طسٓمٓ ۱
طا، سين، ميم.
طسٓمٓ ۱
طا، سين، ميم.
تِلۡكَ ءَايَٰتُ ٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ ۲
اينهاست آيات اين كتاب روشنگر.
لَعَلَّكَ بَٰخِعٌ نَّفۡسَكَ أَلَّا يَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ ۳
شايد، از اينكه ايمان نمىآورند، خود را هلاك سازى.
إِن نَّشَأۡ نُنَزِّلۡ عَلَيۡهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةً فَظَلَّتۡ أَعۡنَٰقُهُمۡ لَهَا خَٰضِعِينَ ۴
اگر بخواهيم، از آسمان برايشان آيتى نازل مىكنيم كه در برابر آن به خضوع سر فرود آورند.
وَمَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرٍ مِّنَ ٱلرَّحۡمَٰنِ مُحۡدَثٍ إِلَّا كَانُواْ عَنۡهُ مُعۡرِضِينَ ۵
برايشان هيچ سخن تازهاى از خداى رحمان نازل نمىشود، جز آنكه از اعراض مىكنند.
فَقَدۡ كَذَّبُواْ فَسَيَأۡتِيهِمۡ أَنۢبَٰٓؤُاْ مَا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ ۶
پس تكذيبش كردند. زودا كه خبر آن چيزهايى كه مسخرهاش مىكردند به ايشان برسد.
أَوَلَمۡ يَرَوۡاْ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَمۡ أَنۢبَتۡنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوۡجٍ كَرِيمٍ ۷
آيا به زمين ننگريستهاند كه چه قدر از هر گونه گياهان نيكو در آن رويانيدهايم.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۸
در اين عبرتى است ولى بيشترشان مؤمن نبودهاند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۹
به راستى پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.
وَإِذۡ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئۡتِ ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّٰلِمِينَ ۱۰
و پروردگارت موسى را ندا داد كه: اى موسى، به سوى آن مردم ستمكار برو:
قَوۡمَ فِرۡعَوۡنَۚ أَلَا يَتَّقُونَ ۱۱
قوم فرعون. آيا نمىخواهند پرهيزگار شوند؟
قَالَ رَبِّ إِنِّيٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ ۱۲
گفت: اى پروردگار من، مىترسم كه دروغگويم خوانند.
وَيَضِيقُ صَدۡرِي وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِي فَأَرۡسِلۡ إِلَىٰ هَٰرُونَ ۱۳
و دل من تنگ گردد و زبانم گشاده نشود. هارون را رسالت ده.
وَلَهُمۡ عَلَيَّ ذَنۢبٌ فَأَخَافُ أَن يَقۡتُلُونِ ۱۴
و بر من به گناهى ادعايى دارند، مىترسم كه مرا بكشند.
قَالَ كـَلَّاۖ فَٱذۡهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسۡتَمِعُونَ ۱۵
گفت: هرگز، آيات مرا هر دو نزد آنها ببريد، ما نيز با شما هستيم و گوش فرا مىدهيم.
فَأۡتِيَا فِرۡعَوۡنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۶
پس نزد فرعون رويد و بگوييد: ما رسول پروردگار جهانيان هستيم،
أَنۡ أَرۡسِلۡ مَعَنَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ۱۷
كه بنى اسرائيل را با ما بفرستى.
قَالَ أَلَمۡ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثۡتَ فِينَا مِنۡ عُمُرِكَ سِنِينَ ۱۸
گفت: آيا به هنگام كودكى نزد خود پرورشت نداديم و تو چند سال از عمرت را در ميان ما نگذارنيدى؟
وَفَعَلۡتَ فَعۡلَتَكَ ٱلَّتِي فَعَلۡتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ ۱۹
و آن كار را كه از تو سرزد مرتكب نشدى؟ پس تو كافر نعمتى.
قَالَ فَعَلۡتُهَآ إِذًا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ۲۰
گفت: آن وقت كه چنان كردم از خطاكاران بودم.
فَفَرَرۡتُ مِنكُمۡ لَمَّا خِفۡتُكُمۡ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكۡمًا وَجَعَلَنِي مِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۲۱
و چون از شما ترسيدم گريختم. ولى پروردگار من به من نبوت داد و مرا در شمار پيامبران آورد.
