سُورَةُ الصافات
سوره صافات
تفسیر آیه به آیه
- ۱ سوگند به آن فرشتگان كه براى نيايش صف بسته‌اند،
- ۲ سوگند به آن فرشتگان كه ابرها را مى‌رانند،
- ۳ سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را مى‌خوانند،
- ۴ كه خداى شما خدايى يكتاست.
- ۵ پروردگار آسمانها و زمين است و هر چه در ميان آنهاست. و پروردگار مشرقهاست.
- ۶ ما آسمان فرودين را به زينت ستارگان بياراستيم.
- ۷ و از هر شيطان نافرمان نگه داشتيم.
- ۸ تا سخن ساكنان عالم بالا را نشنوند و از هر سوى رانده شوند.
- ۹ تا دور گردند و براى آنهاست عذابى دايم.
- ۱۰ مگر آن شيطان كه ناگهان چيزى بربايد و ناگهان شهابى ثاقب دنبالش كند.
- ۱۱ پس، از كافران بپرس كه آيا آفرينش آنها دشوارتر است يا آنچه ما آفريده‌ايم. ما آنها…
- ۱۲ تو در شگفت شدى و آنها مسخره مى‌كنند.
- ۱۳ و چون به آنها پند داده شود، پند نمى‌پذيرند.
- ۱۴ و چون آيه‌اى ببينند، از يكديگر مى‌خواهند تا به ريشخندش گيرند.
- ۱۵ و مى‌گويند: اين چيزى جز جادويى آشكار نيست،
- ۱۶ آيا وقتى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ما را زنده مى‌كنند؟
- ۱۷ يا نياكان ما را؟
- ۱۸ بگو: بلى، و شما خوار و بيچاره مى‌شويد.
- ۱۹ و آنان خود خواهند ديد كه به يك فرمان همه را زنده مى‌كنند.
- ۲۰ مى‌گويند: واى بر ما، اين همان روز جزاست.
- ۲۱ اين همان روز داورى است كه دروغش مى‌پنداشتيد.
- ۲۲ آنان را كه ستم مى‌كردند و همپايگانشان و آنهايى را كه به جاى خداى يكتا مى‌پرستيدند…
- ۲۳ همه را به راه جهنم راه بنماييد.
- ۲۴ و نگه داريدشان، بايد بازخواست شوند.
- ۲۵ چرا يكديگر را يارى نمى‌كنيد؟
- ۲۶ نه، امروز همه تسليم‌شوندگانند.
- ۲۷ و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند.
- ۲۸ گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمى‌آمديد.
- ۲۹ گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد.
- ۳۰ ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد.
- ۳۱ گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم.
- ۳۲ ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم.
- ۳۳ در آن روز، همه در عذاب شريكند.
- ۳۴ ما با مجرمان چنين مى‌كنيم.
- ۳۵ چون به آنان گفته مى‌شد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مى‌كردند،
- ۳۶ و مى‌گفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانه‌اى خدايانمان را ترك گوييم؟
- ۳۷ نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد.
- ۳۸ شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد.
- ۳۹ جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد.
- ۴۰ مگر بندگان مخلص خدا،
- ۴۱ كه آنها راست رزقى معين،
- ۴۲ از ميوه‌ها، و گرامى داشتگانند؛
- ۴۳ در بهشتهاى پرنعمت،
- ۴۴ بر تختهايى كه رو به روى هم‌اند.
- ۴۵ و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،
- ۴۶ سفيد است و نوشندگانش را لذت‌بخش،
- ۴۷ نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود.
- ۴۸ زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند.
- ۴۹ همانند تخم مرغهايى دور از دسترس.
- ۵۰ رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند.
- ۵۱ يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،
- ۵۲ كه مى‌گفت: آيا تو از آنها هستى كه تصديق مى‌كنند؟
- ۵۳ آيا آنگاه كه مُرديم و خاك و استخوان شديم، كيفرمان مى‌دهند؟
- ۵۴ گويد: مى‌توانيد از بالا بنگريد؟
- ۵۵ از بالا بنگرد و او را در ميان آتش دوزخ بيند.
- ۵۶ گويدش: به خدا سوگند، نزديك بود كه مرا به هلاكت افكنى.
- ۵۷ و اگر موهبت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان مى‌بودم.
- ۵۸ آيا ما را مرگى نيست،
- ۵۹ جز آن مرگ نخستين؟ و ديگر عذابمان نمى‌كنند؟
- ۶۰ هر آينه اين است كاميابى بزرگ.
- ۶۱ عمل‌كنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند.
- ۶۲ آيا خورش را اين بهتر يا درخت زقوم؟
- ۶۳ ما آن درخت را براى ابتلاى ستمكاران پديد آورده‌ايم.
