عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۱
از چه چيز مىپرسند؟
عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۱
از چه چيز مىپرسند؟
عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ ۲
از آن خبر بزرگ،
ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ ۳
كه در آن اختلاف مى كنند.
كـَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ۴
آرى، به زودى خواهند دانست.
ثُمَّ كـَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ۵
باز هم آرى، به زودى خواهند دانست.
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدًا ۶
آيا ما زمين را بسترى نساختيم؟
وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادًا ۷
و كوهها را ميخهايى؟
وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجًا ۸
و شما را جفت جفت آفريديم.
وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتًا ۹
و خوابتان را آسايشتان گردانيديم.
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسًا ۱۰
و شب را پوششتان قرار داديم.
وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًا ۱۱
و روز را گاه طلب معيشت.
وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعًا شِدَادًا ۱۲
و بر فراز سرتان هفت آسمان استوار بنا كرديم.
وَجَعَلۡنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا ۱۳
و چراغى روشن آفريديم.
وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءً ثَجَّاجًا ۱۴
از ابرهاى بارانزاى آبى فراوان نازل كرديم،
لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبًّا وَنَبَاتًا ۱۵
تا بدان دانه و نبات برويانيم،
وَجَنَّٰتٍ أَلۡفَافًا ۱۶
و بستانهاى انبوه.
إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتًا ۱۷
هر آينه روز داورى روزى است معين.
يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجًا ۱۸
روزى كه در صور دميده شود و شما فوجفوج بياييد.
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبًا ۱۹
آسمان شكافته شود و هر شكاف درى باشد.
وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ۲۰
و كوهها روان شوند، و سراب گردند.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادًا ۲۱
جهنم در انتظار باشد.
لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًا ۲۲
طاغيان را بازگشتنگاهى است.
لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابًا ۲۳
زمانى دراز در آنجا درنگ كنند.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدًا وَلَا شَرَابًا ۲۴
نه خُنكى چشند و نه آب؛
إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا ۲۵
جز آب جوشان و خون و چرك.
جَزَآءً وِفَاقًا ۲۶
اين كيفرى است برابر كردار.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابًا ۲۷
زيرا آنان به روز حساب اميد نداشتند.
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًا ۲۸
و آيات ما را به سختى تكذيب مىكردند.
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبًا ۲۹
و ما همه چيز را در كتابى شماره كردهايم.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ۳۰
پس بچشيد كه جز به شكنجه شما نخواهيم افزود.
إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا ۳۱
پرهيزگاران را جايى است در امان از هر آسيب؛
حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبًا ۳۲
بستانها و تاكستانها،
وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابًا ۳۳
و دخترانى همسال، با پستانهاى برآمده،
وَكَأۡسًا دِهَاقًا ۳۴
و جامهاى پر.
لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوًا وَلَا كِذَّٰبًا ۳۵
نه سخن بيهوده شنوند و نه دروغ.
جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا ۳۶
و اين پاداشى است كافى، از جانب پروردگارت.
رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابًا ۳۷
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست. آن خداى رحمان، كه كس را به او ياراى خطاب نباشد.
يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا ۳۸
روزى كه روح و فرشتگان به صف مىايستند، و كس سخن نمىگويد مگر آنكه خداى رحمان به او رخصت دهد و او سخن به صواب گويد.
ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۳۹
آن روز روزى است آمدنى. پس هر كه خواهد به سوى پروردگارش بازگردد.
إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابًا قَرِيبًا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا ۴۰
ما شما را از عذابى نزديك مىترسانيم: روزى كه آدمى هر چه را پيشاپيش فرستاده است مىنگرد و كافر مىگويد: اى كاش من خاك مىبودم.
وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرۡقًا ۱
سوگند به فرشتگانى كه جانها را به قوت مىگيرند،
وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشۡطًا ۲
و سوگند به فرشتگانى كه جانها را به آسانى مىگيرند،
وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبۡحًا ۳
و سوگند به فرشتگانى كه شناورند،
فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبۡقًا ۴
و سوگند به فرشتگانى كه بر ديوان پيشى مىگيرند،
فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرًا ۵
و سوگند به آنها كه تدبير كارها مىكنند،
يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۶
كه آن روز كه نخستين نفخه قيامت زمين را بلرزاند،
تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۷
و نفخه دوم از پس آن بيايد،
قُلُوبٌ يَوۡمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ۸
در آن روز دلهايى در هراس باشند،
أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌ ۹
و نشان خشوع در ديدگان نمايان.
يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ ۱۰
مىگويند: آيا ما به حالت نخستين بازمىگرديم،
أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًا نَّخِرَةً ۱۱
آنگاه كه استخوانهايى پوسيده بوديم؟
قَالُواْ تِلۡكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۱۲
گويند: اين بازگشت ما بازگشتى است زيانآور.
فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٌ وَٰحِدَةٌ ۱۳
جز اين نيست كه تنها يك بانگ برمىآيد،
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۱۴
و آنها خود را در آن صحرا خواهند يافت.
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۱۵
آيا داستان موسى به تو رسيده است؟
إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى ۱۶
آنگاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس طوى ندا داد:
ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۱۷
به سوى فرعون برو كه طغيان كرده است.
فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۱۸
بگو: آيا تو را رغبتى هست كه پاكيزه شوى،
وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ ۱۹
و من تو را به پروردگارت راه بنمايم و تو پروا كنى؟
فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ۲۰
پس آن آيت بزرگ را به او نشان داد.
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۲۱
و او تكذيب كرد و عصيان ورزيد.
ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ ۲۲
سپس پشت كرد و مىشتافت.
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۲۳
پس همه را گرد كرد و ندا داد،
فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ ۲۴
و گفت: من پروردگار برتر شما هستم.
فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ ۲۵
خدايش به عذاب آخرت و دنيا گرفتار كرد.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةً لِّمَن يَخۡشَىٰٓ ۲۶
در اين عبرتى است براى كسى كه مىترسد.
ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا ۲۷
آيا شما به خلقت سختتريد يا اين آسمانى كه او بنا نهاده؟
رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۲۸
سقفش را برافراشت و بپرداختش،
وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا ۲۹
شبش را تاريك كرد و روشنايىاش را آشكار ساخت،
وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۳۰
و پس از آن زمين را بگسترد،
أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا ۳۱
و از آن آب بيرون آورد و چراگاهها پديد كرد،
وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا ۳۲
و كوهها را استوار گردانيد،
مَتَٰعًا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ۳۳
براى بهرهگيرى شما و چارپايانتان.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ۳۴
چون آن حادثه بزرگ دررسد،
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۳۵
روزى كه آدمى همه اعمال خود را به ياد آورد،
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۳۶
و جهنم را به هر كه مىبيند نشان دهند؛
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۳۷
پس هر كه طغيان كرده،
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ۳۸
و زندگى اينجهانى را برگزيده،
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ۳۹
جهنم جايگاه اوست.
وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ ۴۰
اما هر كس كه از ايستادن در برابر پروردگارش ترسيده و نفس را از هوى بازداشته،
فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ۴۱
بهشت جايگاه اوست.
يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا ۴۲
تو را از قيامت مىپرسند كه چه وقت واقع شود.
فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ ۴۳
از يادكردن آن تو را چه كار است؟
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۴۴
منتهاى آن نزد پروردگار توست.
إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا ۴۵
جز اين نيست كه تو كسانى را كه از آن روز بترسند بيم مىدهى.
كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا ۴۶
چون آن را ببينند، پندارند در اين جهان جز يك شامگاه يا چاشت درنگ نكردهاند.
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۱
روى را ترش كرد و سر برگردانيد.
أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ۲
چون آن نابينا به نزدش آمد.
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۳
و تو چه دانى، شايد كه او پاكيزه شود،
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ۴
يا پند گيرد و پند تو سودمندش افتد.
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ۵
اما آن كه او توانگر است،
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۶
تو روى خود بدو مىكنى.
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۷
و اگر هم پاك نگردد چيزى بر عهده تو نيست.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ۸
و اما آن كه دواندوان به نزد تو مىآيد،
وَهُوَ يَخۡشَىٰ ۹
و مىترسد،
فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ۱۰
تو از او به ديگرى مىپردازى.
كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٌ ۱۱
آرى، اين قرآن اندرزى است،
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۱۲
پس هر كه خواهد از آن پند گيرد.
فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ۱۳
در صحيفههايى گرامى،
مَّرۡفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةِۭ ۱۴
بلندقدر و پاكيزه،
بِأَيۡدِي سَفَرَةٍ ۱۵
به دست كاتبانى،
كِرَامِۭ بَرَرَةٍ ۱۶
بزرگوار و نيكوكار.
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ۱۷
مرگ بر آدمى باد كه چه ناسپاس است.
مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ۱۸
او را از چه آفريده است؟
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۱۹
از نطفهاى آفريد و به اندازه پديد آورد.
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۲۰
سپس راهش را آسان ساخت.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ۲۱
آنگاه بميراندش و در گور كرد.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۲۲
و آنگاه كه خواهد زندهاش سازد.
كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۲۳
نه، كه هنوز آنچه را به او فرمان داده بود به جاى نياورده است.
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۲۴
پس آدمى به طعام خود بنگرد.
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبًّا ۲۵
ما باران را فرو باريديم، باريدنى.
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقًّا ۲۶
و زمين را شكافتيم، شكافتنى.
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبًّا ۲۷
و در آن دانهها رويانيديم،
وَعِنَبًا وَقَضۡبًا ۲۸
و تاك و سبزيهاى خوردنى،
وَزَيۡتُونًا وَنَخۡلًا ۲۹
و زيتون و نخل،
وَحَدَآئِقَ غُلۡبًا ۳۰
و باغهاى پردرخت،
وَفَٰكِهَةً وَأَبًّا ۳۱
و ميوه و علف،
مَّتَٰعًا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ۳۲
تا شما و چارپايانتان بهره بريد.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۳۳
چون بانگ قيامت برآيد،
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ۳۴
روزى كه آدمى از برادرش مىگريزد،
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۳۵
و از مادرش و پدرش،
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۳۶
و از زنش و فرزندانش.
لِكُلِّ ٱمۡرِيٍٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٍ شَأۡنٌ يُغۡنِيهِ ۳۷
هر كس را در آن روز كارى است كه به خود مشغولش دارد.
وُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ مُّسۡفِرَةٌ ۳۸
چهرههايى در آن روز درخشانند،
ضَاحِكَةٌ مُّسۡتَبۡشِرَةٌ ۳۹
خندانند و شادانند.
وَوُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٌ ۴۰
و چهرههايى در آن روز غبارآلودند.
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ۴۱
در سياهى فرو رفتهاند.
أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ۴۲
اينان كافران و فاجرانند.
إِذَا ٱلشَّمۡسُ كُوِّرَتۡ ۱
چون خورشيد بىفروغ شود،
وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتۡ ۲
و چون ستارگان فرو ريزند،
وَإِذَا ٱلۡجِبَالُ سُيِّرَتۡ ۳
و چون كوهها از جاى خود بشوند،
وَإِذَا ٱلۡعِشَارُ عُطِّلَتۡ ۴
و چون شتران آبستن به حال خود رها شوند،
وَإِذَا ٱلۡوُحُوشُ حُشِرَتۡ ۵
و چون وحوش گرد آورده شوند،
وَإِذَا ٱلۡبِحَارُ سُجِّرَتۡ ۶
و چون درياها آتش گيرند،
وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتۡ ۷
و چون روحها با تنها قرين گردند،
وَإِذَا ٱلۡمَوۡءُۥدَةُ سُئِلَتۡ ۸
و چون از دختر زنده به گور شده پرسيده شود كه
بِأَيِّ ذَنۢبٍ قُتِلَتۡ ۹
به چه گناهى كشته شده است،
وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتۡ ۱۰
و چون صحيفهها باز شوند،
وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتۡ ۱۱
و چون آسمان از جاى خود كنده شود،
وَإِذَا ٱلۡجَحِيمُ سُعِّرَتۡ ۱۲
و چون جهنم افروخته گردد،
وَإِذَا ٱلۡجَنَّةُ أُزۡلِفَتۡ ۱۳
و چون بهشت را پيش آورند،
عَلِمَتۡ نَفۡسٌ مَّآ أَحۡضَرَتۡ ۱۴
هر كس بداند كه چه حاضر آورده است.
فَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلۡخُنَّسِ ۱۵
سوگند به ستارگان بازگردنده،
ٱلۡجَوَارِ ٱلۡكُنَّسِ ۱۶
سيركننده غايب شونده،
وَٱلَّيۡلِ إِذَا عَسۡعَسَ ۱۷
و سوگند به شب چون تاريك شود،
وَٱلصُّبۡحِ إِذَا تَنَفَّسَ ۱۸
و سوگند به صبح چون بدمد،
إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ۱۹
كه اين سخن رسولى بزرگوار است.
ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي ٱلۡعَرۡشِ مَكِينٍ ۲۰
نيرومند، در نزد خداوند عرش، صاحب مكانت،
مُّطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ ۲۱
آنجا مطاع امين.
وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجۡنُونٍ ۲۲
و همصحبت شما ديوانه نيست.
وَلَقَدۡ رَءَاهُ بِٱلۡأُفُقِ ٱلۡمُبِينِ ۲۳
هر آينه او را در افق روشن ديده است.
وَمَا هُوَ عَلَى ٱلۡغَيۡبِ بِضَنِينٍ ۲۴
و آنچه را از غيب به او گويند دريغ نمىدارد.
وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَيۡطَٰنٍ رَّجِيمٍ ۲۵
و آن سخن، سخن شيطان رجيم نيست.
