمَ عَلَيۡكُم مِّسۡكِينٌ ۲۴
كه امروز نبايد بينوايى به بستان شما درآيد.
وَغَدَوۡاْ عَلَىٰ حَرۡدٍ قَٰدِرِينَ ۲۵
صبحگاهان بدين آهنگ كه مىتوانند بينوا را منع كنند بيرون شدند.
فَلَمَّا رَأَوۡهَا قَالُوٓاْ إِنَّا لَضَآلُّونَ ۲۶
چون بستانهاى خود را ديدند گفتند: راه را گم كردهايم.
بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ ۲۷
نه، ما از حاصل محروم شدهايم.
قَالَ أَوۡسَطُهُمۡ أَلَمۡ أَقُل لَّكُمۡ لَوۡلَا تُسَبِّحُونَ ۲۸
نيكمردشان گفت: شما را نگفتم؛ چرا خدا را تسبيح نمىگوييد؟
قَالُواْ سُبۡحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ۲۹
گفتند: منزه است پروردگار ما، ما ستمكار بوديم.
فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٍ يَتَلَٰوَمُونَ ۳۰
پس زبان به ملامت يكديگر گشودند.
قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ ۳۱
گفتند: واى بر ما، ما مردمى سركش بودهايم،
عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبۡدِلَنَا خَيۡرًا مِّنۡهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ ۳۲
باشد كه پروردگار ما در عوض، چيزى بهتر از آن ما را ارزانى دارد. ما به پروردگار خود روى آوردهايم.
كَذَٰلِكَ ٱلۡعَذَابُۖ وَلَعَذَابُ ٱلۡأٓخِرَةِ أَكۡبَرُۚ لَوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ ۳۳
اينچنين است عذاب. و اگر بدانند، عذاب آخرت بزرگتر است.
إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۳۴
براى پرهيزگاران در نزد پروردگارشان بستانهايى است پرنعمت.
أَفَنَجۡعَلُ ٱلۡمُسۡلِمِينَ كَٱلۡمُجۡرِمِينَ ۳۵
آيا با تسليمشدگان چون مجرمان رفتار مىكنيم؟
مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ ۳۶
شما را چه مىشود؟ چسان داورى مىكنيد؟
أَمۡ لَكُمۡ كِتَٰبٌ فِيهِ تَدۡرُسُونَ ۳۷
آيا شما را كتابى است كه از آن مىخوانيد؟
إِنَّ لَكُمۡ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ ۳۸
و هر چه اختيار كنيد در آن هست؟
أَمۡ لَكُمۡ أَيۡمَٰنٌ عَلَيۡنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ إِنَّ لَكُمۡ لَمَا تَحۡكُمُونَ ۳۹
يا با ما پيمانى كه به روز قيامت كشد بستهايد؛ كه به هر چه حكم كنيد حق شما باشد؟
سَلۡهُمۡ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ ۴۰
از ايشان بپرس كدام يكشان ضامن چنين پيمانى است؟
أَمۡ لَهُمۡ شُرَكَآءُ فَلۡيَأۡتُواْ بِشُرَكَآئِهِمۡ إِن كَانُواْ صَٰدِقِينَ ۴۱
يا آنها را بتانى است؟ اگر راست مىگويند بتان خود را بياورند.
يَوۡمَ يُكۡشَفُ عَن سَاقٍ وَيُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ ۴۲
روزى كه آن واقعه عظيم پديدار شود و آنها را به سجود فرا خوانند، ولى نتوانند.
خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةٌۖ وَقَدۡ كَانُواْ يُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمۡ سَٰلِمُونَ ۴۳
وحشت در چشمانشان پيداست، ذلت بر آنها چيره شده است. پيش از اين نيز آنها را در عين تندرستى به سجده فراخوانده بودند.
فَذَرۡنِي وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِۖ سَنَسۡتَدۡرِجُهُم مِّنۡ حَيۡثُ لَا يَعۡلَمُونَ ۴۴
پس مرا با آنها كه اين سخن را تكذيب مىكنند واگذار تا اندكاندك، چنان كه درنيابند، فروگيريمشان.
وَأُمۡلِي لَهُمۡۚ إِنَّ كَيۡدِي مَتِينٌ ۴۵
و به آنها مهلت دهم. هر آينه مكر من مكرى استوار است.
أَمۡ تَسۡـَٔلُهُمۡ أَجۡرًا فَهُم مِّن مَّغۡرَمٍ مُّثۡقَلُونَ ۴۶
يا از آنان مزدى طلبيدهاى و اكنون از اداى آن در رنجند؟
أَمۡ عِندَهُمُ ٱلۡغَيۡبُ فَهُمۡ يَكۡتُبُونَ ۴۷
يا علم غيب مىدانند و آنهايند كه مىنويسند؟
فَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلۡحُوتِ إِذۡ نَادَىٰ وَهُوَ مَكۡظُومٌ ۴۸
در برابر فرمان پروردگارت صابر باش و چون صاحب ماهى مباش كه با دلى پراندوه ندا در داد.
لَّوۡلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعۡمَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ مَذۡمُومٌ ۴۹
اگر نعمت پروردگارش نبود، در عين بد حالى به صحرايى بىآب و گياه مىافتاد.
فَٱجۡتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ۵۰
پس پروردگارش او را برگزيد و در زمره صالحانش آورد.
وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَيُزۡلِقُونَكَ بِأَبۡصَٰرِهِمۡ لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجۡنُونٌ ۵۱
و كافران چون قرآن را شنيدند نزديك بود كه تو را با چشمان خود به سر درآورند و مىگويند كه او ديوانه است،
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكۡرٌ لِّلۡعَٰلَمِينَ ۵۲
و حال آنكه قرآن براى جهانيان جز اندرزى نيست.
ٱلۡحَآقَّةُ ۱
آن روز بر حق.
مَا ٱلۡحَآقَّةُ ۲
چيست آن روز بر حق؟
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحَآقَّةُ ۳
و چه دانى كه آن روز بر حق چيست؟
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلۡقَارِعَةِ ۴
قوم ثمود و عاد روز رستاخيز را دروغ انگاشتند.
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهۡلِكُواْ بِٱلطَّاغِيَةِ ۵
اما قوم ثمود به آن بانگ سهمگين هلاك شدند.
وَأَمَّا عَادٌ فَأُهۡلِكُواْ بِرِيحٍ صَرۡصَرٍ عَاتِيَةٍ ۶
و اما قوم عاد با وزش باد صُرصر به هلاكت رسيدند.
سَخَّرَهَا عَلَيۡهِمۡ سَبۡعَ لَيَالٍ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًاۖ فَتَرَى ٱلۡقَوۡمَ فِيهَا صَرۡعَىٰ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٍ خَاوِيَةٍ ۷
آن عذاب را هفت شب و هشت روز پى در پى بر آنان بگماشت. آن قوم را چون تنههاى پوسيده خرما مىديدى كه افتادهاند و مُردهاند.
فَهَلۡ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍ ۸
آيا كسى را مىبينى كه از آنها بر جاى مانده باشد؟
وَجَآءَ فِرۡعَوۡنُ وَمَن قَبۡلَهُۥ وَٱلۡمُؤۡتَفِكَٰتُ بِٱلۡخَاطِئَةِ ۹
و فرعون و مردمى كه پيش از او بودند و نيز مردم مُؤتفكَه گناهكار آمدند.
فَعَصَوۡاْ رَسُولَ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَهُمۡ أَخۡذَةً رَّابِيَةً ۱۰
فرستاده پروردگارشان را نافرمانى كردند و خدا نيز آنان را به سختى فرو گرفت.
إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلۡمَآءُ حَمَلۡنَٰكُمۡ فِي ٱلۡجَارِيَةِ ۱۱
چون آب طغيان كرد، شما را به كشتى سوار كرديم.
لِنَجۡعَلَهَا لَكُمۡ تَذۡكِرَةً وَتَعِيَهَآ أُذُنٌ وَٰعِيَةٌ ۱۲
تا آن را مايه اندرزتان گردانيم و گوش نگهدارنده اندرز آن را فرا گيرد.