وَتِلۡكَ نِعۡمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنۡ عَبَّدتَّ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ۲۲
و منّت اين نعمت را بر من مىنهى كه بنىاسرائيل را برده ساختهاى؟
قَالَ فِرۡعَوۡنُ وَمَا رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۲۳
فرعون گفت: پروردگار جهانيان چيست؟
قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَآۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ ۲۴
گفت: اگر به يقين مىپذيريد، پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست.
قَالَ لِمَنۡ حَوۡلَهُۥٓ أَلَا تَسۡتَمِعُونَ ۲۵
به آنان كه در اطرافش بودند، گفت: آيا نشنيديد؟
قَالَ رَبُّكُمۡ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ ۲۶
گفت: پروردگار شما و پروردگار نياكان شما.
قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِيٓ أُرۡسِلَ إِلَيۡكُمۡ لَمَجۡنُونٌ ۲۷
فرعون گفت: اين پيامبرى كه بر شما فرستاده شده، ديوانه است.
قَالَ رَبُّ ٱلۡمَشۡرِقِ وَٱلۡمَغۡرِبِ وَمَا بَيۡنَهُمَآۖ إِن كُنتُمۡ تَعۡقِلُونَ ۲۸
گفت: اوست پروردگار مشرق و مغرب و هر چه ميان آن دوست، اگر تعقل كنيد.
قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذۡتَ إِلَٰهًا غَيۡرِي لَأَجۡعَلَنَّكَ مِنَ ٱلۡمَسۡجُونِينَ ۲۹
فرعون گفت: اگر جز من كس ديگرى را به خدايى گيرى به زندانت مىافكنم.
قَالَ أَوَلَوۡ جِئۡتُكَ بِشَيۡءٍ مُّبِينٍ ۳۰
گفت: حتى اگر معجزهاى روشن براى تو آورده باشم؟
قَالَ فَأۡتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ۳۱
گفت: اگر راست مىگويى، بياورش.
فَأَلۡقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعۡبَانٌ مُّبِينٌ ۳۲
عصايش را انداخت. به آشكارا اژدهايى شد.
وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِيَ بَيۡضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ ۳۳
و دستش را بيرون آورد. در نظر بينندگان سپيد مىنمود.
قَالَ لِلۡمَلَإِ حَوۡلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمٌ ۳۴
به مهتران قومش كه كنارش بودند گفت: اين مرد جادوگرى داناست.
يُرِيدُ أَن يُخۡرِجَكُم مِّنۡ أَرۡضِكُم بِسِحۡرِهِۦ فَمَاذَا تَأۡمُرُونَ ۳۵
مىخواهد به جادوى خود شما را از سرزمينتان بيرون كند. چه رأى مىدهيد؟
قَالُوٓاْ أَرۡجِهۡ وَأَخَاهُ وَٱبۡعَثۡ فِي ٱلۡمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ۳۶
گفتند: از او و برادرش مهلت بخواه و كسان به شهرها بفرست.
يَأۡتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ ۳۷
تا هر جادوگر دانايى را كه هست نزد تو بياورند.
فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوۡمٍ مَّعۡلُومٍ ۳۸
جادوگران را در روزى معين به وعدهگاه آوردند.
وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلۡ أَنتُم مُّجۡتَمِعُونَ ۳۹
و مردم را گفتند: آيا شما نيز گرد مىآييد؟
لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ ۴۰
تا اگر جادوگران پيروز آمدند همه از آنها پيروى كنيم.
فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُواْ لِفِرۡعَوۡنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجۡرًا إِن كُنَّا نَحۡنُ ٱلۡغَٰلِبِينَ ۴۱
چون جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: آيا اگر ما پيروز شويم ما را مزدى خواهد بود.
قَالَ نَعَمۡ وَإِنَّكُمۡ إِذًا لَّمِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ ۴۲
گفت: آرى، همه از مقربان خواهيد بود.
قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلۡقُواْ مَآ أَنتُم مُّلۡقُونَ ۴۳
موسى به آنها گفت: هر چه مىخواهيد بيفكنيد، بيفكنيد.
