سوره اخلاص آیه ۲
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ۲
خداى كه در حاجت به او رو كنند،
خدا بی نیاز است (وهمه نیاز مند اوهستند).
هم دا الله بې نیاز (بې حاجته) دى
Худое, ки дар ҳоҷат ба Ӯ рӯ кунанд,
خوا زاتێکی پایه‌دار و ده‌سه‌ڵاتداره، نیازی به که‌س نییه‌و هه‌موویان ئاتاجی ئه‌ون، هه‌ر ئه‌و ده‌توانێ به‌ڵاو و ناخۆشی لابه‌رێت و پێویستی و داخوازیه‌کانمان جێ به جێ بکات.
EwaYezdanekî wusane (qe tu xarin ve xarin û darxistin ji bona wî ra tuneye, hemû heyî hewcene wîne)
Allah, the Eternal Refuge.
تفسیر
تفسیر نور (خرمدل)
خدا، سَرورِ والای برآورنده‌ی امیدها و برطرف‌کننده‌ی نیازمندیها است. [[«الصَّمَدُ»: سَرورِ والائی که برای رفع حوائج و دفع مصائب، تنها بدو رو کنند. می‌توان واژه‌های رائج در زبان فارسی همچون «حضرت والا، قبله عالم، کعبه آمال» را مفاهیمی از واژه «صمد» دانست.]]
تفسیر مختصر
همان والامقامی که بزرگی در صفات کمال و جمال به او ختم می‌شود، ذاتی‌که تمام مخلوقات به او نیازمندند.
نمایش با رسم ساده (املایی)
الله الصمد