سوره عادیات آیه ۶
إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ ۶
كه: آدمى پروردگار خود را سپاس نمى‌گويد،
محققاً انسان در برابر (نعمتهای) پروردگارش بسیار نا سپاس است.
چې بېشكه انسان د خپل رب ډېر ناشكره دى
ки одамӣ Парвардигори худро шукр намегӯяд
سوێند به‌وانه هه‌مووی، به‌ڕاستی ئاده‌میزاد له ئاستی په‌روه‌ردگاریدا زۆر ناسوپاس و حه‌ق نه‌ناسه.
(Bi van sond dixum!) ku meriv bi rastî ji bona Xuda yê xwe ra pir nankor e
Indeed mankind, to his Lord, is ungrateful.
تفسیر
تفسیر نور (خرمدل)
(به چنین اسبانی سوگند که) انسان نسبت به پروردگار خود بسیار ناسپاس و حق ناشناس است. [[«الإِنسَانَ»: مراد انسانی است که در پرتو معارف الهی تربیت نیافته است و تعلیمات انبیاء بر دلش نتافته است، و خویشتن را تسلیم غرائز و شهوات سرکش نموده است. «کَنُودٌ»: کفران نعمت‌کننده. ناسپاس. حق‌ناشناس.]]
تفسیر مختصر
که انسان به‌طور قطع بسیار بازدارنده از خیری است که پروردگارش آن را از او می‌خواهد.
نمایش با رسم ساده (املایی)
إن الإنسان لربه لكنود