۞ قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ ۳۱
گفت: اى رسولان، به چه كار آمدهايد؟
۞ قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ ۳۱
گفت: اى رسولان، به چه كار آمدهايد؟
قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرۡسِلۡنَآ إِلَىٰ قَوۡمٍ مُّجۡرِمِينَ ۳۲
گفتند: ما را بر مردمى تبهكار فرستادهاند،
لِنُرۡسِلَ عَلَيۡهِمۡ حِجَارَةً مِّن طِينٍ ۳۳
تا تكههاى كلوخ بر سرشان بباريم،
مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلۡمُسۡرِفِينَ ۳۴
كه بر آنها از جانب پروردگارت براى متجاوزان نشان گذاشتهاند.
فَأَخۡرَجۡنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۳۵
پس همه كسانى را كه ايمان آورده بودند بيرون برديم.
فَمَا وَجَدۡنَا فِيهَا غَيۡرَ بَيۡتٍ مِّنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ ۳۶
و در آن شهر جز يك خانه از فرمانبرداران نيافتيم.
وَتَرَكۡنَا فِيهَآ ءَايَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ ۳۷
و در آن سرزمين براى كسانى كه از عذاب دردآور مىترسند نشانى باقى گذاشتيم.
وَفِي مُوسَىٰٓ إِذۡ أَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ بِسُلۡطَٰنٍ مُّبِينٍ ۳۸
و عبرتى است در موسى آنگاه كه او را با برهانى آشكار نزد فرعون فرستاديم.
فَتَوَلَّىٰ بِرُكۡنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونٌ ۳۹
و او با همه نيرويش اعراض كرد و گفت: جادوگرى است يا ديوانهاى.
فَأَخَذۡنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ۴۰
او و لشكرهايش را فروگرفتيم و به دريا افكنديم. و او مستوجب ملامت بود.
وَفِي عَادٍ إِذۡ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلۡعَقِيمَ ۴۱
و نيز عبرتى است در قوم عاد آنگاه كه باد عقيم را بر آنها فرستاديم.
مَا تَذَرُ مِن شَيۡءٍ أَتَتۡ عَلَيۡهِ إِلَّا جَعَلَتۡهُ كَٱلرَّمِيمِ ۴۲
بر هيچ چيز نوزيد مگر آنكه چون استخوانى پوسيدهاش بر جاى نهاد.
وَفِي ثَمُودَ إِذۡ قِيلَ لَهُمۡ تَمَتَّعُواْ حَتَّىٰ حِينٍ ۴۳
و نيز عبرتى است در قوم ثمود آنگاه كه به آنها گفته شد: تا زمانى چند برخوردار شويد.
فَعَتَوۡاْ عَنۡ أَمۡرِ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمۡ يَنظُرُونَ ۴۴
آنان از فرمان پروردگارشان سرباز زدند و همچنان كه مىنگريستند صاعقه فروگرفتشان.
فَمَا ٱسۡتَطَٰعُواْ مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُواْ مُنتَصِرِينَ ۴۵
ايستادن نتوانستند و ياراى انتقام نداشتند.
وَقَوۡمَ نُوحٍ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمًا فَٰسِقِينَ ۴۶
و از پيش قوم نوح را فروگرفتيم، كه قومى نافرمان بودند.
وَٱلسَّمَآءَ بَنَيۡنَٰهَا بِأَيۡيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ۴۷
و آسمان را به نيرو برافراشتيم و حقا كه ما تواناييم.
وَٱلۡأَرۡضَ فَرَشۡنَٰهَا فَنِعۡمَ ٱلۡمَٰهِدُونَ ۴۸
و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم.
وَمِن كُلِّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَا زَوۡجَيۡنِ لَعَلَّكُمۡ تَذَكَّرُونَ ۴۹
و از هر چيز جفتى بيافريدهايم، باشد كه عبرت گيريد.
فَفِرُّوٓاْ إِلَى ٱللَّهِۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ۵۰
پس به سوى خداوند بگريزيد. من شما را از جانب او بيمدهندهاى آشكارم.
وَلَا تَجۡعَلُواْ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ۵۱
و با خداى يكتا خداى ديگرى را مپرستيد. من شما را از جانب او بيمدهندهاى آشكارم.
كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُواْ سَاحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونٌ ۵۲
بدين سان بر آنهايى كه از اين پيش بودند پيامبرى مبعوث نشد جز آنكه گفتند: جادوگرى است، يا ديوانهاى است.
أَتَوَاصَوۡاْ بِهِۦۚ بَلۡ هُمۡ قَوۡمٌ طَاغُونَ ۵۳
آيا بدين كار يكديگر را وصيت كرده بودند؟ نه، خود مردمى طاغى بودند.
فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍ ۵۴
پس، از آنها رويگردان شو. كس تو را ملامت نخواهد كرد.
وَذَكِّرۡ فَإِنَّ ٱلذِّكۡرَىٰ تَنفَعُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۵۵
اندرز بده كه اندرز، مؤمنان را سودمند افتد.
وَمَا خَلَقۡتُ ٱلۡجِنَّ وَٱلۡإِنسَ إِلَّا لِيَعۡبُدُونِ ۵۶
جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريدهام.
مَآ أُرِيدُ مِنۡهُم مِّن رِّزۡقٍ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطۡعِمُونِ ۵۷
از آنها رزقى نمىخواهم و نمىخواهم كه مرا اطعام كنند.
إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلۡقُوَّةِ ٱلۡمَتِينُ ۵۸
خداست روزىدهنده. و اوست صاحب نيرويى سخت استوار.
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُواْ ذَنُوبًا مِّثۡلَ ذَنُوبِ أَصۡحَٰبِهِمۡ فَلَا يَسۡتَعۡجِلُونِ ۵۹
اين ستمكاران را از عذاب بهرهاى است همانند بهرهاى كه يارانشان داشتند. پس به شتاب چيزى از من نخواهند.
فَوَيۡلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن يَوۡمِهِمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ ۶۰
واى بر كافران، از آن روز كه آنها را وعده دادهاند.
وَٱلطُّورِ ۱
قسم به كوه طور،
وَكِتَٰبٍ مَّسۡطُورٍ ۲
و قسم به كتاب نوشته شده،
فِي رَقٍّ مَّنشُورٍ ۳
در صفحهاى گشاده،
وَٱلۡبَيۡتِ ٱلۡمَعۡمُورِ ۴
و قسم به بيت المعمور،
وَٱلسَّقۡفِ ٱلۡمَرۡفُوعِ ۵
و قسم به اين سقف برافراشته،
وَٱلۡبَحۡرِ ٱلۡمَسۡجُورِ ۶
و قسم به درياى مالامال،
إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَٰقِعٌ ۷
كه عذاب پروردگارت واقع شدنى است.
مَّا لَهُۥ مِن دَافِعٍ ۸
و آن را دفعكنندهاى نيست.
يَوۡمَ تَمُورُ ٱلسَّمَآءُ مَوۡرًا ۹
روزى كه آسمان سخت بچرخد،
وَتَسِيرُ ٱلۡجِبَالُ سَيۡرًا ۱۰
و كوهها به شتاب روان شوند،
فَوَيۡلٌ يَوۡمَئِذٍ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ۱۱
پس در آن روز، واى بر تكذيبكنندگان.
ٱلَّذِينَ هُمۡ فِي خَوۡضٍ يَلۡعَبُونَ ۱۲
آنان كه سرگرم كارهاى باطل خويشند.
يَوۡمَ يُدَعُّونَ إِلَىٰ نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ۱۳
روزى كه آنها را به قهر به جانب جهنم كشند.
هَٰذِهِ ٱلنَّارُ ٱلَّتِي كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ ۱۴
اين است آن آتشى كه دروغش مىانگاشتيد.
أَفَسِحۡرٌ هَٰذَآ أَمۡ أَنتُمۡ لَا تُبۡصِرُونَ ۱۵
آيا اين جادوست يا شما نمىبينيد؟
ٱصۡلَوۡهَا فَٱصۡبِرُوٓاْ أَوۡ لَا تَصۡبِرُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡكُمۡۖ إِنَّمَا تُجۡزَوۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ۱۶
به آتش درآييد. خواه بر آن صبر كنيد يا صبر نكنيد، تفاوتى نكند. شما را در برابر كارهايى كه مىكردهايد، كيفر مىدهند.
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتٍ وَنَعِيمٍ ۱۷
پرهيزگاران در بهشتها و نعمتند.
فَٰكِهِينَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡ وَوَقَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡ عَذَابَ ٱلۡجَحِيمِ ۱۸
از آنچه پروردگارشان به آنها داده است شادمانند، و خدا آنها را از عذاب جهنم نگه داشته است.
كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ هَنِيٓـَٔۢا بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ۱۹
به پاداش كارهايى كه كردهايد بخوريد و بياشاميد. گوارايتان باد.
مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ سُرُرٍ مَّصۡفُوفَةٍۖ وَزَوَّجۡنَٰهُم بِحُورٍ عِينٍ ۲۰
بر آن تختهاى كنار هم چيده، تكيه مىزنند. حوريان را همسرشان مىگردانيم.
وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَٱتَّبَعَتۡهُمۡ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَٰنٍ أَلۡحَقۡنَا بِهِمۡ ذُرِّيَّتَهُمۡ وَمَآ أَلَتۡنَٰهُم مِّنۡ عَمَلِهِم مِّن شَيۡءٍۚ كُلُّ ٱمۡرِيِٕۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ۲۱
كسانى كه خود ايمان آوردند و فرزندانشان در ايمان، پيرويشان كردند. فرزندانشان را به آنها ملحق مىكنيم و از پاداش عملشان هيچ نمىكاهيم كه هر كسى در گرو كار خويشتن است.
وَأَمۡدَدۡنَٰهُم بِفَٰكِهَةٍ وَلَحۡمٍ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ ۲۲
و پيوسته از هر گونه كه بخواهند، ميوه و گوشت، عطايشان مىكنيم.
يَتَنَٰزَعُونَ فِيهَا كَأۡسًا لَّا لَغۡوٌ فِيهَا وَلَا تَأۡثِيمٌ ۲۳
در آنجا جام مىدهند و جام مىستانند، كه در آن نه سخن بيهوده باشد و نه ارتكاب گناه.
۞ وَيَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ غِلۡمَانٌ لَّهُمۡ كَأَنَّهُمۡ لُؤۡلُؤٌ مَّكۡنُونٌ ۲۴
غلامانشان چون مرواريد پنهان در صدف، به گردشان مىچرخند.
وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٍ يَتَسَآءَلُونَ ۲۵
پرسشكنان روى به يكديگر مىكنند؛
قَالُوٓاْ إِنَّا كُنَّا قَبۡلُ فِيٓ أَهۡلِنَا مُشۡفِقِينَ ۲۶
مىگويند: پيش از اين در ميان كسانمان، تنها ما از خدا مىترسيديم.
فَمَنَّ ٱللَّهُ عَلَيۡنَا وَوَقَىٰنَا عَذَابَ ٱلسَّمُومِ ۲۷
پس خدا بر ما منت نهاد و ما را از عذاب سموم نگه داشت.
إِنَّا كُنَّا مِن قَبۡلُ نَدۡعُوهُۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡبَرُّ ٱلرَّحِيمُ ۲۸
ما پيش از اين او را مىخوانديم، كه او احسانكننده و مهربان است.
فَذَكِّرۡ فَمَآ أَنتَ بِنِعۡمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجۡنُونٍ ۲۹
پندشان ده، كه تو به بركت نعمت پروردگارت نه كاهن هستى و نه مجنون.
أَمۡ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهِۦ رَيۡبَ ٱلۡمَنُونِ ۳۰
يا مىگويند: شاعرى است و ما براى وى منتظر حوادث روزگاريم.
قُلۡ تَرَبَّصُواْ فَإِنِّي مَعَكُم مِّنَ ٱلۡمُتَرَبِّصِينَ ۳۱
بگو: شما منتظر بمانيد كه من نيز با شما انتظار مىكشم.
أَمۡ تَأۡمُرُهُمۡ أَحۡلَٰمُهُم بِهَٰذَآۚ أَمۡ هُمۡ قَوۡمٌ طَاغُونَ ۳۲
آيا آنان را رؤياهايشان به اين پندارها كشانده يا خود مردمى طاغى هستند.
أَمۡ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُۥۚ بَل لَّا يُؤۡمِنُونَ ۳۳
يا مىگويند: قرآن را خود ساخته است. نه، آنها ايمان نمىآورند.
فَلۡيَأۡتُواْ بِحَدِيثٍ مِّثۡلِهِۦٓ إِن كَانُواْ صَٰدِقِينَ ۳۴
اگر راست مىگويند، سخنى مانند آن بياورند.
