سوره طارق، اعلی

سوگند به آسمان و به آنچه در شب آيد.

و تو چه دانى كه آنچه در شب آيد چيست؟

ستاره‌اى است درخشنده.

هيچ كس نيست مگر آنكه بر او نگهبانى است.

پس آدمى بنگرد كه از چه چيز آفريده شده است،

از آبى جهنده آفريده شده است،

كه از ميان پشت و سينه بيرون مى‌آيد.

خدا به باز گردانيدن او تواناست.

روزى كه رازها آشكار مى‌شود،

او را نه نيرويى است و نه ياورى.

قسم به آسمان بازبارنده،

قسم به زمين رويان شكاف خورده،

كه اين كتاب، حق را از باطل جدا كند،

و سخن هزل نيست.

آنان حيله‌اى مى‌انديشند،

و من هم حيله‌اى مى‌انديشم.

پس كافران را مهلت ده، اندك مهلتشان ده.

نام پروردگار بزرگ خويش را به پاكى ياد كن:

آن كه آفريد و درست‌اندام آفريد.

و آن كه اندازه معين كرد. سپس راه نمود.

و آن كه چراگاه‌ها را رويانيد،

سپس خشك و سياه گردانيد.

زودا كه براى تو بخوانيم، مباد كه فراموش كنى.

مگر آنچه خدا بخواهد. اوست كه آشكارا و نهان را مى‌داند.

و تو را به كيش آسان توفيق دهيم.

اگر پند دادنت سود كند، پند ده.

آن كه مى‌ترسد، پند مى‌پذيرد.

و بدبخت از آن دورى مى‌گزيند:

آن كه به آتش بزرگ جهنم درافتد،

و در آنجا نه بميرد و نه زنده باشد.

هر آينه پاكان رستگار شدند؛

آنان كه نام پروردگار خود را بر زبان آوردند و نماز گزاردند.