فَإِذَا نُفِخَ فِي ٱلصُّورِ نَفۡخَةٌ وَٰحِدَةٌ ۱۳
چون يك بار در صور دميده شود،
وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَٰحِدَةً ۱۴
و زمين و كوهها را برگيرند و يكباره در هم كوبند،
فَيَوۡمَئِذٍ وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ ۱۵
آن روز آن حادثه به وقوع پيوسته باشد.
وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِيَ يَوۡمَئِذٍ وَاهِيَةٌ ۱۶
و آسمان كه در آن روز سست شده است، بشكافد.
وَٱلۡمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرۡجَآئِهَاۚ وَيَحۡمِلُ عَرۡشَ رَبِّكَ فَوۡقَهُمۡ يَوۡمَئِذٍ ثَمَٰنِيَةٌ ۱۷
و فرشتگان در اطراف آسمان باشند. و در آن روز هشت تن از آنها عرش پروردگارت را بر فراز سرشان حمل مىكنند.
يَوۡمَئِذٍ تُعۡرَضُونَ لَا تَخۡفَىٰ مِنكُمۡ خَافِيَةٌ ۱۸
آن روز شما را پيش آورند و هيچ چيز شما نهان نماند.
فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقۡرَءُواْ كِتَٰبِيَهۡ ۱۹
اما هر كس كه نامه اعمالش را به دست راستش دهند، مىگويد: نامه مرا بگيريد و بخوانيد.
إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَٰقٍ حِسَابِيَهۡ ۲۰
من يقين داشتم كه حساب خود را خواهم ديد.
فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ ۲۱
پس او در يك زندگى پسنديده و خوش خواهد بود،
فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ۲۲
در بهشتى برين،
قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ ۲۳
كه ميوههايش در دسترس باشد.
كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ هَنِيٓـَٔۢا بِمَآ أَسۡلَفۡتُمۡ فِي ٱلۡأَيَّامِ ٱلۡخَالِيَةِ ۲۴
بخوريد و بياشاميد، گوارا باد شما را. اينها پاداش اعمالى است كه در ايام گذشته به جاى مىآوردهايد.
وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُوتَ كِتَٰبِيَهۡ ۲۵
اما آن كس كه نامه اعمالش را به دست چپش دهند مىگويد: اى كاش نامه مرا به دست من نداده بودند،
وَلَمۡ أَدۡرِ مَا حِسَابِيَهۡ ۲۶
و ندانسته بودم كه حساب من چيست،
يَٰلَيۡتَهَا كَانَتِ ٱلۡقَاضِيَةَ ۲۷
اى كاش همان مرگ مىبود و بس،
مَآ أَغۡنَىٰ عَنِّي مَالِيَهۡۜ ۲۸
دارايى من مرا سود نبخشيد،
هَلَكَ عَنِّي سُلۡطَٰنِيَهۡ ۲۹
قدرت من از دست من برفت.
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ۳۰
بگيريدش، زنجيرش كنيد.
ثُمَّ ٱلۡجَحِيمَ صَلُّوهُ ۳۱
و به جهنمش بكشيد.
ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةٍ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعًا فَٱسۡلُكُوهُ ۳۲
و او را با زنجيرى به درازاى هفتاد ذراع بكشيد.
إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِيمِ ۳۳
زيرا به خداى بزرگ ايمان نداشت.
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ۳۴
و به طعامدادن به مسكينان كسى را ترغيب نمىكرد.
فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌ ۳۵
در آن روز، در آنجا هيچ دوستى نخواهد داشت.
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِينٍ ۳۶
طعامش چيزى جز چرك و خون اهل دوزخ نيست.
لَّا يَأۡكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلۡخَٰطِـُٔونَ ۳۷
تنها خطاكاران از آن طعام مىخورند.
فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَا تُبۡصِرُونَ ۳۸
پس سوگند به آنچه مىبينيد،
وَمَا لَا تُبۡصِرُونَ ۳۹
و آنچه نمىبينيد،
إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ۴۰
كه اين سخن فرستادهاى بزرگوار است،
وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرٍۚ قَلِيلًا مَّا تُؤۡمِنُونَ ۴۱
نه سخن شاعرى. چه اندك ايمان مىآوريد.
وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنٍۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ ۴۲
و نيز سخن كاهنى نيست. چه اندك پند مىگيريد.
تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۴۳
از جانب پروردگار جهانيان نازل شده است.
وَلَوۡ تَقَوَّلَ عَلَيۡنَا بَعۡضَ ٱلۡأَقَاوِيلِ ۴۴
اگر پيامبر پارهاى سخنان را به افترا بر ما مىبست،
لَأَخَذۡنَا مِنۡهُ بِٱلۡيَمِينِ ۴۵
با قدرت او را فرومىگرفتيم،
ثُمَّ لَقَطَعۡنَا مِنۡهُ ٱلۡوَتِينَ ۴۶
سپس رگ دلش را پاره مىكرديم،
فَمَا مِنكُم مِّنۡ أَحَدٍ عَنۡهُ حَٰجِزِينَ ۴۷
و هيچ يك از شما را توان آن نبود كه مانع شود.
وَإِنَّهُۥ لَتَذۡكِرَةٌ لِّلۡمُتَّقِينَ ۴۸
و قرآن براى پرهيزگاران پندى است.
وَإِنَّا لَنَعۡلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ۴۹
ما مىدانيم كه از ميان شما كسانى هستند كه تكذيب مىكنند.
وَإِنَّهُۥ لَحَسۡرَةٌ عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ ۵۰
و قرآن كافران را مايه حسرت است.
وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلۡيَقِينِ ۵۱
و آن سخن حق و يقين است.
فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ ۵۲
پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح بگوى.
سَأَلَ سَآئِلُۢ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ۱
پرسندهاى از عذابى پرسيد كه
لِّلۡكَٰفِرِينَ لَيۡسَ لَهُۥ دَافِعٌ ۲
بر كافران فرود خواهد آمد و كس آن را دفع نتواند كرد،
مِّنَ ٱللَّهِ ذِي ٱلۡمَعَارِجِ ۳
از جانب خدا كه صاحب آسمانها.
تَعۡرُجُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيۡهِ فِي يَوۡمٍ كَانَ مِقۡدَارُهُۥ خَمۡسِينَ أَلۡفَ سَنَةٍ ۴
در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است، فرشتگان و روح بدان جا فراروند.
فَٱصۡبِرۡ صَبۡرًا جَمِيلًا ۵
پس صبر كن صبرى نيكو.
إِنَّهُمۡ يَرَوۡنَهُۥ بَعِيدًا ۶
ايشان آن روز را دور مىبينند.
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًا ۷
و ما نزديكش مىبينيم.
يَوۡمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلۡمُهۡلِ ۸
روزى كه آسمان چون فلز گداخته گردد،
وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ۹
و كوهها چون پشم،
وَلَا يَسۡـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا ۱۰
و هيچ خويشاوندى از حال خويشاوند خود نپرسد،
يُبَصَّرُونَهُمۡۚ يَوَدُّ ٱلۡمُجۡرِمُ لَوۡ يَفۡتَدِي مِنۡ عَذَابِ يَوۡمِئِذِۭ بِبَنِيهِ ۱۱
يكديگر را برابر چشمشان آرند. گناهكار دوست دارد كه خويشتن را بازخرد به فرزندانش،
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ۱۲
و زنش و برادرش،
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِي تُـٔۡوِيهِ ۱۳
و عشيرهاش كه او را مكان داده است،
وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ ۱۴
و همه آنها كه در روى زمينند، و نجات يابد.
كـَلَّآۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ۱۵
هرگز نه، كه آن شعله آتش است،
نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ ۱۶
پوست سر را مىكند،
تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ ۱۷
هر كه را كه به حق پشت كرد و از فرمان سرپيچيد به خود مىخواند،
وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ ۱۸
و آن را كه گردمىآورد و مىاندوخت.
۞ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ۱۹
هر آينه آدمى را حريص و ناشكيبا آفريدهاند.
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا ۲۰
چون شرى بدو رسد بيقرارى كند.
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلۡخَيۡرُ مَنُوعًا ۲۱
و چون مالى به دستش افتد بخل مىورزد.
