وَٱلۡفَجۡرِ ۱
سوگند به سپيده صبح،
وَٱلۡفَجۡرِ ۱
سوگند به سپيده صبح،
وَلَيَالٍ عَشۡرٍ ۲
و سوگند به شبهاى دهگانه،
وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ۳
و سوگند به جفت و طاق،
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ۴
و سوگند به شب چون روى به رفتن نهد.
هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجۡرٍ ۵
آيا خردمند را اين سوگندها كافى است؟
أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۶
آيا نديدهاى كه پروردگار تو با قوم عاد چه كرد؟
إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ۷
با اِرَم كه ستونها داشت؟
ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۸
و همانند آن در هيچ شهرى آفريده نشده بود.
وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ۹
و قوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مىبريدند،
وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ۱۰
و قوم فرعون آن دارنده ميخها،
ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۱۱
آنها در بلاد طغيان كردند،
فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ۱۲
و در آنها به فساد در افزودند.
فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ۱۳
و پروردگار تو تازيانه عذاب را بر سرشان فرود آورد.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ۱۴
زيرا پروردگارت به كمينگاه است.
فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ۱۵
اما آدمى، چون پروردگارش بيازمايد و گرامىاش دارد و نعمتش دهد، مىگويد: پروردگار من مرا گرامى داشت.
وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ۱۶
و چون بيازمايدش و رزق بر او تنگ گيرد، مىگويد: پروردگار من مرا خوار ساخت.
كـَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ۱۷
نه چنان است. شما يتيم را گرامى نمىداريد،
وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ۱۸
و يكديگر را به اطعام مسكين ترغيب نمىكنيد،
وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلًا لَّمًّا ۱۹
و ميراث را حريصانه مىخوريد،
وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبًّا جَمًّا ۲۰
و مال را فراوان دوست داريد.
كـَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكًّا دَكًّا ۲۱
آرى، چون زمين شكسته شود و شكسته شود،
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ۲۲
و امر پروردگار تو فرا رسد و فرشتگان صف در صف،
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ۲۳
و در آن روز جهنم را حاضر آرند، آدمى پند گيرد. و چه جاى پند گرفتن باشد؟
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ۲۴
مىگويد: اى كاش زندهگشتن خويش را پيشاپيش چيزى مىفرستادم.
فَيَوۡمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ ۲۵
در آن روز كسى چون عذاب او عذاب نكند،
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ ۲۶
و همانند زنجير او به زنجير نكشد.
يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ۲۷
اى روح آرامش يافته،
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرۡضِيَّةً ۲۸
خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت باز گرد،
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ۲۹
و در زمره بندگان من داخل شو،
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ۳۰
و به بهشت من درآى.
سوره فجر ۳۰ آیه دارد.
سوره فجر مکی است و در مکه نازل شده است.
سوره فجر سورهٔ ۸۹ام قرآن کریم است و به ترتیب نزول، سورهٔ ۱۰ام است.
سوره فجر در جزء ۳۰ و از صفحهٔ ۵۹۳ مصحف آغاز میشود.
پښتو · Сураи Фаҷр · کوردی · Surah Al-Fajr