فَأَيۡنَ تَذۡهَبُونَ ۲۶
پس به كجا مىرويد؟
إِنۡ هُوَ إِلَّا ذِكۡرٌ لِّلۡعَٰلَمِينَ ۲۷
اين كتاب پندى است براى جهانيان.
لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَسۡتَقِيمَ ۲۸
براى هر كس از شما كه بخواهد به راه راست افتد.
وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۲۹
و شما نمىخواهيد مگر آنچه را كه پروردگار جهانيان خواسته باشد.
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتۡ ۱
آنگاه كه آسمان بشكافد،
وَإِذَا ٱلۡكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتۡ ۲
و آنگاه كه ستارگان پراكنده شوند،
وَإِذَا ٱلۡبِحَارُ فُجِّرَتۡ ۳
و آنگاه كه درياها به هم بپيوندند،
وَإِذَا ٱلۡقُبُورُ بُعۡثِرَتۡ ۴
و آنگاه كه قبرها زير و زبر گردند،
عَلِمَتۡ نَفۡسٌ مَّا قَدَّمَتۡ وَأَخَّرَتۡ ۵
هر كس مىداند چه چيز پيشاپيش فرستاده و چه چيز بر جاى گذاشته است.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡإِنسَٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلۡكَرِيمِ ۶
اى آدمى، چه چيز تو را به پروردگار كريمت مغرور كرده است؟
ٱلَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ۷
آن كه تو را بيافريد و اعضايت تمام كرد و اعتدالت بخشيد.
فِيٓ أَيِّ صُورَةٍ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ۸
و به هر صورتى كه خواست اعضاى تو را به هم انداخت.
كـَلَّا بَلۡ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ۹
آگاه باشيد كه شما روز جزا را دروغ مىانگاريد.
وَإِنَّ عَلَيۡكُمۡ لَحَٰفِظِينَ ۱۰
حال آنكه بر شما محافظانى گمارده شدهاند:
كِرَامًا كَٰتِبِينَ ۱۱
كاتبانى بزرگوار،
يَعۡلَمُونَ مَا تَفۡعَلُونَ ۱۲
مىدانند كه شما چه مىكنيد.
إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ۱۳
هر آينه نيكوكاران در نعمتند،
وَإِنَّ ٱلۡفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ ۱۴
و گناهكاران در جهنم.
يَصۡلَوۡنَهَا يَوۡمَ ٱلدِّينِ ۱۵
در روز شمار به جهنم درآيند،
وَمَا هُمۡ عَنۡهَا بِغَآئِبِينَ ۱۶
و از آن غايب نشوند.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ ۱۷
تو چه مىدانى كه روز شمار چيست؟
ثُمَّ مَآ أَدۡرَىٰكَ مَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ ۱۸
باز هم تو چه مىدانى كه روز شمار چيست؟
يَوۡمَ لَا تَمۡلِكُ نَفۡسٌ لِّنَفۡسٍ شَيۡـًٔاۖ وَٱلۡأَمۡرُ يَوۡمَئِذٍ لِّلَّهِ ۱۹
روزى است كه كسى براى كسى ديگر هيچ كارى نتواند كرد و در آن روز فرمان فرمان خدا باشد.
وَيۡلٌ لِّلۡمُطَفِّفِينَ ۱
واى بر كمفروشان.
ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكۡتَالُواْ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسۡتَوۡفُونَ ۲
آنان كه چون از مردم كيل مىستانند آن را پُر مىكنند؛
وَإِذَا كَالُوهُمۡ أَو وَّزَنُوهُمۡ يُخۡسِرُونَ ۳
و چون براى مردم مىپيمايند يا مىكشند از آن مىكاهند.
أَلَا يَظُنُّ أُوْلَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبۡعُوثُونَ ۴
آيا اينان نمىدانند كه زنده مىشوند.
لِيَوۡمٍ عَظِيمٍ ۵
در آن روز بزرگ؟
يَوۡمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۶
روزى كه مردم به پيشگاه پروردگار جهانيان مىايستند.
كـَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ ۷
آگاه باشيد كه اعمال بدكاران مكتوب در سِجّين است.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٌ ۸
تو چه مىدانى كه سجين چيست؟
كِتَٰبٌ مَّرۡقُومٌ ۹
كتابى است نوشته.
وَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۱۰
در آن روز واى بر تكذيبكنندگان:
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ۱۱
آنان كه روز جزا را دروغ انگاشتند.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ۱۲
و آن روز را جز متجاوزى گناهكار دروغ نينگارد.
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ۱۳
چون آيات ما بر او خوانده شد، گفت: افسانههاى پيشينيان است.
كـَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ۱۴
حقا، كه كارهايى كه كرده بودند بر دلهاشان مسلط شده است.
كـَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٍ لَّمَحۡجُوبُونَ ۱۵
حقا، كه در آن روز از پروردگارشان محجوب باشند.
ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ۱۶
پس ايشان به جهنم درآيند.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۱۷
و آنها را گويند: اين است آنچه دروغش مىشمرديد.
كـَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡأَبۡرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ۱۸
حقا، كه اعمال نيكان در عِلّيّين مكتوب است.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ۱۹
و تو چه مىدانى كه عِلّيّين چيست؟
كِتَٰبٌ مَّرۡقُومٌ ۲۰
كتابى است نوشته،
يَشۡهَدُهُ ٱلۡمُقَرَّبُونَ ۲۱
كه مقربان خدا در آن مىنگرند.
إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ۲۲
هر آينه نيكان در نعمتند،
عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۲۳
بر تختها نشسته و نظاره مىكنند.
تَعۡرِفُ فِي وُجُوهِهِمۡ نَضۡرَةَ ٱلنَّعِيمِ ۲۴
بر چهرههاشان طراوت نعمت را بشناسى.
يُسۡقَوۡنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخۡتُومٍ ۲۵
از شرابى خالص كه بر سر آن مُهر نهادهاند سيراب مىشوند.
خِتَٰمُهُۥ مِسۡكٌۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلۡيَتَنَافَسِ ٱلۡمُتَنَٰفِسُونَ ۲۶
مُهر آن از مشك است و پيشدستىكنندگان در آن بر يكديگر پيشدستى مىكنند.
وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسۡنِيمٍ ۲۷
آميزه آن تَسنيم است.
عَيۡنًا يَشۡرَبُ بِهَا ٱلۡمُقَرَّبُونَ ۲۸
چشمهاى است كه مقربان خدا از آن مىآشامند.
إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجۡرَمُواْ كَانُواْ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يَضۡحَكُونَ ۲۹
گناهكاران به مؤمنان مىخنديدند.
وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمۡ يَتَغَامَزُونَ ۳۰
و چون بر آنها مىگذشتند، به چشم و ابرو اشاره مىكردند.
وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓاْ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِمُ ٱنقَلَبُواْ فَكِهِينَ ۳۱
و چون نزد كسانشان بازمىگشتند، شادمانه بازمىگشتند.
وَإِذَا رَأَوۡهُمۡ قَالُوٓاْ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ۳۲
و چون آنان را مىديدند، مىگفتند كه اينان گمراهند.