- ۶۴ درختى است كه از اعماق جهنم مى‌رويد،
- ۶۵ ميوه‌اش همانند سر شياطين است،
- ۶۶ دوزخيان از آن مى‌خورند و شكم انباشته مى‌سازند،
- ۶۷ و بر سر آن آميزه‌اى از آب سوزان مى‌نوشند.
- ۶۸ سپس بازگشتشان به همان جهنم است.
- ۶۹ آنها پدران خود را پيش از خود گمراه يافتند،
- ۷۰ و بر پى ايشان شتابان مى‌روند.
- ۷۱ و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند.
- ۷۲ و ما بيم‌دهندگانى به ميانشان فرستاديم.
- ۷۳ پس بنگر كه سرانجام آن بيم‌يافتگان چگونه بود.
- ۷۴ جز بندگان مخلص خدا.
- ۷۵ نوح ما را ندا داد و ما چه نيك پاسخ‌دهنده‌اى بوديم.
- ۷۶ او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم.
- ۷۷ و فرزندانش را باقى گذاشتيم.
- ۷۸ و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم.
- ۷۹ سلام بر نوح باد، در سراسر جهان.
- ۸۰ ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم.
- ۸۱ او از بندگان مؤمن ما بود.
- ۸۲ سپس ديگران را غرقه ساختيم.
- ۸۳ ابراهيم از پيروان او بود.
- ۸۴ آنگاه كه با دلى رسته از ترديد روى به پروردگارش آورد.
- ۸۵ به پدرش و قومش گفت: چه مى‌پرستيد؟
- ۸۶ آيا به جاى خداى يكتا، خدايان دروغين را مى‌خواهيد؟
- ۸۷ به پروردگار جهانيان چه گمان داريد؟
- ۸۸ نگاهى به ستارگان كرد،
- ۸۹ و گفت: من بيمارم.
- ۹۰ از او رويگردان شدند و بازگشتند.
- ۹۱ پنهانى نزد خدايانشان آمد و گفت: چيزى نمى‌خوريد؟
- ۹۲ چرا سخن نمى‌گوييد؟
- ۹۳ و در نهان، دستى به قوت بر آنها زد.
- ۹۴ قومش شتابان نزدش آمدند.
- ۹۵ گفت: آيا چيزهايى را كه خود مى‌تراشيد مى‌پرستيد؟
- ۹۶ خداى يكتاست كه شما و هر چه مى‌سازيد، آفريده است.
- ۹۷ گفتند: برايش بنايى برآوريد و در آتشش اندازيد.
- ۹۸ خواستند تا بدانديشى كنند، ما نيز آنها را زيردست گردانيديم.
- ۹۹ گفت: من به سوى پروردگارم مى‌روم، او مرا راهنمايى خواهد كرد؛
- ۱۰۰ اى پروردگار من، مرا فرزندى صالح عطا كن.
- ۱۰۱ پس او را به پسرى بردبار مژده داديم.
- ۱۰۲ چون با پدر به جايى رسيد كه بايد به كار بپردازند، گفت: اى پسركم، در خواب…
- ۱۰۳ چون هر دو تسليم شدند و او را به پيشانى افكند،
- ۱۰۴ ما ندايش داديم: اى ابراهيم،
- ۱۰۵ خوابت را به حقيقت پيوستى. و ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم.
- ۱۰۶ اين آزمايشى آشكارا بود.
- ۱۰۷ و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم.
- ۱۰۸ و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
- ۱۰۹ سلام بر ابراهيم.
- ۱۱۰ ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم.
- ۱۱۱ او از بندگان مؤمن ما بود.
- ۱۱۲ او را به اسحاق، پيامبرى شايسته، مژده داديم.
- ۱۱۳ او و اسحاق را بركت داديم. و از فرزندانشان بعضى نيكوكار هستند و بعضى به آشكارا…
- ۱۱۴ ما به موسى و هارون نعمت داديم.
- ۱۱۵ آن دو و مردمشان را از رنجى بزرگ نجات بخشيديم.
- ۱۱۶ آنان را يارى داديم تا پيروز شدند.
- ۱۱۷ و كتابى روشنگرشان داديم.
- ۱۱۸ و به راه راست هدايتشان كرديم.
- ۱۱۹ و نام نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
- ۱۲۰ سلام بر موسى و هارون.
- ۱۲۱ ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم.
- ۱۲۲ آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.
- ۱۲۳ و الياس از پيامبران بود.