أَمۡ خُلِقُواْ مِنۡ غَيۡرِ شَيۡءٍ أَمۡ هُمُ ٱلۡخَٰلِقُونَ ۳۵
آيا بىهيچ خالقى پديد آمدهاند يا خود خالق خويشند؟
أَمۡ خَلَقُواْ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَۚ بَل لَّا يُوقِنُونَ ۳۶
يا آسمانها و زمين را خلق كردهاند؟ نه، به يقين نرسيدهاند.
أَمۡ عِندَهُمۡ خَزَآئِنُ رَبِّكَ أَمۡ هُمُ ٱلۡمُصَۜيۡطِرُونَ ۳۷
يا خزاين پروردگارت نزد آنهاست؟ يا بر چيزى تسلط يافتهاند،
أَمۡ لَهُمۡ سُلَّمٌ يَسۡتَمِعُونَ فِيهِۖ فَلۡيَأۡتِ مُسۡتَمِعُهُم بِسُلۡطَٰنٍ مُّبِينٍ ۳۸
يا نردبامى دارند كه از آن بالا مىروند و گوش فرامىدهند؟ پس آن كه گوش فراداده حجتى آشكار بياورد.
أَمۡ لَهُ ٱلۡبَنَٰتُ وَلَكُمُ ٱلۡبَنُونَ ۳۹
يا خداوند را دختران است و شما را پسران؟
أَمۡ تَسۡـَٔلُهُمۡ أَجۡرًا فَهُم مِّن مَّغۡرَمٍ مُّثۡقَلُونَ ۴۰
يا از آنها مزدى مىطلبى و پرداخت غرامت بر آنها دشوار است؟
أَمۡ عِندَهُمُ ٱلۡغَيۡبُ فَهُمۡ يَكۡتُبُونَ ۴۱
يا علم غيب مىدانند و مىنويسند؟
أَمۡ يُرِيدُونَ كَيۡدًاۖ فَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ هُمُ ٱلۡمَكِيدُونَ ۴۲
يا مىخواهند حيلتى كنند؟ اما كافران خود به حيلت گرفتارند.
أَمۡ لَهُمۡ إِلَٰهٌ غَيۡرُ ٱللَّهِۚ سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يُشۡرِكُونَ ۴۳
يا آنها را خدايى است جز خداى يكتا؟ منزه است خداى يكتا از هر چه شريكش مىسازند.
وَإِن يَرَوۡاْ كِسۡفًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ سَاقِطًا يَقُولُواْ سَحَابٌ مَّرۡكُومٌ ۴۴
اگر بنگرند كه قطعهاى از آسمان فرومىافتد، مىگويند: ابرى است متراكم.
فَذَرۡهُمۡ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي فِيهِ يُصۡعَقُونَ ۴۵
پس آنها را واگذار تا روزى را كه در آن به هلاكت مىرسند بنگرند؛
يَوۡمَ لَا يُغۡنِي عَنۡهُمۡ كَيۡدُهُمۡ شَيۡـًٔا وَلَا هُمۡ يُنصَرُونَ ۴۶
روزى كه مكرشان هيچ به حالشان سود نكند و كس به ياريشان برنخيزد.
وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُواْ عَذَابًا دُونَ ذَٰلِكَ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ ۴۷
براى كسانى كه ستم مىكنند، باز هم عذابى است جز اين عذاب، ولى بيشترينشان نمىدانند.
وَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعۡيُنِنَاۖ وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ۴۸
در برابر فرمان پروردگارت شكيبا باش كه تو تحت نظر مايى. و هنگامى كه برخاستى، به ستايش پرردگارت تسبيح گوى.
وَمِنَ ٱلَّيۡلِ فَسَبِّحۡهُ وَإِدۡبَٰرَ ٱلنُّجُومِ ۴۹
و تسبيح گوى در پارهاى از شب و به هنگام ناپديد شدن ستارگان.
وَٱلنَّجۡمِ إِذَا هَوَىٰ ۱
قسم به آن ستاره چون پنهان شد،
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمۡ وَمَا غَوَىٰ ۲
كه يار شما نه گمراه شده و نه به راه كج رفته است.
وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلۡهَوَىٰٓ ۳
و سخن از روى هوى نمىگويد.
إِنۡ هُوَ إِلَّا وَحۡيٌ يُوحَىٰ ۴
نيست اين سخن جز آنچه بدو وحى مىشود.
عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلۡقُوَىٰ ۵
او را آن فرشته بس نيرومند تعليم داده است:
ذُو مِرَّةٍ فَٱسۡتَوَىٰ ۶
صاحب نيرويى كه استيلا يافت،
وَهُوَ بِٱلۡأُفُقِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ۷
و او به كناره بلند آسمان بود.
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ۸
سپس نزديك شد و بسيار نزديك شد،
فَكَانَ قَابَ قَوۡسَيۡنِ أَوۡ أَدۡنَىٰ ۹
تا به قدر دو كمان، يا نزديكتر.
فَأَوۡحَىٰٓ إِلَىٰ عَبۡدِهِۦ مَآ أَوۡحَىٰ ۱۰
و خدا به بنده خود هر چه بايد وحى كند وحى كرد.
مَا كَذَبَ ٱلۡفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ۱۱
دل آنچه را كه ديد دروغ نشمرد.
أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ۱۲
آيا در آنچه مىبيند با او جدال مىكنيد؟
وَلَقَدۡ رَءَاهُ نَزۡلَةً أُخۡرَىٰ ۱۳
او را ديگر بار هم بديد،
عِندَ سِدۡرَةِ ٱلۡمُنتَهَىٰ ۱۴
نزد سدرةالمنتهى،
عِندَهَا جَنَّةُ ٱلۡمَأۡوَىٰٓ ۱۵
كه آرامگاه بهشت نزد آن درخت است.
إِذۡ يَغۡشَى ٱلسِّدۡرَةَ مَا يَغۡشَىٰ ۱۶
وقتى كه سدره را چيزى در خود مىپوشيد،
مَا زَاغَ ٱلۡبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ۱۷
چشم خطا نكرد و از حد درنگذشت.
لَقَدۡ رَأَىٰ مِنۡ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلۡكُبۡرَىٰٓ ۱۸
هر آينه پارهاى از آيات بزرگ پروردگارش را بديد.
أَفَرَءَيۡتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلۡعُزَّىٰ ۱۹
آيا لات و عُزا را ديدهايد؟
وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰٓ ۲۰
و مَنات آن بت سومى ديگر را؟
أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلۡأُنثَىٰ ۲۱
آيا شما را پسر باشد و او را دختر؟
تِلۡكَ إِذًا قِسۡمَةٌ ضِيزَىٰٓ ۲۲
اين تقسيمى است خلاف عدالت.
إِنۡ هِيَ إِلَّآ أَسۡمَآءٌ سَمَّيۡتُمُوهَآ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلۡطَٰنٍۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهۡوَى ٱلۡأَنفُسُۖ وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلۡهُدَىٰٓ ۲۳
اينها چيزى نيستند جز نامهايى كه خود و پدرانتان به آنها دادهايد. و خداوند هيچ دليلى بر آنها نفرستاده است. تنها از پى گمان و هواى نفس خويش مىروند و حال آنكه از جانب خدا راهنماييشان كردهاند.
أَمۡ لِلۡإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ۲۴
آيا هر چه آدمى آرزو كند برايش حاصل است؟
فَلِلَّهِ ٱلۡأٓخِرَةُ وَٱلۡأُولَىٰ ۲۵
هم آخرت و هم دنيا از آن خداست.
۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغۡنِي شَفَٰعَتُهُمۡ شَيۡـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ أَن يَأۡذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرۡضَىٰٓ ۲۶
و چه بسيار فرشتگان در آسمانند كه شفاعتشان هيچ سود ندهد، مگر از آن پس كه خدا براى هر كه خواهد رخصت دهد و خشنود باشد.
إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡأٓخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ تَسۡمِيَةَ ٱلۡأُنثَىٰ ۲۷
آنان كه به آخرت ايمان ندارند فرشتگان را به نامهاى زنان مىنامند.
وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنۡ عِلۡمٍۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغۡنِي مِنَ ٱلۡحَقِّ شَيۡـًٔا ۲۸
اينان را بدانچه مىگويند هيچ دانشى نيست. تنها از پندار خود پيروى مىكنند و پندار براى شناخت حقيقت كافى نيست.
فَأَعۡرِضۡ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكۡرِنَا وَلَمۡ يُرِدۡ إِلَّا ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ۲۹
پس تو نيز از كسى كه از سخن ما رويگردان مىشود و جز زندگى دنيوى را نمىجويد اعراض كن.