إِلَّا ٱلۡمُصَلِّينَ ۲۲
مگر نماز گزارندگان:
ٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ دَآئِمُونَ ۲۳
آنان كه به نماز مداومت مىورزند،
وَٱلَّذِينَ فِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقٌّ مَّعۡلُومٌ ۲۴
و آنان كه در اموالشان حقى است معين،
لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ ۲۵
براى گدا و محروم.
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ۲۶
و كسانى كه روز قيامت را تصديق مىكنند،
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنۡ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشۡفِقُونَ ۲۷
و كسانى كه از عذاب پروردگارشان ترسانند،
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمۡ غَيۡرُ مَأۡمُونٍ ۲۸
كه از عذاب پروردگارشان در امان نتوانند بود،
وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِفُرُوجِهِمۡ حَٰفِظُونَ ۲۹
و كسانى كه شرمگاه خويش نگه مىدارند،
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزۡوَٰجِهِمۡ أَوۡ مَا مَلَكَتۡ أَيۡمَٰنُهُمۡ فَإِنَّهُمۡ غَيۡرُ مَلُومِينَ ۳۰
مگر براى همسرانشان يا كنيزانشان، كه در اين حال ملامتى بر آنها نيست.
فَمَنِ ٱبۡتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡعَادُونَ ۳۱
و آنان كه جز اين را بطلبند، متجاوزان هستند.
وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِأَمَٰنَٰتِهِمۡ وَعَهۡدِهِمۡ رَٰعُونَ ۳۲
و كسانى كه امانتها و عهدهاى خود را رعايت مىكنند،
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمۡ قَآئِمُونَ ۳۳
و كسانى كه شهادت خويش به حق ادا مىكنند،
وَٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ يُحَافِظُونَ ۳۴
و كسانى كه بر نمازهاشان مواظبت دارند،
أُوْلَٰٓئِكَ فِي جَنَّٰتٍ مُّكۡرَمُونَ ۳۵
اينان در بهشت، گرامى هستند.
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ قِبَلَكَ مُهۡطِعِينَ ۳۶
پس چيست كه كافران به سوى تو مىشتابند؟
عَنِ ٱلۡيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ۳۷
دستهدسته از جانب چپ و از جانب راست.
أَيَطۡمَعُ كُلُّ ٱمۡرِيٍٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُدۡخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ ۳۸
آيا هر يك از ايشان طمع مىورزد كه به بهشت پرنعمت داخل شود؟
كـَلَّآۖ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّمَّا يَعۡلَمُونَ ۳۹
هرگز نه، آنها خود مىدانند كه از چه چيز آنها را آفريدهايم.
فَلَآ أُقۡسِمُ بِرَبِّ ٱلۡمَشَٰرِقِ وَٱلۡمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ۴۰
پس سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها كه ما تواناييم
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيۡرًا مِّنۡهُمۡ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ ۴۱
كه به جاى آنها مردمى بهتر بياوريم و در اين كار ناتوان نيستيم.
فَذَرۡهُمۡ يَخُوضُواْ وَيَلۡعَبُواْ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ ۴۲
پس بگذارشان تا به بيهودگى درآيند و به بازيچه، تا به آن روزى كه وعدهشان دادهايم برسند.
يَوۡمَ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمۡ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ ۴۳
روزى كه شتابان از قبرها به درآيند، چنان كه گويى نزد بتان مىشتابند.
خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةٌۚ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلَّذِي كَانُواْ يُوعَدُونَ ۴۴
وحشت بر چشمانشان مستولى شده و به خوارى افتادهاند: اين است همان روزى كه آنها را وعده داده بودند.
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوۡمِهِۦٓ أَنۡ أَنذِرۡ قَوۡمَكَ مِن قَبۡلِ أَن يَأۡتِيَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٌ ۱
ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه: قوم خود را پيش از آنكه عذابى دردآور بر سرشان فرودآيد، بيم ده.
قَالَ يَٰقَوۡمِ إِنِّي لَكُمۡ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ۲
گفت: اى قوم من، من بيمدهندهاى روشنگرم،
أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ وَٱتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ۳
خدا را بپرستيد، و از او بترسيد و از من اطاعت كنيد،
يَغۡفِرۡ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمۡ وَيُؤَخِّرۡكُمۡ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّىۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَآءَ لَا يُؤَخَّرُۚ لَوۡ كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ ۴
تا گناهانتان را بيامرزد، و شما را تا مدتى معين مهلت دهد؛ زيرا آن مدت خدايى چون به سر آيد -اگر بدانيد- ديگر به تأخير نيفتد.
قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوۡتُ قَوۡمِي لَيۡلًا وَنَهَارًا ۵
گفت: اى پروردگار من، من قوم خود را شب و روز دعوت كردم،
فَلَمۡ يَزِدۡهُمۡ دُعَآءِيٓ إِلَّا فِرَارًا ۶
و دعوت من جز به فرارشان نيفزود.
وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوۡتُهُمۡ لِتَغۡفِرَ لَهُمۡ جَعَلُوٓاْ أَصَٰبِعَهُمۡ فِيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَٱسۡتَغۡشَوۡاْ ثِيَابَهُمۡ وَأَصَرُّواْ وَٱسۡتَكۡبَرُواْ ٱسۡتِكۡبَارًا ۷
و من هر بار كه دعوتشان كردم تا تو آنها را بيامرزى، انگشتها در گوشهاى خود كردند و جامه در سر كشيدند و پاى فشردند و هر چه بيشتر سركشى كردند.
ثُمَّ إِنِّي دَعَوۡتُهُمۡ جِهَارًا ۸
پس به آواز بلند دعوتشان كردم.
ثُمَّ إِنِّيٓ أَعۡلَنتُ لَهُمۡ وَأَسۡرَرۡتُ لَهُمۡ إِسۡرَارًا ۹
باز به آشكار گفتم و در نهان گفتم.
فَقُلۡتُ ٱسۡتَغۡفِرُواْ رَبَّكُمۡ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارًا ۱۰
سپس گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او آمرزنده است،
يُرۡسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيۡكُم مِّدۡرَارًا ۱۱
تا از آسمان برايتان پىدرپى باران فرستد،
وَيُمۡدِدۡكُم بِأَمۡوَٰلٍ وَبَنِينَ وَيَجۡعَل لَّكُمۡ جَنَّٰتٍ وَيَجۡعَل لَّكُمۡ أَنۡهَٰرًا ۱۲
و شما را به اموال و فرزندان مدد كند و برايتان بستانها و نهرها بيافريند.
مَّا لَكُمۡ لَا تَرۡجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا ۱۳
شما را چه مىشود كه از شكوه خداوند نمىترسيد،
وَقَدۡ خَلَقَكُمۡ أَطۡوَارًا ۱۴
حال آنكه شما را به گونههاى مختلف بيافريد.
أَلَمۡ تَرَوۡاْ كَيۡفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبۡعَ سَمَٰوَٰتٍ طِبَاقًا ۱۵
آيا نمىبينيد چگونه خدا هفت آسمان طبقه طبقه را بيافريد؟
وَجَعَلَ ٱلۡقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ ٱلشَّمۡسَ سِرَاجًا ۱۶
و ماه را روشنى آنها، و خورشيد را چراغشان گردانيد.
وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلۡأَرۡضِ نَبَاتًا ۱۷
و خدا شما را چون نباتى از زمين برويانيد.
ثُمَّ يُعِيدُكُمۡ فِيهَا وَيُخۡرِجُكُمۡ إِخۡرَاجًا ۱۸
باز شما را بدان باز مىگرداند و باز از آن بيرون مىآورد.
وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلۡأَرۡضَ بِسَاطًا ۱۹
و خدا زمين را چون فرشى برايتان بگسترد،
لِّتَسۡلُكُواْ مِنۡهَا سُبُلًا فِجَاجًا ۲۰
تا بر راههاى پهناور آن برويد.
قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمۡ عَصَوۡنِي وَٱتَّبَعُواْ مَن لَّمۡ يَزِدۡهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥٓ إِلَّا خَسَارًا ۲۱
نوح گفت: اى پروردگار من، آنها فرمان من نبردند، و از كسى پيروى كردند كه مال و فرزندش جز به زيانش نيفزود.
وَمَكَرُواْ مَكۡرًا كُبَّارًا ۲۲
مكر كردند - مكرى بزرگ.
وَقَالُواْ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمۡ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسۡرًا ۲۳
و گفتند: خدايانتان را وامگذاريد. وَدّ و سُواع و يَغوث و يَعوق و نَسر را ترك مكنيد.
وَقَدۡ أَضَلُّواْ كَثِيرًاۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا ضَلَٰلًا ۲۴
بسيارى را گمراه كردند و تو جز بر گمراهى ستمكاران ميفزاى.
مِّمَّا خَطِيٓـَٰٔتِهِمۡ أُغۡرِقُواْ فَأُدۡخِلُواْ نَارًا فَلَمۡ يَجِدُواْ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارًا ۲۵
به كيفر گناهانشان غرقه شدند و به آتش رفتند و جز خدا براى خود يارى نيافتند.
وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرۡ عَلَى ٱلۡأَرۡضِ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ دَيَّارًا ۲۶
و نوح گفت: اى پروردگار من، بر روى زمين هيچ يك از كافران را مگذار،
إِنَّكَ إِن تَذَرۡهُمۡ يُضِلُّواْ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓاْ إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا ۲۷
كه اگر بگذاريشان، بندگانت را گمراه مىكنند و جز فرزندانى فاجر و كافر نياورند.
رَّبِّ ٱغۡفِرۡ لِي وَلِوَٰلِدَيَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيۡتِيَ مُؤۡمِنًا وَلِلۡمُؤۡمِنِينَ وَٱلۡمُؤۡمِنَٰتِۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارَۢا ۲۸
اى پروردگار من، مرا و پدر و مادرم را و هر كه را با ايمان به خانه من وارد شود و نيز مردان مؤمن و زنان مؤمن را بيامرز و ستمكاران را جز به هلاكتشان ميفزاى.
قُلۡ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ ٱسۡتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ ٱلۡجِنِّ فَقَالُوٓاْ إِنَّا سَمِعۡنَا قُرۡءَانًا عَجَبًا ۱
بگو: به من وحى شده است كه گروهى از جن گوش فرا دادند، و گفتند كه ما قرآنى شگفت شنيديم؛
يَهۡدِيٓ إِلَى ٱلرُّشۡدِ فَـَٔامَنَّا بِهِۦۖ وَلَن نُّشۡرِكَ بِرَبِّنَآ أَحَدًا ۲
به راه راست هدايت مىكند. پس ما بدان ايمان آورديم و هرگز كسى را شريك پروردگارمان نمىسازيم.
وَأَنَّهُۥ تَعَٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَٰحِبَةً وَلَا وَلَدًا ۳
عظمت پروردگار ما متعالى است. نه همسرى گيرد و نه فرزندى دارد.
وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًا ۴
و سفيه ما در باره خدا سخنانى به ناحق مىگفت.
وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلۡإِنسُ وَٱلۡجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا ۵
و ما مىپنداشتيم كه آدمى و جن در باره خدا دروغ نمىگويند.
وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌ مِّنَ ٱلۡإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِّنَ ٱلۡجِنِّ فَزَادُوهُمۡ رَهَقًا ۶
و نيز مردانى بودند از آدميان كه به مردانى از جن پناه مىبردند و بر طغيانشان مىافزودند.
وَأَنَّهُمۡ ظَنُّواْ كَمَا ظَنَنتُمۡ أَن لَّن يَبۡعَثَ ٱللَّهُ أَحَدًا ۷
همچنان كه شما مىپنداشتيد آنها هم مىپنداشتند كه خدا هيچ كس را دوباره زنده نمىسازد.
وَأَنَّا لَمَسۡنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدۡنَٰهَا مُلِئَتۡ حَرَسًا شَدِيدًا وَشُهُبًا ۸
ما به آسمان رسيديم و آن را پر از نگهبانان قدرتمند و شهابها يافتيم.
وَأَنَّا كُنَّا نَقۡعُدُ مِنۡهَا مَقَٰعِدَ لِلسَّمۡعِۖ فَمَن يَسۡتَمِعِ ٱلۡأٓنَ يَجِدۡ لَهُۥ شِهَابًا رَّصَدًا ۹
ما در آنجايها كه مىتوان گوش فرا داد مىنشستيم. اما هر كه اكنون گوش نشيند، شهابى را در كمين خود يابد.
وَأَنَّا لَا نَدۡرِيٓ أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ أَمۡ أَرَادَ بِهِمۡ رَبُّهُمۡ رَشَدًا ۱۰
از اين روى نمىدانيم كه آيا براى كسانى كه در روى زمين هستند بدى مقدر مىشود، يا پروردگارشان مىخواهد به راه راستشان ببرد.
وَأَنَّا مِنَّا ٱلصَّٰلِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَۖ كُنَّا طَرَآئِقَ قِدَدًا ۱۱
برخى از ما صالحند و برخى جز آن، و ما فرقههايى گوناگونيم.
وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن نُّعۡجِزَ ٱللَّهَ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلَن نُّعۡجِزَهُۥ هَرَبًا ۱۲
ما مىدانيم كه خدا را در زمين ناتوان نمىكنيم و با گريختن نيز ناتوانش نسازيم.
وَأَنَّا لَمَّا سَمِعۡنَا ٱلۡهُدَىٰٓ ءَامَنَّا بِهِۦۖ فَمَن يُؤۡمِنۢ بِرَبِّهِۦ فَلَا يَخَافُ بَخۡسًا وَلَا رَهَقًا ۱۳
و چون سخن هدايت شنيديم، بدان ايمان آورديم. و هر كه به پروردگارش ايمان آورد نه از نقصان مىترسد و نه از ستم.
وَأَنَّا مِنَّا ٱلۡمُسۡلِمُونَ وَمِنَّا ٱلۡقَٰسِطُونَۖ فَمَنۡ أَسۡلَمَ فَأُوْلَٰٓئِكَ تَحَرَّوۡاْ رَشَدًا ۱۴
و بعضى از ما مسلمانند و بعضى از حق دور. و آنان كه اسلام آوردهاند در جست و جوى راه راست بودهاند.
وَأَمَّا ٱلۡقَٰسِطُونَ فَكَانُواْ لِجَهَنَّمَ حَطَبًا ۱۵
اما آنان كه از حق دورند هيزم جهنم خواهند بود.
وَأَلَّوِ ٱسۡتَقَٰمُواْ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسۡقَيۡنَٰهُم مَّآءً غَدَقًا ۱۶
و اگر بر طريقه راست پايدارى كنند، از آبى فراوان سيرابشان كنيم.
لِّنَفۡتِنَهُمۡ فِيهِۚ وَمَن يُعۡرِضۡ عَن ذِكۡرِ رَبِّهِۦ يَسۡلُكۡهُ عَذَابًا صَعَدًا ۱۷
تا آنها را بيازماييم. و هر كه از ذكر پروردگارش اعراض كند او را به عذابى دشوار دراندازد.
وَأَنَّ ٱلۡمَسَٰجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدۡعُواْ مَعَ ٱللَّهِ أَحَدًا ۱۸
و مسجدها از آنِ خداست. و با وجود خداى يكتا كسى را به خدايى مخوانيد.
وَأَنَّهُۥ لَمَّا قَامَ عَبۡدُ ٱللَّهِ يَدۡعُوهُ كَادُواْ يَكُونُونَ عَلَيۡهِ لِبَدًا ۱۹
چون بنده خدا براى پرستش او بر پاى ايستاد، گرد او را گرفتند.
قُلۡ إِنَّمَآ أَدۡعُواْ رَبِّي وَلَآ أُشۡرِكُ بِهِۦٓ أَحَدًا ۲۰
بگو: تنها پروردگارم را مىخوانم و هيچ كس را شريك او نمىسازم.
قُلۡ إِنِّي لَآ أَمۡلِكُ لَكُمۡ ضَرًّا وَلَا رَشَدًا ۲۱
بگو: من نمىتوانم به شما زيانى برسانم يا شما را به صلاح آورم.
قُلۡ إِنِّي لَن يُجِيرَنِي مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌ وَلَنۡ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلۡتَحَدًا ۲۲
بگو: هيچ كس مرا از عقوبت خدا پناه ندهد و من جز او پناهگاهى نمىيابم.
إِلَّا بَلَٰغًا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِسَٰلَٰتِهِۦۚ وَمَن يَعۡصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَإِنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ۲۳
آنچه مىتوانم جز رساندن پيام او و انجام دادن رسالتهاى او نيست. و هر كه خدا و پيامبرش را نافرمانى كند، نصيب او آتش جهنم است كه همواره در آن خواهند بود،
حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوۡاْ مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعۡلَمُونَ مَنۡ أَضۡعَفُ نَاصِرًا وَأَقَلُّ عَدَدًا ۲۴
تا آنگاه كه آنچه را به آنها وعده داده بودند بنگرند. پس خواهند دانست چه كسى را ياران ناتوانتر و شمار كمتر بوده است.
قُلۡ إِنۡ أَدۡرِيٓ أَقَرِيبٌ مَّا تُوعَدُونَ أَمۡ يَجۡعَلُ لَهُۥ رَبِّيٓ أَمَدًا ۲۵
بگو: من نمىدانم كه آيا آن وعدهاى كه به شما دادهاند نزديك است، يا پروردگار من براى آن زمانى نهاده است؟
عَٰلِمُ ٱلۡغَيۡبِ فَلَا يُظۡهِرُ عَلَىٰ غَيۡبِهِۦٓ أَحَدًا ۲۶
او داناى غيب است و غيب خود را بر هيچ كس آشكار نمىسازد،
إِلَّا مَنِ ٱرۡتَضَىٰ مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُۥ يَسۡلُكُ مِنۢ بَيۡنِ يَدَيۡهِ وَمِنۡ خَلۡفِهِۦ رَصَدًا ۲۷
مگر بر آن پيامبرى كه از او خشنود باشد كه براى نگهبانى از او پيش روى و پشت سرش نگهبانى مىگمارد،
لِّيَعۡلَمَ أَن قَدۡ أَبۡلَغُواْ رِسَٰلَٰتِ رَبِّهِمۡ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيۡهِمۡ وَأَحۡصَىٰ كُلَّ شَيۡءٍ عَدَدَۢا ۲۸
تا بداند كه آنها پيامهاى پروردگارشان را رسانيدهاند و خدا به آنچه در نزد آنهاست احاطه دارد و همه چيز را به عدد شمار كرده است.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡمُزَّمِّلُ ۱
اى جامه بر خود پيچيده،
قُمِ ٱلَّيۡلَ إِلَّا قَلِيلًا ۲
شب را زنده بدار، مگر اندكى را،
نِّصۡفَهُۥٓ أَوِ ٱنقُصۡ مِنۡهُ قَلِيلًا ۳
نيمهاى از آن را، يا اندكى از نيمه كم كن.
أَوۡ زِدۡ عَلَيۡهِ وَرَتِّلِ ٱلۡقُرۡءَانَ تَرۡتِيلًا ۴
يا اندكى بر نيمه بيفزاى و قرآن را شمرده و روشن بخوان.
إِنَّا سَنُلۡقِي عَلَيۡكَ قَوۡلًا ثَقِيلًا ۵
ما به تو سخنى دشوار را القا خواهيم كرد.
إِنَّ نَاشِئَةَ ٱلَّيۡلِ هِيَ أَشَدُّ وَطۡـًٔا وَأَقۡوَمُ قِيلًا ۶
هر آينه شبهنگام از بستر برخاستن، موافقت زبان و دل را افزايندهتر است و بيان سخن را استواردارندهتر.
إِنَّ لَكَ فِي ٱلنَّهَارِ سَبۡحًا طَوِيلًا ۷
كه كارهاى تو در روز بسيار است.
وَٱذۡكُرِ ٱسۡمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلۡ إِلَيۡهِ تَبۡتِيلًا ۸
و نام پروردگارت را ياد كن و از همه ببر و به او بپيوند:
رَّبُّ ٱلۡمَشۡرِقِ وَٱلۡمَغۡرِبِ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ فَٱتَّخِذۡهُ وَكِيلًا ۹
پروردگار مشرق و مغرب. هيچ خدايى جز او نيست. او را كارساز خويش برگزين.
وَٱصۡبِرۡ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَٱهۡجُرۡهُمۡ هَجۡرًا جَمِيلًا ۱۰
و بر آنچه مىگويند صبر كن و به وجهى پسنديده از ايشان دورى جوى.
وَذَرۡنِي وَٱلۡمُكَذِّبِينَ أُوْلِي ٱلنَّعۡمَةِ وَمَهِّلۡهُمۡ قَلِيلًا ۱۱
تكذيب كنندگان صاحب نعمت را به من واگذار. و اندكى مهلتشان ده.
إِنَّ لَدَيۡنَآ أَنكَالًا وَجَحِيمًا ۱۲
نزد ماست بندهاى گران و دوزخ،
وَطَعَامًا ذَا غُصَّةٍ وَعَذَابًا أَلِيمًا ۱۳
و طعامى گلوگير و عذابى دردآور.
يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ وَكَانَتِ ٱلۡجِبَالُ كَثِيبًا مَّهِيلًا ۱۴
روزى كه زمين و كوهها به لرزه آيند و كوهها تپهاى از ريگ روان گردند.
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَآ إِلَيۡكُمۡ رَسُولًا شَٰهِدًا عَلَيۡكُمۡ كَمَآ أَرۡسَلۡنَآ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ رَسُولًا ۱۵
ما بر شما پيامبرى فرستاديم كه بر اعمالتان گواه است، بدان سان كه بر فرعون هم پيامبرى فرستاديم.
فَعَصَىٰ فِرۡعَوۡنُ ٱلرَّسُولَ فَأَخَذۡنَٰهُ أَخۡذًا وَبِيلًا ۱۶
و فرعون از پيامبر فرمان نبرد. ما نيز او را به سختى فروگرفتيم.
فَكَيۡفَ تَتَّقُونَ إِن كَفَرۡتُمۡ يَوۡمًا يَجۡعَلُ ٱلۡوِلۡدَٰنَ شِيبًا ۱۷
اگر كافر باشيد، در روزى كه كودكان را پير مىگرداند چگونه در امان مانيد؟
ٱلسَّمَآءُ مُنفَطِرُۢ بِهِۦۚ كَانَ وَعۡدُهُۥ مَفۡعُولًا ۱۸
در آن روز آسمان بشكافد و وعده خدا به وقوع پيوندد.
إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذۡكِرَةٌۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا ۱۹
اين تذكارى است. پس هر كه بخواهد، راهى به سوى پروردگارش آغاز كند.
۞ إِنَّ رَبَّكَ يَعۡلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدۡنَىٰ مِن ثُلُثَيِ ٱلَّيۡلِ وَنِصۡفَهُۥ وَثُلُثَهُۥ وَطَآئِفَةٌ مِّنَ ٱلَّذِينَ مَعَكَۚ وَٱللَّهُ يُقَدِّرُ ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَۚ عَلِمَ أَن لَّن تُحۡصُوهُ فَتَابَ عَلَيۡكُمۡۖ فَٱقۡرَءُواْ مَا تَيَسَّرَ مِنَ ٱلۡقُرۡءَانِۚ عَلِمَ أَن سَيَكُونُ مِنكُم مَّرۡضَىٰ وَءَاخَرُونَ يَضۡرِبُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ يَبۡتَغُونَ مِن فَضۡلِ ٱللَّهِ وَءَاخَرُونَ يُقَٰتِلُونَ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِۖ فَٱقۡرَءُواْ مَا تَيَسَّرَ مِنۡهُۚ وَأَقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُواْ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَقۡرِضُواْ ٱللَّهَ قَرۡضًا حَسَنًاۚ وَمَا تُقَدِّمُواْ لِأَنفُسِكُم مِّنۡ خَيۡرٍ تَجِدُوهُ عِندَ ٱللَّهِ هُوَ خَيۡرًا وَأَعۡظَمَ أَجۡرًاۚ وَٱسۡتَغۡفِرُواْ ٱللَّهَۖ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمُۢ ۲۰
پروردگار تو مىداند كه تو و گروهى از آنان كه با تو هستند نزديك به دو ثلث شب و نيم شب و ثلث شب را به نماز مىايستيد. و خداست كه اندازه شب و روز را معين مىكند. و مىداند كه شما هرگز حساب آن را نتوانيد داشت. پس توبه شما را بپذيرفت. و هر چه ميّسر شود از قرآن بخوانيد. مىداند چه كسانى از شما بيمار خواهند شد، و گروهى ديگر به طلب روزى خدا به سفر مىروند و گروه ديگر در راه خدا به جنگ مىروند. پس هر چه ميسر شود از آن بخوانيد. نماز بگزاريد و زكات بدهيد و به خدا قرض الحسنه دهيد. و هر خيرى را كه براى خود پيشاپيش بفرستيد، آن را نزد خدا خواهيد يافت. و آن پاداش بهتر است و پاداشى بزرگتر است. و از خدا آمرزش بخواهيد، زيرا خدا آمرزنده و مهربان است.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡمُدَّثِّرُ ۱
اى جامه در سر كشيده،
قُمۡ فَأَنذِرۡ ۲
برخيز و بيم ده.
وَرَبَّكَ فَكَبِّرۡ ۳
و پروردگارت را تكبير گوى.
وَثِيَابَكَ فَطَهِّرۡ ۴
و جامهات را پاكيزه دار.
وَٱلرُّجۡزَ فَٱهۡجُرۡ ۵
و از پليدى دورى گزين.
وَلَا تَمۡنُن تَسۡتَكۡثِرُ ۶
و چيزى مده كه بيش از آن چشم داشته باشى.
وَلِرَبِّكَ فَٱصۡبِرۡ ۷
براى پروردگارت صابر باش.
فَإِذَا نُقِرَ فِي ٱلنَّاقُورِ ۸
و آنگاه كه در صور دميده شود،
فَذَٰلِكَ يَوۡمَئِذٍ يَوۡمٌ عَسِيرٌ ۹
آن روز روزى سخت خواهد بود.
عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ غَيۡرُ يَسِيرٍ ۱۰
و براى كافران ناآسان.
ذَرۡنِي وَمَنۡ خَلَقۡتُ وَحِيدًا ۱۱
مرا با آن كه تنهايش آفريدهام واگذار.
وَجَعَلۡتُ لَهُۥ مَالًا مَّمۡدُودًا ۱۲
او را مالى بسيار دادم.
وَبَنِينَ شُهُودًا ۱۳
و پسرانى همه در نزد او حاضر.
وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمۡهِيدًا ۱۴
و كارهاى او را به نيكوتر وجهى برساختم.
ثُمَّ يَطۡمَعُ أَنۡ أَزِيدَ ۱۵
آنگاه طمع مىبندد كه زيادت كنم.
كـَلَّآۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِأٓيَٰتِنَا عَنِيدًا ۱۶
آرى، كه او در برابر آيات ما ستيزهجوست.
سَأُرۡهِقُهُۥ صَعُودًا ۱۷
او را به مشقتى مىاندازم.
إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ۱۸
او انديشيد و طرحى افكند.
فَقُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ ۱۹
مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟
ثُمَّ قُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ ۲۰
باز هم مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟
ثُمَّ نَظَرَ ۲۱
آنگاه نگريست.
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ۲۲
سپس روى ترش كرد و پيشانى در هم كشيد.
ثُمَّ أَدۡبَرَ وَٱسۡتَكۡبَرَ ۲۳
سپس روى گردانيد و گردنكشى كرد.
فَقَالَ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٌ يُؤۡثَرُ ۲۴
گفت: اين، جز جادويى كه ديگرانش آموختهاند، هيچ نيست.
إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا قَوۡلُ ٱلۡبَشَرِ ۲۵
اين، جز سخن آدمى هيچ نيست.
سَأُصۡلِيهِ سَقَرَ ۲۶
زودا كه او را به سَقَر بيفكنيم.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سَقَرُ ۲۷
چه چيز آگاهت ساخت كه سَقَر چيست؟
لَا تُبۡقِي وَلَا تَذَرُ ۲۸
نه هيچ باقى مىگذارد و نه چيزى را وا مىگذارد.
لَوَّاحَةٌ لِّلۡبَشَرِ ۲۹
سوزاننده پوست است.
عَلَيۡهَا تِسۡعَةَ عَشَرَ ۳۰
نوزده فرشته بر آن گماشتهاند.
وَمَا جَعَلۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةًۖ وَمَا جَعَلۡنَا عِدَّتَهُمۡ إِلَّا فِتۡنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ لِيَسۡتَيۡقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَيَزۡدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِيمَٰنًا وَلَا يَرۡتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَٱلۡكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًاۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهۡدِي مَن يَشَآءُۚ وَمَا يَعۡلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡبَشَرِ ۳۱
موكلان دوزخ را جز از فرشتگان قرارنداديم. و شمار آنها جز براى امتحان كافران نيست. تا اهل كتاب يقين كنند و بر ايمان مؤمنان بيفزايد و اهل كتاب و مؤمنان شك نكنند. و تا آنان كه در دلهاشان مرضى است نگويند: خدا از اين مثَل چه مىخواسته است؟ خدا اينچنين هر كس را كه بخواهد گمراه مىكند و هر كس را كه بخواهد راه مىنمايد. و شمار سپاهيان پروردگارت را جز او نداند. و اين سخن جز اندرزى از براى مردم نيست.
كـَلَّا وَٱلۡقَمَرِ ۳۲
آرى، سوگند به ماه.
وَٱلَّيۡلِ إِذۡ أَدۡبَرَ ۳۳
و سوگند به شب، چون روى در رفتن آرد،
وَٱلصُّبۡحِ إِذَآ أَسۡفَرَ ۳۴
و سوگند به صبح، چون پرده برافكند،
إِنَّهَا لَإِحۡدَى ٱلۡكُبَرِ ۳۵
كه اين يكى از حادثههاى بزرگ است.
نَذِيرًا لِّلۡبَشَرِ ۳۶
ترساننده آدميان است.
لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَتَقَدَّمَ أَوۡ يَتَأَخَّرَ ۳۷
براى هر كس از شما كه خواهد پيش افتد يا از پى رود.
كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡ رَهِينَةٌ ۳۸
هر كس در گرو كارى است كه كرده است.
إِلَّآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡيَمِينِ ۳۹
مگر اهل سعادت،
فِي جَنَّٰتٍ يَتَسَآءَلُونَ ۴۰
كه در بهشتها نشستهاند و مىپرسند
عَنِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ۴۱
از گناهكاران:
مَا سَلَكَكُمۡ فِي سَقَرَ ۴۲
كه چه چيز شما را به جهنم كشانيد؟
قَالُواْ لَمۡ نَكُ مِنَ ٱلۡمُصَلِّينَ ۴۳
مىگويند: ما از نمازگزاران نبوديم.
وَلَمۡ نَكُ نُطۡعِمُ ٱلۡمِسۡكِينَ ۴۴
و به درويشان طعام نمىداديم.
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلۡخَآئِضِينَ ۴۵
و با آنان كه سخن باطل مىگفتند هماواز مىشديم،
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ۴۶
و روز قيامت را دروغ مىانگاشتيم.
حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلۡيَقِينُ ۴۷
تا مرگ ما فرا رسيد.
فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ ۴۸
پس شفاعت شفاعتكنندگان سودشان نبخشيد.
فَمَا لَهُمۡ عَنِ ٱلتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ ۴۹
چه شده است كه از اين پند اعراض مىكنند؟
كَأَنَّهُمۡ حُمُرٌ مُّسۡتَنفِرَةٌ ۵۰
مانند گورخران رميده
فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۭ ۵۱
كه از شير مىگريزند.
بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ ٱمۡرِيٍٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفًا مُّنَشَّرَةً ۵۲
بلكه هر يك از ايشان مىخواهد كه نامههايى گشاده به او داده شود.
كـَلَّاۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ۵۳
آرى، كه از آخرت نمىترسند.
كـَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةٌ ۵۴
آرى، كه اين قرآن اندرزى است.
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۵۵
هر كه خواهد، آن را بخواند.
وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ ۵۶
و پند نمىگيرند، مگر اينكه خدا خواهد. او شايان آن است كه از او بترسند. و او شايان آمرزيدن است.
لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ ۱
قسم مىخورم به روز قيامت.
وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ ۲
و قسم مىخورم به نفس ملامتگر.
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ ۳
آيا آدمى مىپندارد كه ما استخوانهايش را گرد نخواهيم آورد؟
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ ۴
آرى، ما قادر هستيم كه سر انگشتهايش را برابر كنيم.
بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ ۵
بلكه آدمى مىخواهد كه در آينده نيز به كارهاى ناشايست پردازد.
يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ ۶
مىپرسد: روز قيامت چه وقت خواهد بود؟
فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ ۷
روزى كه چشمها خيره شود،
وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ ۸
و ماه تيره شود،
وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ ۹
و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند.
يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ ۱۰
انسان در آن روز مىگويد: راه گريز كجاست؟
كـَلَّا لَا وَزَرَ ۱۱
هرگز، پناهگاهى نيست.
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ ۱۲
قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست.
يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۱۳
در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مىدهند.
بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٌ ۱۴
بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مىشناسد،
وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۱۵
هر چند به زبان عذرها آورد.
لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ ۱۶
به تعجيل زبان به خواندن قرآن مجنبان،
إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ ۱۷
كه گردآوردن و خواندنش بر عهده ماست.
فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ ۱۸
چون خوانديمش، تو آن خواندن را پيروى كن.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ ۱۹
سپس بيان آن بر عهده ماست.
كـَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ ۲۰
آرى، شما اين جهان زودگذر را دوست مىداريد،
وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ۲۱
و آخرت را فرو مىگذاريد.
وُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ۲۲
در آن روز چهرههايى هست زيبا و درخشان،
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۲۳
كه سوى پروردگارشان نظر مىكنند؛
وَوُجُوهٌ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٌ ۲۴
و چهرههايى هست عبوس و ترش،
تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۲۵
كه مىداند آن عذاب كمرشكن بر او فرود آيد.
كـَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ ۲۶
آرى، چون جان به گلوگاه رسد،
وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٍ ۲۷
و گفته شود كه چه كسى است كه افسون بخواند؟
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ ۲۸
و يقين كند كه زمان جدايى فرا رسيده،
وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۲۹
و ساقهاى پا در هم پيچيده شوند،
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ ۳۰
آن روز روز راندنش به سوى پروردگار توست.
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۳۱
نه تصديق كرده است و نه نماز گزارده است.
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۳۲
اما تكذيب كرده و اعراض كرده است.
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۳۳
آنگاه خرامان نزد كسانش رفته است.
أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ ۳۴
واى بر تو، پس واى بر تو.
ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ ۳۵
باز هم واى بر تو، پس واى بر تو.
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى ۳۶
آيا انسان مىپندارد كه او را به حال خود واگذاشتهاند؟
أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةً مِّن مَّنِيٍّ يُمۡنَىٰ ۳۷
آيا او نطفهاى از منى كه در رحمى ريخته شده، نبوده است؟
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۳۸
سپس لختهاى خون؟ آنگاه به اندام درستش بيافريد.
فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ۳۹
و آنها را دو صنف كرد: نر و ماده.
أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ ۴۰
آيا خداوند قادر نيست كه مردگان را زنده سازد؟
هَلۡ أَتَىٰ عَلَى ٱلۡإِنسَٰنِ حِينٌ مِّنَ ٱلدَّهۡرِ لَمۡ يَكُن شَيۡـًٔا مَّذۡكُورًا ۱
هرآينه بر انسان مدتى از زمان گذشت و او چيزى در خور ذكر نبود.
إِنَّا خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِن نُّطۡفَةٍ أَمۡشَاجٍ نَّبۡتَلِيهِ فَجَعَلۡنَٰهُ سَمِيعَۢا بَصِيرًا ۲
ما آدمى را از نطفهاى آميخته بيافريدهايم، تا او را امتحان كنيم. و شنوا و بينايش ساختهايم.
إِنَّا هَدَيۡنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا ۳
راه را به او نشان دادهايم. يا سپاسگزار باشد يا ناسپاس.
إِنَّآ أَعۡتَدۡنَا لِلۡكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَاْ وَأَغۡلَٰلًا وَسَعِيرًا ۴
ما براى كافران زنجيرها و غلها و آتش افروخته آماده كردهايم.
إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ يَشۡرَبُونَ مِن كَأۡسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ۵
نيكان از جامهايى مىنوشند كه آميخته به كافور است:
عَيۡنًا يَشۡرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفۡجِيرًا ۶
چشمهاى كه بندگان خدا از آن مىنوشند و آن را به هر جاى كه خواهند روان مىسازند.
يُوفُونَ بِٱلنَّذۡرِ وَيَخَافُونَ يَوۡمًا كَانَ شَرُّهُۥ مُسۡتَطِيرًا ۷
به نذر وفا مىكنند و از روزى كه شر آن همه جا را گرفته است مىترسند.
وَيُطۡعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسۡكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا ۸
و طعام را در حالى كه خود دوستش دارند به مسكين و يتيم و اسير مىخورانند:
إِنَّمَا نُطۡعِمُكُمۡ لِوَجۡهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمۡ جَزَآءً وَلَا شُكُورًا ۹
جز اين نيست كه شما را براى خدا اطعام مىكنيم و از شما نه پاداشى مىخواهيم نه سپاسى.
إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوۡمًا عَبُوسًا قَمۡطَرِيرًا ۱۰
ما از پروردگار خود مىترسيم، در روزى كه آن روز عبوس و سخت و هولناك است.
فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمِ وَلَقَّىٰهُمۡ نَضۡرَةً وَسُرُورًا ۱۱
خدا ايشان را از شر آن روز نگه داشت و آنان را طراوت و شادمانى بخشيد.
وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُواْ جَنَّةً وَحَرِيرًا ۱۲
به پاداش صبرى كه كردهاند پاداششان را بهشت و حرير داد.
مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِۖ لَا يَرَوۡنَ فِيهَا شَمۡسًا وَلَا زَمۡهَرِيرًا ۱۳
در آنجا بر تختها تكيه زدهاند نه هيچ آفتابى مىبينند و نه سرمايى.
وَدَانِيَةً عَلَيۡهِمۡ ظِلَٰلُهَا وَذُلِّلَتۡ قُطُوفُهَا تَذۡلِيلًا ۱۴
سايههاى درختانش بر سرشان افتاده و ميوههايش به فرمانشان باشد.
وَيُطَافُ عَلَيۡهِم بِـَٔانِيَةٍ مِّن فِضَّةٍ وَأَكۡوَابٍ كَانَتۡ قَوَارِيرَا۠ ۱۵
كاسههاى سيمين و كوزههاى شراب ميانشان به گردش در مىآيد.
قَوَارِيرَاْ مِن فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقۡدِيرًا ۱۶
كوزههايى از سيم كه آنها را به اندازه پُر كردهاند.
وَيُسۡقَوۡنَ فِيهَا كَأۡسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا ۱۷
در آنجا جامى بنوشانندشان كه آميخته با زنجبيل باشد،
عَيۡنًا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلۡسَبِيلًا ۱۸
از چشمهاى كه آن را سلسبيل مىگويند.
۞ وَيَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيۡتَهُمۡ حَسِبۡتَهُمۡ لُؤۡلُؤًا مَّنثُورًا ۱۹
همواره پسرانى به گردشان مىچرخند كه چون آنها را ببينى، پندارى مرواريد پراكندهاند.
وَإِذَا رَأَيۡتَ ثَمَّ رَأَيۡتَ نَعِيمًا وَمُلۡكًا كَبِيرًا ۲۰
چون بنگرى، هر چه بنگرى نعمت فراوان است و فرمانروايى بزرگ.
عَٰلِيَهُمۡ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضۡرٌ وَإِسۡتَبۡرَقٌۖ وَحُلُّوٓاْ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡ شَرَابًا طَهُورًا ۲۱
بر تنشان جامههايى است از سُندس سبز و استبرق. و به دستبندهايى از سيم زينت شدهاند. و پروردگارشان از شرابى پاكيزه سيرابشان سازد.
إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمۡ جَزَآءً وَكَانَ سَعۡيُكُم مَّشۡكُورًا ۲۲
اين پاداش شماست و از كوششتان سپاسگزارى شده است.
إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا عَلَيۡكَ ٱلۡقُرۡءَانَ تَنزِيلًا ۲۳
ما قرآن را بر تو نازل كرديم، نازلكردنى نيكو.
فَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعۡ مِنۡهُمۡ ءَاثِمًا أَوۡ كَفُورًا ۲۴
در برابر فرمان پروردگارت صابر باش و از هيچ گناهكار يا ناسپاسى اطاعت مكن.
وَٱذۡكُرِ ٱسۡمَ رَبِّكَ بُكۡرَةً وَأَصِيلًا ۲۵
و بامدادان و شامگاهان نام پروردگارت را بر زبان بياور.
وَمِنَ ٱلَّيۡلِ فَٱسۡجُدۡ لَهُۥ وَسَبِّحۡهُ لَيۡلًا طَوِيلًا ۲۶
در پارهاى از شب سجدهاش كن و در همه درازناى شب تسبيحش گوى.
إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمۡ يَوۡمًا ثَقِيلًا ۲۷
اينان اين دنياى زودگذر را دوست دارند و آن روز دشوار را پس پشت مىافكنند.
نَّحۡنُ خَلَقۡنَٰهُمۡ وَشَدَدۡنَآ أَسۡرَهُمۡۖ وَإِذَا شِئۡنَا بَدَّلۡنَآ أَمۡثَٰلَهُمۡ تَبۡدِيلًا ۲۸
ما آدميان را آفريديم و اعضا و مفاصلشان را نيرومند گردانيديم و اگر خواهيم، به جاى آنها قومى همانندشان بياوريم.
إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذۡكِرَةٌۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا ۲۹
اين اندرزى است. پس هر كه خواهد، راهى به سوى پروردگار خويش برگزيند.
وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا ۳۰
و شما جز آن نمىخواهيد كه خدا خواسته باشد، زيرا خدا دانا و حكيم است.
يُدۡخِلُ مَن يَشَآءُ فِي رَحۡمَتِهِۦۚ وَٱلظَّٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمۡ عَذَابًا أَلِيمَۢا ۳۱
هر كس را كه بخواهد مشمول رحمت خود سازد، و براى ستمكاران عذابى دردآور آماده كرده است.
وَٱلۡمُرۡسَلَٰتِ عُرۡفًا ۱
سوگند به بادهايى كه از پى هم مىآيند،
فَٱلۡعَٰصِفَٰتِ عَصۡفًا ۲
و سوگند به بادهاى سختوزنده،
وَٱلنَّٰشِرَٰتِ نَشۡرًا ۳
و سوگند به بادهاى بارانآور،
فَٱلۡفَٰرِقَٰتِ فَرۡقًا ۴
و سوگند به آنها كه حق را از باطل جدا مىكنند،
فَٱلۡمُلۡقِيَٰتِ ذِكۡرًا ۵
و سوگند به آنها كه ياد خدا را مى آموزند:
عُذۡرًا أَوۡ نُذۡرًا ۶
تمامكردن حجت را، يا بيمكردن را،
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَٰقِعٌ ۷
كه آنچه به شما وعده داده شود واقع خواهد شد.
فَإِذَا ٱلنُّجُومُ طُمِسَتۡ ۸
پس آنگاه كه ستارگان خاموش شوند،
وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ فُرِجَتۡ ۹
و آنگاه كه آسمان بشكافد،
وَإِذَا ٱلۡجِبَالُ نُسِفَتۡ ۱۰
و آنگاه كه كوهها پراكنده گردند،
وَإِذَا ٱلرُّسُلُ أُقِّتَتۡ ۱۱
و آنگاه كه پيامبران را وقتى معين شود.
لِأَيِّ يَوۡمٍ أُجِّلَتۡ ۱۲
براى چه روزى معين شود؟
لِيَوۡمِ ٱلۡفَصۡلِ ۱۳
براى روز فصل.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ۱۴
و چه دانى كه روز فصل چيست؟
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۱۵
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
أَلَمۡ نُهۡلِكِ ٱلۡأَوَّلِينَ ۱۶
آيا اوّليان را هلاك نكردهايم.
ثُمَّ نُتۡبِعُهُمُ ٱلۡأٓخِرِينَ ۱۷
و آخريان را نيز از پى آنها نمى بريم؟
كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ ۱۸
با مجرمان چنين رفتار مىكنيم.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۱۹
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
أَلَمۡ نَخۡلُقكُّم مِّن مَّآءٍ مَّهِينٍ ۲۰
آيا شما را از آبى پست و بىمقدار نيافريدهايم.
فَجَعَلۡنَٰهُ فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ ۲۱
و آن را در جايگاهى استوار قرار نداديم،
إِلَىٰ قَدَرٍ مَّعۡلُومٍ ۲۲
تا زمانى معين؟
فَقَدَرۡنَا فَنِعۡمَ ٱلۡقَٰدِرُونَ ۲۳
پس ما توانا بوديم و نيك توانا بوديم.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۲۴
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ كِفَاتًا ۲۵
آيا زمين را جايگاهى نساختيم،
أَحۡيَآءً وَأَمۡوَٰتًا ۲۶
براى زندگان و مردگان؟
وَجَعَلۡنَا فِيهَا رَوَٰسِيَ شَٰمِخَٰتٍ وَأَسۡقَيۡنَٰكُم مَّآءً فُرَاتًا ۲۷
در آن كوههاى بلند پديد آورديم و از آبى گوارا سيرابتان ساختيم.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۲۸
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
ٱنطَلِقُوٓاْ إِلَىٰ مَا كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۲۹
به سوى آنچه دروغش مىشمرديد به راه افتيد.
ٱنطَلِقُوٓاْ إِلَىٰ ظِلٍّ ذِي ثَلَٰثِ شُعَبٍ ۳۰
به سوى آن دود سه شعبه به راه افتيد،
لَّا ظَلِيلٍ وَلَا يُغۡنِي مِنَ ٱللَّهَبِ ۳۱
كه نه از آسيبتان نگه دارد و نه دفع آن شعله كند:
إِنَّهَا تَرۡمِي بِشَرَرٍ كَٱلۡقَصۡرِ ۳۲
و جهنم شرارههايى مىافكند هر يك به بلندى كاخى عظيم،
كَأَنَّهُۥ جِمَٰلَتٌ صُفۡرٌ ۳۳
گويى كه اُشترانى زردگونند.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۳۴
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان،
هَٰذَا يَوۡمُ لَا يَنطِقُونَ ۳۵
اين روزى است كه كس سخن نگويد.
وَلَا يُؤۡذَنُ لَهُمۡ فَيَعۡتَذِرُونَ ۳۶
آنها را رخصت ندهند تا پوزش خواهند.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۳۷
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
هَٰذَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِۖ جَمَعۡنَٰكُمۡ وَٱلۡأَوَّلِينَ ۳۸
اين روز روز فصل است كه شما و پيشينيانتان را گرد مىزوريم.
فَإِن كَانَ لَكُمۡ كَيۡدٌ فَكِيدُونِ ۳۹
پس اگر حيلتى داريد به كار بريد.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۴۰
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي ظِلَٰلٍ وَعُيُونٍ ۴۱
پرهيزگاران در سايهها و كنار چشمه سارانند،
وَفَوَٰكِهَ مِمَّا يَشۡتَهُونَ ۴۲
با هر ميوهاى كه آرزو كنند.
كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ هَنِيٓـَٔۢا بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ۴۳
به پاداش كارهايى كه مىكردهايد بخوريد و بياشاميد، شما را گوارا باد.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ۴۴
ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۴۵
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
كُلُواْ وَتَمَتَّعُواْ قَلِيلًا إِنَّكُم مُّجۡرِمُونَ ۴۶
بخوريد و اندك بهرهاى برگيريد، كه شما مجرمانيد.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۴۷
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱرۡكَعُواْ لَا يَرۡكَعُونَ ۴۸
و چون گويندشان كه ركوع كنيد، ركوع نمىكنند،
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۴۹
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان.
فَبِأَيِّ حَدِيثِۭ بَعۡدَهُۥ يُؤۡمِنُونَ ۵۰
پس از قرآن به كدام سخن ايمان مىآورند؟