سوره صافات
ترجمهٔ صفحه ۴۴۷
چرا يكديگر را يارى نمىكنيد؟
نه، امروز همه تسليمشوندگانند.
و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند.
گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمىآمديد.
گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد.
ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد.
گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم.
ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم.
در آن روز، همه در عذاب شريكند.
ما با مجرمان چنين مىكنيم.
چون به آنان گفته مىشد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مىكردند،
و مىگفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانهاى خدايانمان را ترك گوييم؟
نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد.
شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد.
جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد.
مگر بندگان مخلص خدا،
كه آنها راست رزقى معين،
از ميوهها، و گرامى داشتگانند؛
در بهشتهاى پرنعمت،
بر تختهايى كه رو به روى هماند.
و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،
سفيد است و نوشندگانش را لذتبخش،
نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود.
زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند.
همانند تخم مرغهايى دور از دسترس.
رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند.
يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،