سوره ذاریات
ترجمهٔ صفحه ۵۲۲
گفت: اى رسولان، به چه كار آمدهايد؟
گفتند: ما را بر مردمى تبهكار فرستادهاند،
تا تكههاى كلوخ بر سرشان بباريم،
كه بر آنها از جانب پروردگارت براى متجاوزان نشان گذاشتهاند.
پس همه كسانى را كه ايمان آورده بودند بيرون برديم.
و در آن شهر جز يك خانه از فرمانبرداران نيافتيم.
و در آن سرزمين براى كسانى كه از عذاب دردآور مىترسند نشانى باقى گذاشتيم.
و عبرتى است در موسى آنگاه كه او را با برهانى آشكار نزد فرعون فرستاديم.
و او با همه نيرويش اعراض كرد و گفت: جادوگرى است يا ديوانهاى.
او و لشكرهايش را فروگرفتيم و به دريا افكنديم. و او مستوجب ملامت بود.
و نيز عبرتى است در قوم عاد آنگاه كه باد عقيم را بر آنها فرستاديم.
بر هيچ چيز نوزيد مگر آنكه چون استخوانى پوسيدهاش بر جاى نهاد.
و نيز عبرتى است در قوم ثمود آنگاه كه به آنها گفته شد: تا زمانى چند برخوردار شويد.
آنان از فرمان پروردگارشان سرباز زدند و همچنان كه مىنگريستند صاعقه فروگرفتشان.
ايستادن نتوانستند و ياراى انتقام نداشتند.
و از پيش قوم نوح را فروگرفتيم، كه قومى نافرمان بودند.
و آسمان را به نيرو برافراشتيم و حقا كه ما تواناييم.
و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم.
و از هر چيز جفتى بيافريدهايم، باشد كه عبرت گيريد.
پس به سوى خداوند بگريزيد. من شما را از جانب او بيمدهندهاى آشكارم.
و با خداى يكتا خداى ديگرى را مپرستيد. من شما را از جانب او بيمدهندهاى آشكارم.