سُورَةُ الذاريات
سوره ذاریات
تفسیر آیه به آیه
- ۱ سوگند به بادهايى كه خاك مى‌پراكنند.
- ۲ سوگند به ابرهاى گرانبار.
- ۳ سوگند به كشتيهايى كه به آسانى روانند،
- ۴ و سوگند به فرشتگانى كه تقسيم‌كننده كارهايند.
- ۵ كه آنچه شما را وعده مى‌دهند راست است،
- ۶ و روز جزا آمدنى است.
- ۷ و سوگند به آسمان كه آراسته به ستارگان است،
- ۸ كه شما سخن گونه‌گون مى‌گوييد.
- ۹ از حق منصرف گردد آن كه منصرفش خواسته‌اند.
- ۱۰ مرگ باد بر آن دروغگويان:
- ۱۱ آنان كه به غفلت در جهل فرومانده‌اند.
- ۱۲ مى‌پرسند روز جزا كى خواهد بود؟
- ۱۳ روزى است كه بر آتش، عذابشان مى‌كنند.
- ۱۴ عذاب خود را بچشيد: اين است آن چيزى كه به شتاب مى‌طلبيديد.
- ۱۵ پرهيزگاران در باغها و كنار چشمه‌ساران باشند.
- ۱۶ آنچه را خدا ارزانيشان داشته است گرفته‌اند. زيرا پيش از آن نيكوكار بودند،
- ۱۷ اندكى از شب را مى‌خوابيدند،
- ۱۸ و به هنگام سحر استغفار مى‌كردند،
- ۱۹ و در اموالشان براى سائل و محروم حقى بود.
- ۲۰ و در زمين براى اهل يقين عبرتهايى است،
- ۲۱ و نيز در وجود خودتان. آيا نمى‌بينيد؟
- ۲۲ و رزق شما و هر چه به شما وعده شده در آسمان است.
- ۲۳ پس سوگند به پروردگار آسمانها و زمين كه اين سخن، آنچنان كه سخن مى‌گوييد، حتمى است.
- ۲۴ آيا داستان مهمانان گرامى ابراهيم به تو رسيده است؟
- ۲۵ آنگاه كه نزد او آمدند و گفتند: سلام. گفت: سلام، شما مردمى ناشناخته‌ايد.
- ۲۶ در نهان و شتابان نزد كسان خود رفت و گوساله فربهى آورد.
- ۲۷ طعام را به نزدشان گذاشت و گفت: چرا نمى‌خوريد؟
- ۲۸ و از آنها بيمناك شد. گفتند: مترس. و او را به فرزندى دانا مژده دادند.
- ۲۹ و زنش فريادزنان آمد و بر روى زد و گفت: من پير زالى نازايم.
- ۳۰ گفتند: پروردگار تو اينچنين گفته است. و او حكيم و داناست.
- ۳۱ گفت: اى رسولان، به چه كار آمده‌ايد؟
- ۳۲ گفتند: ما را بر مردمى تبهكار فرستاده‌اند،
- ۳۳ تا تكه‌هاى كلوخ بر سرشان بباريم،
- ۳۴ كه بر آنها از جانب پروردگارت براى متجاوزان نشان گذاشته‌اند.
- ۳۵ پس همه كسانى را كه ايمان آورده بودند بيرون برديم.
- ۳۶ و در آن شهر جز يك خانه از فرمانبرداران نيافتيم.
- ۳۷ و در آن سرزمين براى كسانى كه از عذاب دردآور مى‌ترسند نشانى باقى گذاشتيم.
- ۳۸ و عبرتى است در موسى آنگاه كه او را با برهانى آشكار نزد فرعون فرستاديم.
- ۳۹ و او با همه نيرويش اعراض كرد و گفت: جادوگرى است يا ديوانه‌اى.
- ۴۰ او و لشكرهايش را فروگرفتيم و به دريا افكنديم. و او مستوجب ملامت بود.
- ۴۱ و نيز عبرتى است در قوم عاد آنگاه كه باد عقيم را بر آنها فرستاديم.
- ۴۲ بر هيچ چيز نوزيد مگر آنكه چون استخوانى پوسيده‌اش بر جاى نهاد.
- ۴۳ و نيز عبرتى است در قوم ثمود آنگاه كه به آنها گفته شد: تا زمانى چند…
- ۴۴ آنان از فرمان پروردگارشان سرباز زدند و همچنان كه مى‌نگريستند صاعقه فروگرفتشان.
- ۴۵ ايستادن نتوانستند و ياراى انتقام نداشتند.
- ۴۶ و از پيش قوم نوح را فروگرفتيم، كه قومى نافرمان بودند.
- ۴۷ و آسمان را به نيرو برافراشتيم و حقا كه ما تواناييم.
- ۴۸ و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم.
- ۴۹ و از هر چيز جفتى بيافريده‌ايم، باشد كه عبرت گيريد.
- ۵۰ پس به سوى خداوند بگريزيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم.
- ۵۱ و با خداى يكتا خداى ديگرى را مپرستيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم.
- ۵۲ بدين سان بر آنهايى كه از اين پيش بودند پيامبرى مبعوث نشد جز آنكه گفتند: جادوگرى…
- ۵۳ آيا بدين كار يكديگر را وصيت كرده بودند؟ نه، خود مردمى طاغى بودند.
- ۵۴ پس، از آنها رويگردان شو. كس تو را ملامت نخواهد كرد.
- ۵۵ اندرز بده كه اندرز، مؤمنان را سودمند افتد.
- ۵۶ جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريده‌ام.
- ۵۷ از آنها رزقى نمى‌خواهم و نمى‌خواهم كه مرا اطعام كنند.
- ۵۸ خداست روزى‌دهنده. و اوست صاحب نيرويى سخت استوار.
- ۵۹ اين ستمكاران را از عذاب بهره‌اى است همانند بهره‌اى كه يارانشان داشتند. پس به شتاب چيزى…
- ۶۰ واى بر كافران، از آن روز كه آنها را وعده داده‌اند.