ذَٰلِكَ مَبۡلَغُهُم مِّنَ ٱلۡعِلۡمِۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعۡلَمُ بِمَنِ ٱهۡتَدَىٰ ۳۰
منتهاى دانششان همين است. پروردگار تو به آن كه از طريق او گمراه مىشود يا به راه هدايت مىافتد داناتر است.
وَلِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِ لِيَجۡزِيَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔواْ بِمَا عَمِلُواْ وَيَجۡزِيَ ٱلَّذِينَ أَحۡسَنُواْ بِٱلۡحُسۡنَى ۳۱
از آنِ خداست هر چه در آسمانها و هر چه در زمين است تا بدكاران را در برابر اعمالشان كيفر دهد و نيكوكاران را به كردار نيكشان پاداش.
ٱلَّذِينَ يَجۡتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلۡمَغۡفِرَةِۚ هُوَ أَعۡلَمُ بِكُمۡ إِذۡ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلۡأَرۡضِ وَإِذۡ أَنتُمۡ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمۡۖ فَلَا تُزَكُّوٓاْ أَنفُسَكُمۡۖ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ۳۲
كسانى كه از گناهان بزرگ و زشتيها اجتناب مىكنند -جز آنكه گناهى كوچك از آنها سرزند- بدانند كه آمرزش پروردگار تو وسيع است و او به شما، آنگاه كه از زمين بيافريدتان و آنگاه كه در شكم مادرتان پنهان بوديد، آگاهتر است. خويشتن را بىگناه مدانيد. اوست كه پرهيزگار را بهتر مىشناسد.
أَفَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي تَوَلَّىٰ ۳۳
آيا آن را كه از تو رويگردان شد ديدى؟
وَأَعۡطَىٰ قَلِيلًا وَأَكۡدَىٰٓ ۳۴
اندك مىبخشيد و در انفاق بخل مىورزيد.
أَعِندَهُۥ عِلۡمُ ٱلۡغَيۡبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ۳۵
آيا علم غيب دارد و مىبيند؟
أَمۡ لَمۡ يُنَبَّأۡ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَىٰ ۳۶
يا از آنچه در صحيفههاى موسى آمده بىخبر مانده است؟
وَإِبۡرَٰهِيمَ ٱلَّذِي وَفَّىٰٓ ۳۷
يا از ابراهيم، كه حق رسالت را ادا كرد؟
أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزۡرَ أُخۡرَىٰ ۳۸
كه هيچ كس بار گناه ديگرى را برندارد؟
وَأَن لَّيۡسَ لِلۡإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ۳۹
و اينكه: براى مردم پاداشى جز آنچه خود كردهاند نيست؟
وَأَنَّ سَعۡيَهُۥ سَوۡفَ يُرَىٰ ۴۰
و زودا كه كوشش او در نظر آيد.
ثُمَّ يُجۡزَىٰهُ ٱلۡجَزَآءَ ٱلۡأَوۡفَىٰ ۴۱
سپس به او پاداشى تمام دهند.
وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلۡمُنتَهَىٰ ۴۲
و پايان راه همه، پروردگار توست.
وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضۡحَكَ وَأَبۡكَىٰ ۴۳
و اوست كه مىخنداند و مىگرياند.
وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحۡيَا ۴۴
و اوست كه مىميراند و زنده مىكند.
وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰ ۴۵
و اوست كه جفتهاى نر و ماده را آفريده است،
مِن نُّطۡفَةٍ إِذَا تُمۡنَىٰ ۴۶
از نطفه، آنگاه كه در رحم ريخته مىشود.
وَأَنَّ عَلَيۡهِ ٱلنَّشۡأَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰ ۴۷
و بر خداوند است كه آن را بار ديگر زنده كند.
وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغۡنَىٰ وَأَقۡنَىٰ ۴۸
و اوست كه بىنياز كند و روزى دهد.
وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعۡرَىٰ ۴۹
و اوست پرردگار ستاره شِعرى.
وَأَنَّهُۥٓ أَهۡلَكَ عَادًا ٱلۡأُولَىٰ ۵۰
و اوست كه عاد، آن قوم پيشين را هلاك كرد،
وَثَمُودَاْ فَمَآ أَبۡقَىٰ ۵۱
و از ثمود هيچ باقى نگذاشت.
