سوره دخان
ترجمهٔ صفحه ۴۹۸
وعدهگاه همه در روز داورى، قيامت است.
روزى كه هيچ دوستى براى دوست خود سودمند نباشد و از سوى كسى يارى نشوند.
مگر كسى كه خدا بر او ببخشايد، زيرا اوست پيروزمند و مهربان.
هر آينه درخت زقّوم،
طعام گناهكاران است.
همانند مس گداخته در شكمها مىجوشد.
همانند جوشيدن آب جوشان.
بگيريدش و به سختى به ميان جهنمش بكشيد.
و بر سرش آب جوشان بريزيد تا شكنجه شود.
بچش، كه تو پيروزمند و بزرگوارى.
اين همان چيزى است كه در آن شك مىكرديد.
پرهيزگاران در جاى امنى هستند،
در باغها و چشمهسارها،
لباسهايى از سندس و استبرق مىپوشند و روبهروى هم مىنشينند.
همچنين حورالعين را به همسريشان درآوريم.
در ايمنى هر ميوهاى را كه بخواهند مىطلبند.
در آنجا طعم مرگ را نمىچشند، مگر همان مرگ نخستين. و آنها را خدا از عذاب جهنم نگه داشته است.
اين بخششى است از جانب پروردگارت، و اين پيروزى بزرگى است.
ما اداى سخن خويش بر زبان تو آسان كرديم، باشد كه پند گيرند،
تو منتظر باش كه ايشان نيز منتظرند.