فَأَلۡقَوۡاْ حِبَالَهُمۡ وَعِصِيَّهُمۡ وَقَالُواْ بِعِزَّةِ فِرۡعَوۡنَ إِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡغَٰلِبُونَ ۴۴
آنان ريسمانها و چوبهاى خود بيفكندند و گفتند: به عزت فرعون كه ما پيروز شديم.
فَأَلۡقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلۡقَفُ مَا يَأۡفِكُونَ ۴۵
و موسى عصايش را افكند. ناگاه همه آن دروغهايى را كه ساخته بودند، بلعيد.
فَأُلۡقِيَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ ۴۶
جادوگران به سجده افتادند.
قَالُوٓاْ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۴۷
گفتند: به پروردگار جهانيان ايمان آورديم:
رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ۴۸
پروردگار موسى و هارون.
قَالَ ءَامَنتُمۡ لَهُۥ قَبۡلَ أَنۡ ءَاذَنَ لَكُمۡۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِي عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحۡرَ فَلَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيۡدِيَكُمۡ وَأَرۡجُلَكُم مِّنۡ خِلَٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمۡ أَجۡمَعِينَ ۴۹
گفت: آيا پيش از آنكه شما را رخصت دهم ايمان آورديد؟ هرآينه آن مرد، بزرگ شماست كه شما را جادو آموخته است. خواهيد ديد. اكنون دستها و پاهايتان را از چپ و راست خواهم بريد و همه تان را بر دار خواهم كرد.
قَالُواْ لَا ضَيۡرَۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ۵۰
گفتند: باكى نيست، ما نزد پروردگارمان باز مىگرديم.
إِنَّا نَطۡمَعُ أَن يَغۡفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۵۱
ما اميد مىداريم كه پروردگارمان خطاهاى ما را ببخشد كه ما نخستين كسانى هستيم كه ايمان آورديم.
۞ وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنۡ أَسۡرِ بِعِبَادِيٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ۵۲
و به موسى وحى كرديم كه: شبهنگام بندگان مرا بيرون ببر كه از پى شما بيايند.
فَأَرۡسَلَ فِرۡعَوۡنُ فِي ٱلۡمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ۵۳
و فرعون گردآورندگان سپاه را به شهرها فرستاد.
إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرۡذِمَةٌ قَلِيلُونَ ۵۴
كه اينان گروهى اندكند،
وَإِنَّهُمۡ لَنَا لَغَآئِظُونَ ۵۵
و ما را به خشم آوردهاند،
وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ ۵۶
و ما همگى آماده پيكاريم.
فَأَخۡرَجۡنَٰهُم مِّن جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ ۵۷
پس ايشان را از باغها و چشمهسارها بيرون كرديم،
وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ ۵۸
و از گنجها و خانههاى نيكو،
كَذَٰلِكَۖ وَأَوۡرَثۡنَٰهَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ۵۹
بدين سان همه را به بنى اسرائيل وا گذاشتيم.
فَأَتۡبَعُوهُم مُّشۡرِقِينَ ۶۰
فرعونيان به هنگام برآمدن آفتاب از پى آنها رفتند.
فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلۡجَمۡعَانِ قَالَ أَصۡحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدۡرَكُونَ ۶۱
چون آن دو گروه يكديگر را ديدند، ياران موسى گفتند: گرفتار آمديم.
قَالَ كـَلَّآۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهۡدِينِ ۶۲
گفت: هرگز. پروردگار من با من است و مرا راه خواهد نمود.
فَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضۡرِب بِّعَصَاكَ ٱلۡبَحۡرَۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرۡقٍ كَٱلطَّوۡدِ ٱلۡعَظِيمِ ۶۳
پس به موسى وحى كرديم كه: عصايت را بر دريا بزن. دريا بشكافت و هر پاره چون كوهى عظيم گشت.
وَأَزۡلَفۡنَا ثَمَّ ٱلۡأٓخَرِينَ ۶۴
و آن گروه ديگر را نيز به دريا رسانديم.
وَأَنجَيۡنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ ۶۵
موسى و همه همراهانش را رهانيديم.
ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ۶۶
و آن ديگران را غرقه ساختيم.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۶۷
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۶۸
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و بخشنده است.
وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ إِبۡرَٰهِيمَ ۶۹
و داستان ابراهيم را برايشان تلاوت كن.
إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا تَعۡبُدُونَ ۷۰
آنگاه كه به پدر و قوم خود گفت: چه مىپرستيد؟
قَالُواْ نَعۡبُدُ أَصۡنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ ۷۱
گفتند: بتانى را مىپرستيم و معتكف آستانشان هستيم.
قَالَ هَلۡ يَسۡمَعُونَكُمۡ إِذۡ تَدۡعُونَ ۷۲
گفت: آيا وقتى آنها را مىخوانيد صدايتان را مىشنوند؟
أَوۡ يَنفَعُونَكُمۡ أَوۡ يَضُرُّونَ ۷۳
يا براى شما سود و زيانى دارند؟
قَالُواْ بَلۡ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفۡعَلُونَ ۷۴
گفتند: نه، پدرانمان را ديدهايم كه چنين مىكردهاند.
قَالَ أَفَرَءَيۡتُم مَّا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ ۷۵
گفت: آيا مىدانيد كه چه مىپرستيدهايد،
أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلۡأَقۡدَمُونَ ۷۶
شما و نياكانتان؟
فَإِنَّهُمۡ عَدُوٌّ لِّيٓ إِلَّا رَبَّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۷۷
آنها دشمنان منند، ولى پروردگار جهانيان دوست من است:
ٱلَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهۡدِينِ ۷۸
آن كه مرا بيافريده سپس راهنماييم مىكند،
وَٱلَّذِي هُوَ يُطۡعِمُنِي وَيَسۡقِينِ ۷۹
و آن كه به من طعام مىدهد و مرا سيراب مىسازد،
وَإِذَا مَرِضۡتُ فَهُوَ يَشۡفِينِ ۸۰
و چون بيمار شوم شفايم مىبخشد،
وَٱلَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحۡيِينِ ۸۱
و آن كه مرا مىميراند و سپس زنده مىكند،
وَٱلَّذِيٓ أَطۡمَعُ أَن يَغۡفِرَ لِي خَطِيٓـَٔتِي يَوۡمَ ٱلدِّينِ ۸۲
و آن كه اميد مىدارم كه در روز قيامت خطايم را ببخشايد.
رَبِّ هَبۡ لِي حُكۡمًا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ ۸۳
اى پروردگار من، مرا حكمت بخش و مرا به شايستگان بپيوند.
وَٱجۡعَل لِّي لِسَانَ صِدۡقٍ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ۸۴
و ذكر جميل مرا در دهان آيندگان انداز.
وَٱجۡعَلۡنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ۸۵
و مرا از وارثان بهشت پرنعمت قرار ده.
وَٱغۡفِرۡ لِأَبِيٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ۸۶
و پدرم را بيامرز كه از گمراهان است.
وَلَا تُخۡزِنِي يَوۡمَ يُبۡعَثُونَ ۸۷
و در روز قيامت مرا رسوا مساز:
يَوۡمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ ۸۸
روزى كه نه مال سود مىدهد و نه فرزندان.
إِلَّا مَنۡ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلۡبٍ سَلِيمٍ ۸۹
مگر آن كس كه با قلبى رسته از شرك به نزد خدا بيايد.
وَأُزۡلِفَتِ ٱلۡجَنَّةُ لِلۡمُتَّقِينَ ۹۰
و بهشت را براى پرهيزگاران نزديك آرند.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِلۡغَاوِينَ ۹۱
و جهنم را در نظر كافران آشكار كنند.
وَقِيلَ لَهُمۡ أَيۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ ۹۲
به آنها گويند: چيزهايى كه سواى خداى يكتا مىپرستيديد، كجايند؟
مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلۡ يَنصُرُونَكُمۡ أَوۡ يَنتَصِرُونَ ۹۳
آيا ياريتان مىكنند، يا خود يارى مىجويند؟
فَكُبۡكِبُواْ فِيهَا هُمۡ وَٱلۡغَاوُۥنَ ۹۴
آنها و كافران را سرنگون در جهنم اندازند،
وَجُنُودُ إِبۡلِيسَ أَجۡمَعُونَ ۹۵
و همه سپاهيان ابليس را.
قَالُواْ وَهُمۡ فِيهَا يَخۡتَصِمُونَ ۹۶
و در حالى كه در جهنم با يكديگر به نزاع پرداختهاند، مىگويند:
تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَٰلٍ مُّبِينٍ ۹۷
به خدا سوگند كه ما در گمراهى آشكار بوديم،
إِذۡ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۹۸
آنگاه كه شما را با پروردگار جهانيان برابر مىدانستيم.
وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلۡمُجۡرِمُونَ ۹۹
و ما را جز مجرمان گمراه نساختند.
فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ ۱۰۰
و اكنون ما را شفيعانى نيست.
وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ ۱۰۱
و ما را دوست مهربانى نيست.
فَلَوۡ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۱۰۲
كاش بار ديگر به دنيا باز گرديم تا از مؤمنان گرديم.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۱۰۳
در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۱۰۴
هر آينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.
كَذَّبَتۡ قَوۡمُ نُوحٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۱۰۵
قوم نوح پيامبران را تكذيب كردند.
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۱۰۶
آنگاه كه برادرشان نوح به آنها گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٌ ۱۰۷
من براى شما پيامبرى امين هستم.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۰۸
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۰۹
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۱۰
پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
۞ قَالُوٓاْ أَنُؤۡمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلۡأَرۡذَلُونَ ۱۱۱
گفتند: آيا به تو ايمان بياوريم و حال آنكه فرومايگان پيرو تو هستند؟
قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ۱۱۲
گفت: دانش من به كارهايى كه مىكنند نمىرسد.
إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ ۱۱۳
اگر مىفهميد، حسابشان تنها با پروردگار من است.
وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۱۱۴
و من مؤمنان را طرد نمىكنم.
إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ۱۱۵
جز بيمدهندهاى آشكار نيستم.
قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ ۱۱۶
گفتند: اى نوح، اگر بس نكنى، سنگسار مىشوى.
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوۡمِي كَذَّبُونِ ۱۱۷
گفت: اى پروردگار من، قوم من مرا تكذيب مىكنند.
فَٱفۡتَحۡ بَيۡنِي وَبَيۡنَهُمۡ فَتۡحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۱۱۸
ميان من و آنها راهى برگشاى و مرا و مؤمنان همراه مرا رهايى بخش.
فَأَنجَيۡنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ ۱۱۹
او و همراهانش را در آن كشتى انباشته، نجات داديم.
ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا بَعۡدُ ٱلۡبَاقِينَ ۱۲۰
و باقى را غرقه كرديم.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۱۲۱
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۱۲۲
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.
كَذَّبَتۡ عَادٌ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۱۲۳
قوم عاد پيامبران را تكذيب كردند.
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۱۲۴
آنگاه كه برادرشان هود گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٌ ۱۲۵
من براى شما پيامبرى امين هستم.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۲۶
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۲۷
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.
أَتَبۡنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةً تَعۡبَثُونَ ۱۲۸
آيا بر فراز هر بلندى به بيهودگى برجى برمىآوريد؟
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمۡ تَخۡلُدُونَ ۱۲۹
و بدين پندار كه همواره زندهايد كوشكهايى بنا مىكنيد؟
وَإِذَا بَطَشۡتُم بَطَشۡتُمۡ جَبَّارِينَ ۱۳۰
و چون انتقام گيريد چون جباران انتقام مىگيريد؟
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۳۱
پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِيٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعۡلَمُونَ ۱۳۲
و بترسيد از آن خدايى كه آنچه را كه مىدانيد، به شما عطا كرده است.
أَمَدَّكُم بِأَنۡعَٰمٍ وَبَنِينَ ۱۳۳
و به شما چارپايان و فرزندان ارزانى داشته است،
وَجَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ ۱۳۴
و باغها و چشمهساران.
إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ ۱۳۵
من از عذاب روزى بزرگ بر شما بيمناكم.
قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَوَعَظۡتَ أَمۡ لَمۡ تَكُن مِّنَ ٱلۡوَٰعِظِينَ ۱۳۶
گفتند: براى ما يكسان است كه ما را اندرز دهى يا اندرز ندهى.
إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلۡأَوَّلِينَ ۱۳۷
اينها جز همان دروغ و نيرنگ پيشينيان نيست.
وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ ۱۳۸
و ما عذاب نخواهيم شد.
فَكَذَّبُوهُ فَأَهۡلَكۡنَٰهُمۡۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۱۳۹
پس تكذيبش كردند و ما آنان را هلاك كرديم. هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۱۴۰
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۱۴۱
قوم ثمود پيامبران را تكذيب كردند.
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۱۴۲
آنگاه كه برادرشان صالح گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٌ ۱۴۳
من براى شما پيامبرى امين هستم.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۴۴
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۴۵
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.
أَتُتۡرَكُونَ فِي مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ ۱۴۶
آيا پنداريد كه شما را در اين نعمتها، ايمن رها مىكنند؟
فِي جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ ۱۴۷
در باغها و چشمهسارها؟
وَزُرُوعٍ وَنَخۡلٍ طَلۡعُهَا هَضِيمٌ ۱۴۸
و كشتزارها و نخلها با آن شكوفههاى نرم و لطيف؟
وَتَنۡحِتُونَ مِنَ ٱلۡجِبَالِ بُيُوتًا فَٰرِهِينَ ۱۴۹
و شادمانه در كوهها خانههايى مىتراشيد؟
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۵۰
پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
وَلَا تُطِيعُوٓاْ أَمۡرَ ٱلۡمُسۡرِفِينَ ۱۵۱
و فرمان اين اسرافكاران را مپذيريد:
ٱلَّذِينَ يُفۡسِدُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلَا يُصۡلِحُونَ ۱۵۲
اينان كه در زمين فساد مىكنند و اصلاح نمىكنند.
قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ ۱۵۳
گفتند: جز اين نيست كه تو را جادو كردهاند.
مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثۡلُنَا فَأۡتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ۱۵۴
تو نيز بشرى همانند ما هستى. اگر راست مىگويى نشانهاى بياور.
قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٌ لَّهَا شِرۡبٌ وَلَكُمۡ شِرۡبُ يَوۡمٍ مَّعۡلُومٍ ۱۵۵
گفت: اين مادهشترِ من است. يك روز آب خوردن حق او باشد و يك روز حق شما.
وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأۡخُذَكُمۡ عَذَابُ يَوۡمٍ عَظِيمٍ ۱۵۶
به آن آسيبى مرسانيد كه عذابِ روزى بزرگ شما را فرومىگيرد.
فَعَقَرُوهَا فَأَصۡبَحُواْ نَٰدِمِينَ ۱۵۷
آن را كشتند و پشيمان شدند.
فَأَخَذَهُمُ ٱلۡعَذَابُۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۱۵۸
پس عذاب آنها فروگرفت. هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۱۵۹
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.
كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۱۶۰
قوم لوط پيامبران را تكذيب كردند.
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۱۶۱
آنگاه كه برادرشان لوط گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٌ ۱۶۲
من براى شما پيامبرى امين هستم.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۶۳
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۶۴
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.
أَتَأۡتُونَ ٱلذُّكۡرَانَ مِنَ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۶۵
چرا از ميان مردم جهان با نران مىآميزيد؟
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمۡ رَبُّكُم مِّنۡ أَزۡوَٰجِكُمۚ بَلۡ أَنتُمۡ قَوۡمٌ عَادُونَ ۱۶۶
و همسرانى را كه پروردگارتان برايتان آفريده است ترك مىگوييد؟ نه. شما مردمى متجاوز هستيد.
قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمُخۡرَجِينَ ۱۶۷
گفتند: اى لوط، اگر بس نكنى، از شهر بيرونت مىكنيم.
قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلۡقَالِينَ ۱۶۸
گفت: من با كار شما دشمنم.
رَبِّ نَجِّنِي وَأَهۡلِي مِمَّا يَعۡمَلُونَ ۱۶۹
اى پروردگار من، مرا و كسانم را از عاقبت عملى كه مىكنند رهايى بخش.
فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ ۱۷۰
او و همه كسانش را رهانيديم.
إِلَّا عَجُوزًا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ ۱۷۱
مگر پيرزنى كه خواست بماند.
ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ۱۷۲
سپس ديگران را هلاك كرديم.
وَأَمۡطَرۡنَا عَلَيۡهِم مَّطَرًاۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلۡمُنذَرِينَ ۱۷۳
بر آنها بارانى بارانيديم و چه بد بود باران تهديدشدگان.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۱۷۴
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۱۷۵
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.
كَذَّبَ أَصۡحَٰبُ لۡـَٔيۡكَةِ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۱۷۶
مردم اَيكه پيامبران را تكذيب كردند.
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ شُعَيۡبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ۱۷۷
آنگاه كه شعيب به آنها گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٌ ۱۷۸
من براى شما پيامبرى امين هستم.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ۱۷۹
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد.
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۸۰
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است.
۞ أَوۡفُواْ ٱلۡكَيۡلَ وَلَا تَكُونُواْ مِنَ ٱلۡمُخۡسِرِينَ ۱۸۱
پيمانه را تمام بپردازيد و كمفروشى مكنيد.
وَزِنُواْ بِٱلۡقِسۡطَاسِ ٱلۡمُسۡتَقِيمِ ۱۸۲
و با ترازوى درست وزن كنيد.
وَلَا تَبۡخَسُواْ ٱلنَّاسَ أَشۡيَآءَهُمۡ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ ۱۸۳
به مردم كم مدهيد و بىباكانه در زمين فساد مكنيد.
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلۡجِبِلَّةَ ٱلۡأَوَّلِينَ ۱۸۴
از آن كس كه شما و آفريدگان پيش از شما را آفريده است بترسيد.
قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ ۱۸۵
گفتند: جز اين نيست كه تو را جادو كردهاند.
وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثۡلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلۡكَٰذِبِينَ ۱۸۶
تو نيز بشرى همانند ما هستى و مىپنداريم كه دروغ مىگويى.
فَأَسۡقِطۡ عَلَيۡنَا كِسَفًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ۱۸۷
اگر راست مىگويى، پارهاى از آسمان را بر سر ما انداز.
قَالَ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَا تَعۡمَلُونَ ۱۸۸
گفت: پروردگار من به كارى كه مىكنيد داناتر است.
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمۡ عَذَابُ يَوۡمِ ٱلظُّلَّةِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ ۱۸۹
پس تكذيبش كردند و در آن روز ابرى، عذاب آنان را فرو گرفت. و آن عذاب روزى بزرگ بود.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةًۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ۱۹۰
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۱۹۱
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است.
وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۱۹۲
و اين كتاب، نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است.
نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلۡأَمِينُ ۱۹۳
آن را روحالامين نازل كرده است،
عَلَىٰ قَلۡبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُنذِرِينَ ۱۹۴
بر دل تو، تا از بيمدهندگان باشى.
بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِينٍ ۱۹۵
به زبان عربى روشن.
وَإِنَّهُۥ لَفِي زُبُرِ ٱلۡأَوَّلِينَ ۱۹۶
و آن در نوشتههاى پيشينيان نيز هست.
أَوَلَمۡ يَكُن لَّهُمۡ ءَايَةً أَن يَعۡلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُاْ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ۱۹۷
آيا اين نشانه برايشان بسنده نيست كه علماى بنىاسرائيل از آن آگاهند؟
وَلَوۡ نَزَّلۡنَٰهُ عَلَىٰ بَعۡضِ ٱلۡأَعۡجَمِينَ ۱۹۸
اگر آن را بر يكى از عجمان نازل كرده بوديم،
فَقَرَأَهُۥ عَلَيۡهِم مَّا كَانُواْ بِهِۦ مُؤۡمِنِينَ ۱۹۹
و بر ايشان مىخواندش، بدان ايمان نمىآوردند.
كَذَٰلِكَ سَلَكۡنَٰهُ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ۲۰۰
بدينسان قرآن را در دلهاى مجرمان راه داديم.
لَا يُؤۡمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُاْ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ ۲۰۱
بدان ايمان نمىآورند تا عذاب دردآور را بنگرند.
فَيَأۡتِيَهُم بَغۡتَةً وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ ۲۰۲
و آن عذاب ناگهان و بىخبر بر آنان فرود مىآيد.
فَيَقُولُواْ هَلۡ نَحۡنُ مُنظَرُونَ ۲۰۳
مىگويند: آيا ما را مهلتى خواهند داد؟
أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ ۲۰۴
آيا به عذاب ما مىشتابند؟
أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ ۲۰۵
ديدى كه هر چند سالها برخوردارشان ساختيم،
ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ ۲۰۶
باز هم عذابى كه به آنها وعده شده بود بر سرشان آمد،
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ ۲۰۷
آن برخورداريها به حالشان سود نكرد؟
وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ۲۰۸
ما هيچ قريهاى را هلاك نكرديم جز آنكه برايشان بيمدهندگانى بودند.
ذِكۡرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ۲۰۹
تا پندشان دهند. زيرا ما ستمكار نيستيم.
وَمَا تَنَزَّلَتۡ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ ۲۱۰
و اين قرآن را شياطين نازل نكردهاند.
وَمَا يَنۢبَغِي لَهُمۡ وَمَا يَسۡتَطِيعُونَ ۲۱۱
آنان نه درخور اين كارند و نه توان آن دارند.
إِنَّهُمۡ عَنِ ٱلسَّمۡعِ لَمَعۡزُولُونَ ۲۱۲
شياطين را از شنيدن وحى معزول داشتهاند.
فَلَا تَدۡعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُعَذَّبِينَ ۲۱۳
پس با خداى يكتا خداى ديگرى را مخوان تا مباد در شمار مستحقان عذاب درآيى.
وَأَنذِرۡ عَشِيرَتَكَ ٱلۡأَقۡرَبِينَ ۲۱۴
خويشاوندان نزديكت را بترسان.
وَٱخۡفِضۡ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۲۱۵
در برابر هر يك از مؤمنان كه از تو پيروى مىكند بال فروتنى فرودآر.
فَإِنۡ عَصَوۡكَ فَقُلۡ إِنِّي بَرِيٓءٌ مِّمَّا تَعۡمَلُونَ ۲۱۶
و اگر بر تو عصيان ورزيدند بگو: من از كارهاى شما بيزارم.
وَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱلۡعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ ۲۱۷
و بر خداى پيروزمند مهربان توكل كن.
ٱلَّذِي يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ ۲۱۸
آن كه تو را مىبيند آنگاه كه برمىخيزى.
وَتَقَلُّبَكَ فِي ٱلسَّٰجِدِينَ ۲۱۹
و نماز خواندنت را با ديگر نمازگزاران مىبيند.
إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ ۲۲۰
هرآينه اوست شنواى دانا.
هَلۡ أُنَبِّئُكُمۡ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ ۲۲۱
آيا شما را آگاه كنم كه شياطين بر چه كسى نازل مىشوند؟
تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ۲۲۲
بر هر بسيار دروغگوى گنهكار نازل مىشوند.
يُلۡقُونَ ٱلسَّمۡعَ وَأَكۡثَرُهُمۡ كَٰذِبُونَ ۲۲۳
گوش فرا مىدهند و بيشترينشان دروغگويانند.
وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلۡغَاوُۥنَ ۲۲۴
و گمراهان از پى شاعران مىروند.
أَلَمۡ تَرَ أَنَّهُمۡ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ ۲۲۵
آيا نديدهاى كه شاعران در هر واديى سرگشتهاند؟
وَأَنَّهُمۡ يَقُولُونَ مَا لَا يَفۡعَلُونَ ۲۲۶
و چيزها مىگويند كه خود عمل نمىكنند؟
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُواْ ٱللَّهَ كَثِيرًا وَٱنتَصَرُواْ مِنۢ بَعۡدِ مَا ظُلِمُواْۗ وَسَيَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ ۲۲۷
مگر آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و خدا را فراوان ياد كردند و چون مورد ستم واقع شدند انتقام گرفتند. و ستمكاران به زودى خواهند دانست كه به چه مكانى باز مىگردند.
سوره شعراء ۲۲۷ آیه دارد.
سوره شعراء مکی است و در مکه نازل شده است.
سوره شعراء سورهٔ ۲۶ام قرآن کریم است و به ترتیب نزول، سورهٔ ۴۷ام است.
سوره شعراء در جزء ۱۹ و از صفحهٔ ۳۶۷ مصحف آغاز میشود.