وَقَوۡمَ نُوحٍ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ هُمۡ أَظۡلَمَ وَأَطۡغَىٰ ۵۲
و پيش از آنها قوم نوح را، كه ستمكارتر و سركشتر بودند،
وَٱلۡمُؤۡتَفِكَةَ أَهۡوَىٰ ۵۳
و نيز مؤتفكه را نابود كرد.
فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ۵۴
و فروپوشيد آن قوم را، هر چه بايد فروپوشد.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ۵۵
پس به كدام يك از نعمتهاى پروردگارت شك مىكنى؟
هَٰذَا نَذِيرٌ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلۡأُولَىٰٓ ۵۶
اين بيمدهندهاى است همانند بيمدهندگان پيشين.
أَزِفَتِ ٱلۡأٓزِفَةُ ۵۷
قيامت فرا رسيد.
لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ۵۸
كس جز خداوند آشكارش نكند.
أَفَمِنۡ هَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ تَعۡجَبُونَ ۵۹
آيا از اين سخن در شگفت افتادهايد؟
وَتَضۡحَكُونَ وَلَا تَبۡكُونَ ۶۰
و مىخنديد و نمىگرييد؟
وَأَنتُمۡ سَٰمِدُونَ ۶۱
و شما غافل شدهايد.
فَٱسۡجُدُواْۤ لِلَّهِۤ وَٱعۡبُدُواْ۩ ۶۲ ۩
پس خدا را سجده كنيد و او را بپرستيد.
ٱقۡتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلۡقَمَرُ ۱
قيامت نزديك شد و ماه دو پاره گرديد.
وَإِن يَرَوۡاْ ءَايَةً يُعۡرِضُواْ وَيَقُولُواْ سِحۡرٌ مُّسۡتَمِرٌّ ۲
و اگر معجزهاى ببينند، روى بگردانند و گويند: جادويى بزرگ است.
وَكَذَّبُواْ وَٱتَّبَعُوٓاْ أَهۡوَآءَهُمۡۚ وَكُلُّ أَمۡرٍ مُّسۡتَقِرٌّ ۳
و تكذيب مىكنند و از پى هواهاى خويش مىروند. و هر كارى را هدفى است.
وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّنَ ٱلۡأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزۡدَجَرٌ ۴
و برايشان خبرهايى آمده است كه از گناهشان بازمىدارد.
حِكۡمَةُۢ بَٰلِغَةٌۖ فَمَا تُغۡنِ ٱلنُّذُرُ ۵
حكمتى است تمام. ولى بيمدهندگان سودشان ندهند.
فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡۘ يَوۡمَ يَدۡعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَيۡءٍ نُّكُرٍ ۶
پس در آن روز كه آن دعوتكننده، آنان را به چيزى ناخوش فرامىخواند، از ايشان رويگردان شو.
خُشَّعًا أَبۡصَٰرُهُمۡ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ كَأَنَّهُمۡ جَرَادٌ مُّنتَشِرٌ ۷
نشان ذلت در چشمانشان آشكار است. چون ملخهاى پراكنده از قبرها بيرون مىآيند.
مُّهۡطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِۖ يَقُولُ ٱلۡكَٰفِرُونَ هَٰذَا يَوۡمٌ عَسِرٌ ۸
سرها را بالا گرفته به سوى آن دعوتكننده مىشتابند. كافران مىگويند: اين روز دشوارى است.
۞ كَذَّبَتۡ قَبۡلَهُمۡ قَوۡمُ نُوحٍ فَكَذَّبُواْ عَبۡدَنَا وَقَالُواْ مَجۡنُونٌ وَٱزۡدُجِرَ ۹
پيش از اينها قوم نوح تكذيب كرده بودند. بنده ما را تكذيب كردند و گفتند: ديوانه است. و به دشنامش راندند.
فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّي مَغۡلُوبٌ فَٱنتَصِرۡ ۱۰
و پروردگارش را خواند: من مغلوب شدهام، انتقام بكش.
فَفَتَحۡنَآ أَبۡوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءٍ مُّنۡهَمِرٍ ۱۱
و ما نيز درهاى آسمان را به روى آبى كه به شدت مىريخت گشوديم.
وَفَجَّرۡنَا ٱلۡأَرۡضَ عُيُونًا فَٱلۡتَقَى ٱلۡمَآءُ عَلَىٰٓ أَمