سوره مریم آیه ۲
ذِكۡرُ رَحۡمَتِ رَبِّكَ عَبۡدَهُۥ زَكَرِيَّآ ۲
بيان بخشايش پروردگارت بر بنده خود زكريّا است.
(این) بیان رحمت پروردگارت (نسبت) به بنده اش زکریا است.
(دا) ستا د رب د رحمت ذكر دى په خپل بنده زكریا باندې
Баёни бахшоиши Парвардигорат бар бандаи Худ Закариёст.
(ئه‌ی پێغه‌مبه‌ر (صلی الله علیه و سلم)، ئه‌م باسه) باسی ڕه‌حمه‌تی په‌روه‌ردگارته، ده‌رباره‌ی به‌نده‌ی خۆی زه‌که‌ریا.
(Evan beratên ku em ji te ra dixunin) dilovanîya Xuda yê te ye, ji bona bîranîna bendeyê xwe; Zekerîya (hinartîye)
[This is] a mention of the mercy of your Lord to His servant Zechariah
تفسیر
تفسیر نور (خرمدل)
(این) یادی است از مرحمت پروردگارت نسبت به بنده‌ی خود زکریّا (که ای محمّد! آن را بر تو می‌خوانم). [[«ذِکْرُ»: یاد. یادآوری. خبر مبتدای محذوف است و تقدیر چنین است: هذَا الْمَتْلُوُّ ذِکْرُ. «رَحْمَةِ رَبِّکَ»: واژه (رَحْمَة) به فاعل خود اضافه شده است. در رسم‌الخطّ قرآنی با (ت) کشیده نوشته شده است. «عَبْدَ»: مفعولٌ‌به (رَحْمَةِ) است. «زَکَرِیَّا»: بدل است.]]
تفسیر مختصر
این یادِ رحمتِ پروردگارت به بنده‌اش زکریا است، که آن را به هدف پند گرفتن از آن برایت حکایت می‌کنیم.
نمایش با رسم ساده (املایی)
ذكر رحمت ربك عبده زكريا