- ۱۲۴ به مردم خود گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟
- ۱۲۵ آيا بَعل را به خدايى مى‌خوانيد، و آن بهترين آفرينندگان را وامى‌گذاريد؟
- ۱۲۶ پروردگار شما و پروردگار نياكانتان، خداى يكتاست.
- ۱۲۷ پس تكذيبش كردند و آنان از احضارشدگانند.
- ۱۲۸ مگر بندگان مخلص خدا.
- ۱۲۹ و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
- ۱۳۰ سلام بر خاندان الياس.
- ۱۳۱ ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم.
- ۱۳۲ او از بندگان مؤمن ما بود.
- ۱۳۳ و لوط از پيامبران بود.
- ۱۳۴ او و همه كسانش را نجات داديم.
- ۱۳۵ مگر پيرزنى كه با مردم شهر بماند.
- ۱۳۶ سپس ديگران را هلاك كرديم.
- ۱۳۷ شما بر آنها مى‌گذريد، بامدادان،
- ۱۳۸ و شامگاهان. آيا تعقل نمى‌كنيد؟
- ۱۳۹ و يونس از پيامبران بود.
- ۱۴۰ چون به آن كشتى پر از مردم گريخت،
- ۱۴۱ قرعه زدند و او در قرعه مغلوب شد.
- ۱۴۲ ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود.
- ۱۴۳ پس اگر نه از تسبيح‌گويان مى‌بود،
- ۱۴۴ تا روز قيامت در شكم ماهى مى‌ماند.
- ۱۴۵ پس او را كه بيمار بود به خشكى افكنديم،
- ۱۴۶ و بر فراز سرش بوته كدويى رويانيديم.
- ۱۴۷ و او را به رسالت بر صد هزار كس و بيشتر فرستاديم.
- ۱۴۸ آنها ايمان آوردند و تا زنده بودند، برخورداريشان داديم.
- ۱۴۹ از ايشان بپرس: آيا دختران از آن پروردگار تو باشند و پسران از آن ايشان؟
- ۱۵۰ آيا وقتى كه ما ملائكه را زن مى‌آفريديم آنها مى‌ديدند؟
- ۱۵۱ آگاه باش كه از دروغگوييشان است كه مى‌گويند:
- ۱۵۲ خدا صاحب فرزند است. دروغ مى‌گويند.
- ۱۵۳ آيا خدا دختران را بر پسران برترى داد؟
- ۱۵۴ شما را چه مى‌شود؟ چگونه قضاوت مى‌كنيد؟
- ۱۵۵ آيا نمى‌انديشيد؟
- ۱۵۶ يا بر ادعاى خود دليل روشنى داريد؟
- ۱۵۷ اگر راست مى‌گوييد كتابتان را بياوريد.
- ۱۵۸ و ميان خدا و جنيان خويشاوندى قائل شدند و جنيان مى‌دانند كه احضارشدگانند
- ۱۵۹ از آن وصف كه مى‌آورند خدا منزه است.
- ۱۶۰ مگر بندگان مخلص خدا.
- ۱۶۱ شما و بتانى كه مى‌پرستيد،
- ۱۶۲ نتوانستيد مفتون بتان كنيد،
- ۱۶۳ مگر آن كس را كه راهى جهنم باشد.
- ۱۶۴ و هيچ كس از ما نيست مگر آنكه جايى معين دارد.
- ۱۶۵ هر آينه ما صف زدگانيم.
- ۱۶۶ و هر آينه ما تسبيح‌گويندگانيم.
- ۱۶۷ اگر چه مى‌گفتند:
- ۱۶۸ اگر از پيشينيان نزد ما كتابى مانده بود،
- ۱۶۹ ما از بندگان مخلص خدا مى‌بوديم.
- ۱۷۰ آنها به آن كتاب كافر شدند، و زودا كه خواهند فهميد.
- ۱۷۱ ما در باره بندگانمان كه به رسالت مى‌فرستيم از پيش تصميم گرفته‌ايم،
- ۱۷۲ كه هر آينه آنان يارى مى‌شوند.
- ۱۷۳ و لشكر ما خود غالبند.
- ۱۷۴ پس تا مدتى از آنها روى بگردان.
- ۱۷۵ عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.
- ۱۷۶ آيا عذاب ما را به شتاب مى‌طلبند؟
- ۱۷۷ چون عذاب به ساحتشان فراز آيد، اين بيم‌داده‌شدگان چه بامداد بدى خواهند داشت.
- ۱۷۸ از آنها تا چندى روى بگردان.
- ۱۷۹ پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.
- ۱۸۰ منزه است پروردگار تو -آن پروردگار پيروزمند- از هر چه به وصف او مى‌گويند.
- ۱۸۱ سلام بر پيامبران،
- ۱۸۲ و حمد از آن پروردگار جهانيان است.