وَمَآ أُرۡسِلُواْ عَلَيۡهِمۡ حَٰفِظِينَ ۳۳
و حال آنكه آنان را به مواظبت اعمال مؤمنان نفرستاده بودند.
فَٱلۡيَوۡمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنَ ٱلۡكُفَّارِ يَضۡحَكُونَ ۳۴
و امروز مؤمنان به كافران مىخندند.
عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۳۵
بر تختها تكيه زدهاند و مىنگرند.
هَلۡ ثُوِّبَ ٱلۡكُفَّارُ مَا كَانُواْ يَفۡعَلُونَ ۳۶
آيا كافران برابر اعمالشان پاداش يافتهاند؟
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتۡ ۱
چون آسمان شكافته شود،
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ۲
و به فرمان پروردگارش گوش دهد و حق بود كه چنين كند.
وَإِذَا ٱلۡأَرۡضُ مُدَّتۡ ۳
و چون زمين منبسط شود،
وَأَلۡقَتۡ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتۡ ۴
و هر چه را كه در درون دارد بيرون افكند و تهى گردد،
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ۵
و به فرمان پروردگارش گوش دهد و حق بود كه چنين كند.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدۡحًا فَمُلَٰقِيهِ ۶
اى انسان، تو در راه پروردگارت رنج فراوان مىكشى؛ پس پاداش آن را خواهى ديد.
فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ۷
هر كس كه نامهاش را به دست راستش دهند،
فَسَوۡفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا ۸
زودا كه آسان از او حساب كشند،
وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورًا ۹
و شادمان نزد كسانش باز گردد.
وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهۡرِهِۦ ۱۰
اما هر كس كه نامهاش از پشت سر داده شود،
فَسَوۡفَ يَدۡعُواْ ثُبُورًا ۱۱
زودا كه بگويد: واى بر من كه هلاك شدم.
وَيَصۡلَىٰ سَعِيرًا ۱۲
و به آتش افروخته درآيد.
إِنَّهُۥ كَانَ فِيٓ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورًا ۱۳
او در دنيا نزد كسانش شادمان زيسته بود.
إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ۱۴
و مىپنداشته است كه هرگز باز نخواهد گشت.
بَلَىٰٓۚ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًا ۱۵
آرى پروردگارش او را مىديده است.
فَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلشَّفَقِ ۱۶
پس به شفق سوگند مىخورم،
وَٱلَّيۡلِ وَمَا وَسَقَ ۱۷
و سوگند به شب و هر چه را فرو پوشد،
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ۱۸
و سوگند به ماه چون فروغش كامل شود،
لَتَرۡكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ ۱۹
كه به حالى بعد از حال ديگر تحول خواهيد يافت.
فَمَا لَهُمۡ لَا يُؤۡمِنُونَ ۲۰
چه مىشودشان كه ايمان نمىآورند؟
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡقُرۡءَانُ لَا يَسۡجُدُونَۤ۩ ۲۱ ۩
و چون قرآن بر آنها خوانده شود سجده نمىكنند؟
بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يُكَذِّبُونَ ۲۲
بلكه، كافران تكذيب مىكنند.
وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا يُوعُونَ ۲۳
و خدا به آنچه در دل دارند آگاه است.
فَبَشِّرۡهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ۲۴
پس آنان را به عذابى دردآور بشارت ده؛
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونِۭ ۲۵
مگر آنان كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند كه پاداششان را پايانى نيست.
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلۡبُرُوجِ ۱
قسم به آسمان كه دارنده برجهاست،
وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡمَوۡعُودِ ۲
و قسم به روز موعود،
وَشَاهِدٍ وَمَشۡهُودٍ ۳
و قسم به شهادتدهنده و آنچه بدان شهادت دهند.
قُتِلَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡأُخۡدُودِ ۴
كه اصحاب اُخدود به هلاكت رسيدند.
ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلۡوَقُودِ ۵
آتشى افروخته از هيزمها،
إِذۡ هُمۡ عَلَيۡهَا قُعُودٌ ۶
آنگاه كه بر كنار آن آتش نشسته بودند،
وَهُمۡ عَلَىٰ مَا يَفۡعَلُونَ بِٱلۡمُؤۡمِنِينَ شُهُودٌ ۷
و بر آنچه بر سر مؤمنان مىآوردند، شاهد بودند.
وَمَا نَقَمُواْ مِنۡهُمۡ إِلَّآ أَن يُؤۡمِنُواْ بِٱللَّهِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَمِيدِ ۸
و هيچ عيبى در آنها نيافتند جز آنكه به خداى پيروزمند در خور ستايش ايمان آورده بودند.
ٱلَّذِي لَهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ شَهِيدٌ ۹
آن خدايى كه فرمانروايى آسمانها و زمين از آن اوست، و بر هر چيزى ناظر است.
إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُواْ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ وَٱلۡمُؤۡمِنَٰتِ ثُمَّ لَمۡ يَتُوبُواْ فَلَهُمۡ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمۡ عَذَابُ ٱلۡحَرِيقِ ۱۰
هر آينه آنان كه مردان و زنان مؤمن را شكنجه كردند و توبه نكردند، عذاب جهنم و عذاب آتش براى آنهاست.
إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمۡ جَنَّٰتٌ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُۚ ذَٰلِكَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡكَبِيرُ ۱۱
براى كسانى كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند بهشتهايى است كه در آن نهرها جارى است و آن كاميابى بزرگى است.
إِنَّ بَطۡشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ۱۲
فروگرفتن پروردگار تو سخت است.
إِنَّهُۥ هُوَ يُبۡدِئُ وَيُعِيدُ ۱۳
اوست كه نخست مىآفريند و پس از مرگ زنده مىسازد.
وَهُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلۡوَدُودُ ۱۴
او آمرزنده و دوستدارنده است.
ذُو ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡمَجِيدُ ۱۵
اوست صاحب عرش ارجمند.
فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ ۱۶
هر چه را اراده كند به انجام مىرساند.
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡجُنُودِ ۱۷
آيا داستان لشكرها را شنيدهاى؟
فِرۡعَوۡنَ وَثَمُودَ ۱۸
لشكرهاى فرعون و قوم ثمود؟
بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ فِي تَكۡذِيبٍ ۱۹
آرى، آنان كه راه كفر پيش گرفتهاند همچنان در تكذيب هستند.
وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطُۢ ۲۰
و خدا از همه سو بر آنها احاطه دارد.
بَلۡ هُوَ قُرۡءَانٌ مَّجِيدٌ ۲۱
بلى اين قرآن مجيد است،
فِي لَوۡحٍ مَّحۡفُوظِۭ ۲۲
در لوح محفوظ.
وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ۱
سوگند به آسمان و به آنچه در شب آيد.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ۲
و تو چه دانى كه آنچه در شب آيد چيست؟
ٱلنَّجۡمُ ٱلثَّاقِبُ ۳
ستارهاى است درخشنده.
إِن كُلُّ نَفۡسٍ لَّمَّا عَلَيۡهَا حَافِظٌ ۴
هيچ كس نيست مگر آنكه بر او نگهبانى است.
