سوره صافات آیه ۱۴۲
فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ ۱۴۲
ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود.
آنگاه ماهی (عظیمی) او را بلعید، در حالی که او سزاوار نکوهش بود.
نو ښوى تېر كړ هغه لره مهي (كب)، په دې حال كې چې هغه (د خپل ځان) ملامت كوونكى و
Моҳӣ фурӯ бурдаш ва ӯ лоиқи сарзаниш буд.
ئینجانه‌هه‌نگێک قووتی دا، له‌کاتێکدا که شایانی سه‌رزه‌نشت و گله‌یی بوو (چونکه پێش ئه‌وه‌ی خوا مۆڵه‌تی بدات قه‌ومه‌که‌ی به‌جێهێشت).
Vêca masîkî mezin wî daqurtand û ewî loma li xwe dikirgunehkar bû
Then the fish swallowed him, while he was blameworthy.
تفسیر
تفسیر نور (خرمدل)
ماهی او را بلعید، در حالی که مستحقّ ملامت بود (و می‌بایست در برابر کاری که کرده بود، زندانی شود). [[«الْحُوتُ»: نوعی ماهی بزرگ. «مُلِیمٌ»: گناهکار. مستحقّ سرزنش. کسی که کاری کند یا حرفی بزند که سزاوار سرزنش و درخور لومه شود.]]
تفسیر مختصر
وقتی او را در دریا افکندند ماهی او را گرفت، و بلعید، درحالی‌که سزاوار سرزنش بود؛ چون بدون اذن پروردگارش به دریا رفته بود.
نمایش با رسم ساده (املایی)
فالتقمه الحوت وهو مليم