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ ۵
پس آدمى بنگرد كه از چه چيز آفريده شده است،
خُلِقَ مِن مَّآءٍ دَافِقٍ ۶
از آبى جهنده آفريده شده است،
يَخۡرُجُ مِنۢ بَيۡنِ ٱلصُّلۡبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ۷
كه از ميان پشت و سينه بيرون مىآيد.
إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجۡعِهِۦ لَقَادِرٌ ۸
خدا به باز گردانيدن او تواناست.
يَوۡمَ تُبۡلَى ٱلسَّرَآئِرُ ۹
روزى كه رازها آشكار مىشود،
فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ۱۰
او را نه نيرويى است و نه ياورى.
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجۡعِ ۱۱
قسم به آسمان بازبارنده،
وَٱلۡأَرۡضِ ذَاتِ ٱلصَّدۡعِ ۱۲
قسم به زمين رويان شكاف خورده،
إِنَّهُۥ لَقَوۡلٌ فَصۡلٌ ۱۳
كه اين كتاب، حق را از باطل جدا كند،
وَمَا هُوَ بِٱلۡهَزۡلِ ۱۴
و سخن هزل نيست.
إِنَّهُمۡ يَكِيدُونَ كَيۡدًا ۱۵
آنان حيلهاى مىانديشند،
وَأَكِيدُ كَيۡدًا ۱۶
و من هم حيلهاى مىانديشم.
فَمَهِّلِ ٱلۡكَٰفِرِينَ أَمۡهِلۡهُمۡ رُوَيۡدَۢا ۱۷
پس كافران را مهلت ده، اندك مهلتشان ده.
سَبِّحِ ٱسۡمَ رَبِّكَ ٱلۡأَعۡلَى ۱
نام پروردگار بزرگ خويش را به پاكى ياد كن:
ٱلَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ ۲
آن كه آفريد و درستاندام آفريد.
وَٱلَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ ۳
و آن كه اندازه معين كرد. سپس راه نمود.
وَٱلَّذِيٓ أَخۡرَجَ ٱلۡمَرۡعَىٰ ۴
و آن كه چراگاهها را رويانيد،
فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحۡوَىٰ ۵
سپس خشك و سياه گردانيد.
سَنُقۡرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ ۶
زودا كه براى تو بخوانيم، مباد كه فراموش كنى.
إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُۚ إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ ٱلۡجَهۡرَ وَمَا يَخۡفَىٰ ۷
مگر آنچه خدا بخواهد. اوست كه آشكارا و نهان را مىداند.
وَنُيَسِّرُكَ لِلۡيُسۡرَىٰ ۸
و تو را به كيش آسان توفيق دهيم.
فَذَكِّرۡ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكۡرَىٰ ۹
اگر پند دادنت سود كند، پند ده.
سَيَذَّكَّرُ مَن يَخۡشَىٰ ۱۰
آن كه مىترسد، پند مىپذيرد.
وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى ۱۱
و بدبخت از آن دورى مىگزيند:
ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ۱۲
آن كه به آتش بزرگ جهنم درافتد،
ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحۡيَىٰ ۱۳
و در آنجا نه بميرد و نه زنده باشد.
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ۱۴
هر آينه پاكان رستگار شدند؛
وَذَكَرَ ٱسۡمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ ۱۵
آنان كه نام پروردگار خود را بر زبان آوردند و نماز گزاردند.
بَلۡ تُؤۡثِرُونَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ۱۶
آرى، شما زندگى اين جهان را بر مىگزينيد،
وَٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٌ وَأَبۡقَىٰٓ ۱۷
حال آنكه آخرت بهتر و پايندهتر است.
إِنَّ هَٰذَا لَفِي ٱلصُّحُفِ ٱلۡأُولَىٰ ۱۸
اين سخن در صحيفههاى نخستين است:
صُحُفِ إِبۡرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ ۱۹
صحيفههاى ابراهيم و موسى.
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡغَٰشِيَةِ ۱
آيا داستان غاشيه به تو رسيده است؟
وُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ۲
در آن روز وحشت در چهرهها پديدار است،
عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ ۳
تلاش كرده و رنج ديده،
تَصۡلَىٰ نَارًا حَامِيَةً ۴
در آتش سوزان در افتند.
تُسۡقَىٰ مِنۡ عَيۡنٍ ءَانِيَةٍ ۵
از آن چشمه بسيار گرم آبشان دهند،
لَّيۡسَ لَهُمۡ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ ۶
طعامى جز خار ندارند،
لَّا يُسۡمِنُ وَلَا يُغۡنِي مِن جُوعٍ ۷
كه نه فربه مىكند و نه دفع گرسنگى.
وُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ ۸
و در آن روز چهرههايى تازه باشند:
لِّسَعۡيِهَا رَاضِيَةٌ ۹
از كار خويشتن خشنود،
فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ۱۰
در بهشتى برين،
لَّا تَسۡمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةً ۱۱
كه در آن سخن لغو نشنوى،
فِيهَا عَيۡنٌ جَارِيَةٌ ۱۲
و در آن چشمهسارها روان باشد،
فِيهَا سُرُرٌ مَّرۡفُوعَةٌ ۱۳
و تختهايى بلندزده،
وَأَكۡوَابٌ مَّوۡضُوعَةٌ ۱۴
و سبوهايى نهاده،
وَنَمَارِقُ مَصۡفُوفَةٌ ۱۵
و بالشهايى در كنار هم چيده،
وَزَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ ۱۶
و فرشهايى گسترده.
أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ۱۷
آيا به شتر نمىنگرند كه چگونه آفريده شده؟
وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ۱۸
و به آسمان كه چسانش برافراشتهاند؟
وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ۱۹
و به كوهها كه چگونه بركشيدهاند؟
وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ۲۰
و به زمين كه چسان گسترده شده؟
فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌ ۲۱
پس پند ده، كه تو پند دهندهاى هستى.
لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ۲۲
تو بر آنان فرمانروا نيستى.
إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ۲۳
مگر آن كس كه رويگردان شد و كفر ورزيد،
فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ۲۴
پس خدايش به عذاب بزرگتر عذاب مىكند.
إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ۲۵
هر آينه بازگشتشان به سوى ماست.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ۲۶
سپس حسابشان با ماست.
وَٱلۡفَجۡرِ ۱
سوگند به سپيده صبح،
وَلَيَالٍ عَشۡرٍ ۲
و سوگند به شبهاى دهگانه،
وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ۳
و سوگند به جفت و طاق،
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ۴
و سوگند به شب چون روى به رفتن نهد.
هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجۡرٍ ۵
آيا خردمند را اين سوگندها كافى است؟
أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۶
آيا نديدهاى كه پروردگار تو با قوم عاد چه كرد؟
إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ۷
با اِرَم كه ستونها داشت؟
ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۸
و همانند آن در هيچ شهرى آفريده نشده بود.
وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ۹
و قوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مىبريدند،
وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ۱۰
و قوم فرعون آن دارنده ميخها،
ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۱۱
آنها در بلاد طغيان كردند،
فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ۱۲
و در آنها به فساد در افزودند.
فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ۱۳
و پروردگار تو تازيانه عذاب را بر سرشان فرود آورد.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ۱۴
زيرا پروردگارت به كمينگاه است.
فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ۱۵
اما آدمى، چون پروردگارش بيازمايد و گرامىاش دارد و نعمتش دهد، مىگويد: پروردگار من مرا گرامى داشت.
وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ۱۶
و چون بيازمايدش و رزق بر او تنگ گيرد، مىگويد: پروردگار من مرا خوار ساخت.
كـَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ۱۷
نه چنان است. شما يتيم را گرامى نمىداريد،
وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ۱۸
و يكديگر را به اطعام مسكين ترغيب نمىكنيد،
وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلًا لَّمًّا ۱۹
و ميراث را حريصانه مىخوريد،
وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبًّا جَمًّا ۲۰
و مال را فراوان دوست داريد.
كـَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكًّا دَكًّا ۲۱
آرى، چون زمين شكسته شود و شكسته شود،
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ۲۲
و امر پروردگار تو فرا رسد و فرشتگان صف در صف،
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ۲۳
و در آن روز جهنم را حاضر آرند، آدمى پند گيرد. و چه جاى پند گرفتن باشد؟
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ۲۴
مىگويد: اى كاش زندهگشتن خويش را پيشاپيش چيزى مىفرستادم.
فَيَوۡمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ ۲۵
در آن روز كسى چون عذاب او عذاب نكند،
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ ۲۶
و همانند زنجير او به زنجير نكشد.
يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ۲۷
اى روح آرامش يافته،
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرۡضِيَّةً ۲۸
خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت باز گرد،
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ۲۹
و در زمره بندگان من داخل شو،
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ۳۰
و به بهشت من درآى.
لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ۱
قسم به اين شهر.
وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ۲
و تو در اين شهر سكنا گرفتهاى.
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ۳
و قسم به پدر و فرزندانى كه پديد آورد،
لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ۴
كه آدمى را در رنج و محنت بيافريدهايم،
أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٌ ۵
آيا مىپندارد كه كس بر او چيره نگردد؟
يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالًا لُّبَدًا ۶
مىگويد: مالى فراوان را تباه كردم.
أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۷
آيا مىپندارد كه كسى او را نديده است؟
أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ۸
آيا براى او دو چشم نيافريدهايم؟
وَلِسَانًا وَشَفَتَيۡنِ ۹
و يك زبان و دو لب؟
وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ۱۰
و دو راه پيش پايش ننهاديم؟
فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ۱۱
و او در آن گذرگاه سخت قدم ننهاد.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ۱۲
و تو چه دانى كه گذرگاه سخت چيست؟
فَكُّ رَقَبَةٍ ۱۳
آزاد كردن بنده است،
أَوۡ إِطۡعَٰمٌ فِي يَوۡمٍ ذِي مَسۡغَبَةٍ ۱۴
يا طعام دادن در روز قحطى،
يَتِيمًا ذَا مَقۡرَبَةٍ ۱۵
خاصه به يتيمى كه خويشاوند باشد،
أَوۡ مِسۡكِينًا ذَا مَتۡرَبَةٍ ۱۶
يا به مسكينى خاكنشين.
ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ۱۷
تا از كسانى باشد كه ايمان آوردهاند و يكديگر را به صبر سفارش كردهاند و به بخشايش.
أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ۱۸
اينان اهل سعادتند.
وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ۱۹
و كسانى كه به آيات ما كافرند اهل شقاوتند.
عَلَيۡهِمۡ نَارٌ مُّؤۡصَدَةُۢ ۲۰
نصيب آنهاست آتشى كه از هر سو سرش پوشيده است.
وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ۱
سوگند به آفتاب و روشنىاش به هنگام چاشت،
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۲
و سوگند به ماه چون از پى آن برآيد،
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۳
و سوگند به روز چون گيتى را روشن كند،
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ۴
و سوگند به شب چون فرو پوشدش،
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۵
و سوگند به آسمان و آن كه آن را بر آورده،
وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۶
و سوگند به زمين و آن كه آن را بگسترده،
وَنَفۡسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا ۷
و سوگند به نفس و آن كه نيكويش بيافريده -
فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ۸
سپس بديها و پرهيزگاريهايش را به او الهام كرده -
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۹
كه: هر كه در پاكى آن كوشيد رستگار شد،
وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۱۰
و هر كه در پليدىاش فرو پوشيد نوميد گرديد.
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ۱۱
قوم ثمود از روى سركشى تكذيب كردند.
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ۱۲
آنگاه كه شقى ترينشان برخاست.
فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ۱۳
پيامبر خدا به آنها گفت كه مادهشتر خدا را با آبشخورش واگذاريد.
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ۱۴
تكذيبش كردند و شتر را پى كردند. پس پروردگارشان به سبب گناهشان بر سرشان عذاب آورد و با خاك يكسان ساخت.
وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ۱۵
و او از سرانجام آن بيمناك نشد.
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ ۱
سوگند به شب آنگاه كه جهان را در خود فرو پوشد،
وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ۲
و سوگند به روز آنگاه كه آشكار شود،
وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ۳
و سوگند به آن كه نر و ماده را بيافريد،
إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ ۴
كه: حاصل كوششهاى شما متفاوت است.
فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ۵
اما كسى كه بخشايش و پرهيزگارى كرد،
وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ۶
و آن بهترين را تصديق كرد،
فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ ۷
پس براى بهشت آمادهاش مىكنيم.
وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ ۸
اما آن كس كه بخل و بى نيازى ورزيد،
وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ۹
و آن بهترين را تكذيب كرد،
فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ ۱۰
او را براى دوزخ آماده مىسازيم.
وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ۱۱
و چون هلاكش دررسد، دارايىاش به حالش سود نبخشد.
إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ ۱۲
و آنچه بر ماست راهنمايى است.
وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ ۱۳
و از آنِ ماست آن جهان و اين جهان.
فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارًا تَلَظَّىٰ ۱۴
پس شما را از آتشى كه زبانه مىكشد مىترسانم.
لَا يَصۡلَىٰهَآ إِلَّا ٱلۡأَشۡقَى ۱۵
جز اهل شقاوت بدان درنيفتد:
ٱلَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۱۶
آن كه تكذيب كرد و رويگردان شد.
وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلۡأَتۡقَى ۱۷
و پرهيزگارترين مردم را از آن دور دارند:
ٱلَّذِي يُؤۡتِي مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ۱۸
آن كه مال خويش مىبخشايد و پاكى مىجويد.
وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعۡمَةٍ تُجۡزَىٰٓ ۱۹
و هيچ كس را بر او حقى نباشد كه اينك پاداش خواهد،
إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ۲۰
مگر جستن خشنودى پروردگار والاى خويش.
وَلَسَوۡفَ يَرۡضَىٰ ۲۱
و زودا كه خشنود شود.
وَٱلضُّحَىٰ ۱
سوگند به آغاز روز،
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ۲
و سوگند به شب چون آرام و در خود شود،
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ۳
كه پروردگارت تو را ترك نكرده و بر تو خشم نگرفته است.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٌ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ۴
هر آينه آخرت براى تو بهتر از دنياست.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ۵
به زودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خشنود شوى.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ ۶
آيا تو را يتيم نيافت و پناهت داد؟
وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ ۷
آيا تو را گمگشته نيافت و هدايتت كرد؟
وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغۡنَىٰ ۸
آيا تو را درويش نيافت و توانگرت گردانيد؟
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ۹
پس يتيم را ميازار،
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ۱۰
و گدا را مَران،
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ۱۱
و از نعمت پروردگارت سخن بگوى.
أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ ۱
آيا سينهات را برايت نگشوديم؟
وَوَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ ۲
و بار گرانت را از پشتت برنداشتيم؟
ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ ۳
بارى كه بر پشت تو سنگينى مىكرد؟
وَرَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ ۴
آيا تو را بلندآوازه نساختيم؟
فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ۵
پس، از پى دشوارى آسانى است.
إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ۶
هر آينه از پى دشوارى آسانى است.
فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ ۷
چون از كار فارغ شوى، به عبادت كوش.
وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب ۸
و به پروردگارت مشتاق شو.
وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ۱
سوگند به انجير و زيتون،
وَطُورِ سِينِينَ ۲
سوگند به طور مبارك،
وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ۳
سوگند به اين شهر ايمن،
لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٍ ۴
كه ما آدمى را در نيكوتر اعتدالى بيافريديم.
ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ۵
آنگاه او را فروتر از همه فروتران گردانيديم.
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٍ ۶
مگر آنان كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند كه پاداشى بىپايان دارند.
فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ۷
پس چيست كه با اين حال تو را به تكذيب قيامت وامىدارد؟
أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ۸
آيا خدا داورترين داوران نيست؟
ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ۱
بخوان به نام پروردگارت كه بيافريد.
خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ۲
آدمى را از لختهخونى بيافريد.
ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ۳
بخوان، و پروردگار تو ارجمندترين است.
ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ۴
خدايى كه به وسيله قلم آموزش داد،
عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ۵
به آدمى آنچه را كه نمىدانست بياموخت.
كـَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ۶
حقا كه آدمى نافرمانى مىكند،
أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ۷
هرگاه كه خويشتن را بىنياز بيند.
إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ۸
هر آينه بازگشت به سوى پروردگار توست.
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ۹
آيا ديدى آن كس را كه منع مىكند
عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ۱۰
بندهاى را كه نماز مىخواند؟
أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ۱۱
چه مىبينى اگر آن مرد بر طريق هدايت باشد؟
أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ۱۲
يا به پرهيزگارى فرمان دهد؟
أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ۱۳
چه مىبينى اگر تكذيب كند و رويگردان شود؟
أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ۱۴
آيا ندانسته است كه خدا مىبيند؟
كـَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ۱۵
حقا، كه اگر بازنايستد موى پيش سرش را مىگيريم و مىكشيم.
نَاصِيَةٍ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ۱۶
موى پيش سر دروغگوى خطاكار را.
فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ۱۷
پس همدمان خود را بخواند.
سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ۱۸
ما نيز كارگزاران دوزخ را فرا مىخوانيم.
كـَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ۱۹
نه، هرگز، از او پيروى مكن و سجده كن و به خدا نزديك شو.
إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ۱
ما در شب قدرش نازل كرديم.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ۲
و تو چه دانى كه شب قدر چيست؟
لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٌ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٍ ۳
شب قدر بهتر از هزار ماه است.
تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٍ ۴
در آن شب فرشتگان و روح به فرمان پروردگارشان براى انجام دادن كارها نازل مىشوند.
سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ۵
آن شب تا طلوع بامداد همه سلام و درود است.
لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ۱
كافران اهل كتاب و مشركان دست برندارند تا برايشان برهانى روشن بيايد:
رَسُولٌ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفًا مُّطَهَّرَةً ۲
پيامبرى از جانب خدا كه صحيفههاى پاك را مىخواند.
فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ ۳
در آنها نوشتههايى است راست و درست.
وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ۴
و اهل كتاب پراكنده نشدند مگر از آن پس كه برايشان برهانى روشن آمد.
وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ ۵
و آنان را جز اين فرمان ندادند كه خدا را بپرستند در حالى كه در دين او اخلاص مىورزند. و نماز گزارند و زكات دهند. اين است دين درست و راست.
إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ ۶
از اهل كتاب، آنها كه كافرند و نيز مشركان، در آتش جهنمند و در آن همواره خواهند بود. اينان بدترين آفريدگانند.
إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ أُوْلَٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ ۷
كسانى كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته مىكنند بهترين آفريدگانند.
جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّٰتُ عَدۡنٍ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ ۸
پاداششان در نزد پروردگارشان بهشتهايى است جاويد كه در آن نهرها جارى است. تا ابد در آنجايند. خدا از آنها خشنود است و آنها از خدا خشنودند. و اين خاص كسى است كه از پروردگارش بترسد.
إِذَا زُلۡزِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ زِلۡزَالَهَا ۱
آنگاه كه زمين لرزانده شود به سختترين لرزههايش،
وَأَخۡرَجَتِ ٱلۡأَرۡضُ أَثۡقَالَهَا ۲
و زمين بارهاى سنگينش را بيرون ريزد،
وَقَالَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا لَهَا ۳
و آدمى بگويد كه زمين را چه رسيده است؟
يَوۡمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخۡبَارَهَا ۴
در اين روز زمين خبرهاى خويش را حكايت مىكند:
بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا ۵
از آنچه پروردگارت به او وحى كرده است.
يَوۡمَئِذٍ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتًا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمَٰلَهُمۡ ۶
در آن روز مردم پراكنده از قبرها بيرون مىآيند تا اعمالشان را به آنها بنمايانند.
فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرًا يَرَهُۥ ۷
پس هر كس به وزن ذرهاى نيكى كرده باشد آن را مىبيند.
وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُۥ ۸
و هر كس به وزن ذرهاى بدى كرده باشد آن را مىبيند.
وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحًا ۱
سوگند به اسبان دوندهاى كه نفسنفس مىزنند،
فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحًا ۲
سوگند به اسبانى كه به سُم از سنگ آتش مىجهانند،
فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحًا ۳
و سوگند به اسبانى كه بامدادان هجوم آورند،
فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعًا ۴
و در آنجا غبار برانگيزند،
فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ۵
و در آنجا همه را در ميان گيرند،
إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ ۶
كه: آدمى پروردگار خود را سپاس نمىگويد،
وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ ۷
و او خود بر اين گواه است،
وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ۸
او مال را فراوان دوست دارد.
۞ أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ۹
آيا نمىداند كه چون آنچه در گورهاست زنده گردد،
وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ۱۰
و آنچه در دلها نهان است آشكار شود،
إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٍ لَّخَبِيرُۢ ۱۱
پروردگارشان در آن روز از حالشان آگاه است؟
ٱلۡقَارِعَةُ ۱
قارعه.
مَا ٱلۡقَارِعَةُ ۲
چيست قارعه؟
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ۳
و تو چه دانى كه قارعه چيست؟
يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ۴
روزى است كه مردم چون پروانگان پراكنده باشند،
وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ۵
و كوهها چون پشمزده شده.
فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ۶
اما هر كه كفّه ترازويش سنگين باشد،
فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ ۷
در يك زندگى پسنديده است.
وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ۸
و اما هر كه كفه ترازويش سبك باشد،
فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ ۹
جايگاهش در هاويه است.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ۱۰
و تو چه دانى كه هاويه چيست؟
نَارٌ حَامِيَةُۢ ۱۱
آتشى است در نهايت گرمى.
أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ۱
به غفلت كشيد شما را نازشِ به بسيارى مال و فرزند،
حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ ۲
تا به گورها رسيديد.
كـَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ۳
حقا كه به زودى خواهيد دانست.
ثُمَّ كـَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ۴
باز هم حقا كه به زودى خواهيد دانست.
كـَلَّا لَوۡ تَعۡلَمُونَ عِلۡمَ ٱلۡيَقِينِ ۵
حقا، اگر از روى يقين بدانيد،
لَتَرَوُنَّ ٱلۡجَحِيمَ ۶
البته جهنم را خواهيد ديد.
ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيۡنَ ٱلۡيَقِينِ ۷
سپس به چشم يقينش خواهيد ديد،
ثُمَّ لَتُسۡـَٔلُنَّ يَوۡمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ۸
كه در آن روز شما را از نعمتهاى دنيوى بازخواست مىكنند.
وَٱلۡعَصۡرِ ۱
سوگند به اين زمان،
إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَفِي خُسۡرٍ ۲
كه آدمى در خسران است.
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ ۳
مگر آنها كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و يكديگر را به حق سفارش كردند و يكديگر را به صبر سفارش كردند.
وَيۡلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ ۱
واى بر هر غيبتكننده عيبجويى؛
ٱلَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ ۲
آن كه مالى گرد كرد و حساب آن نگه داشت.
يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ۳
مىپندارد كه دارايىاش جاويدانش گرداند.
كـَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ۴
نه چنين است. كه او را در حُطَمه اندازند.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ۵
و تو چه دانى كه حطمه چيست؟
نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ۶
آتش افروخته خداست،
ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ۷
كه بر دلها غلبه مىيابد.
إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٌ ۸
و از هر سو در ميانشان گرفته است،
فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةِۭ ۹
در شعلههايى برافراشته.
أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصۡحَٰبِ ٱلۡفِيلِ ۱
آيا نديدهاى كه پروردگارت با اصحاب فيل چه كرد؟
أَلَمۡ يَجۡعَلۡ كَيۡدَهُمۡ فِي تَضۡلِيلٍ ۲
آيا مكرشان را باطل نساخت؟
وَأَرۡسَلَ عَلَيۡهِمۡ طَيۡرًا أَبَابِيلَ ۳
و بر سر آنها پرندگانى فوجفوج فرستاد،
تَرۡمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِّن سِجِّيلٍ ۴
تا آنها را با سِجّيل سنگباران كردند.
فَجَعَلَهُمۡ كَعَصۡفٍ مَّأۡكُولِۭ ۵
و آنان را چون كاه پسمانده در آخور ساخت.
لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ۱
براى ائتلاف قريش؛
إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ۲
ائتلافشان در سفر زمستانى و تابستانى.
فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ۳
پس بايد پروردگار اين خانه را بپرستند:
ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ۴
آن كه به هنگام گرسنگى طعامشان داد و از بيم در امانشان داشت.
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ۱
آيا آن را كه روز جزا را دروغ مىشمرد ديدى؟
فَذَٰلِكَ ٱلَّذِي يَدُعُّ ٱلۡيَتِيمَ ۲
او همان كسى است كه يتيم را به اهانت مىراند،
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ۳
و مردم را به طعامدادن به بينوا وانمىدارد.
فَوَيۡلٌ لِّلۡمُصَلِّينَ ۴
پس واى بر آن نمازگزارانى
ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ ۵
كه در نماز خود سهل انگارند؛
ٱلَّذِينَ هُمۡ يُرَآءُونَ ۶
آنان كه ريا مىكنند،
وَيَمۡنَعُونَ ٱلۡمَاعُونَ ۷
و از دادن زكات دريغ مىورزند.
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ۱
ما كوثر را به تو عطا كرديم.
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ۲
پس براى پروردگارت نماز بخوان و قربانى كن
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ۳
كه بدخواه تو خود اَبتر است.
قُلۡ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡكَٰفِرُونَ ۱
بگو: اى كافران،
لَآ أَعۡبُدُ مَا تَعۡبُدُونَ ۲
من چيزى را كه شما مىپرستيد نمىپرستم.
وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ۳
و شما نيز چيزى را كه من مىپرستم نمىپرستيد.
وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمۡ ۴
و من پرستنده چيزى كه شما مىپرستيد نيستم.
وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ۵
و شما پرستنده چيزى كه من مىپرستم نيستيد.
لَكُمۡ دِينُكُمۡ وَلِيَ دِينِ ۶
شما را دين خود، و مرا دين خود.
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ۱
چون يارى خدا و پيروزى فراز آيد،
وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجًا ۲
و مردم را ببينى كه فوجفوج به دين خدا درمىآيند،
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ۳
پس به ستايش پروردگارت تسبيح گوى و از او آمرزش بخواه، كه او توبهپذير است.
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ ۱
دستهاى ابولهب بريده باد و هلاك بر او.
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ۲
دارايى او و آنچه به دست آورده بود به حالش سود نكرد.
سَيَصۡلَىٰ نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ ۳
زودا كه به آتشى شعلهور درافتد.
وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ۴
و زنش هيزمكش است.
فِي جِيدِهَا حَبۡلٌ مِّن مَّسَدِۭ ۵
و بر گردن ريسمانى از ليف خرما دارد.
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ۱
بگو: اوست خداى يكتا،
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ۲
خداى كه در حاجت به او رو كنند،
لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ۳
نه زاده است و نه زاده شده،
وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ۴
و نه هيچ كس همتاى اوست.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ۱
بگو: به پروردگار صبحگاه پناه مىبرم،
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ۲
از شر آنچه بيافريده است،
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ۳
و از شر شب چون درآيد،
وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ۴
و از شر جادوگرانى كه در گرهها افسون مىدمند،
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ۵
از شر حسود چون رشك مىورزد.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ۱
بگو: به پروردگار مردم پناه مىبرم،
مَلِكِ ٱلنَّاسِ ۲
فرمانرواى مردم،
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ۳
خداى مردم،
مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ۴
از شر وسوسه وسوسهگر نهانى،
ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ۵
آن كه در دلهاى مردم وسوسه مىكند،
مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ۶
خواه از جنيان باشد يا از آدميان.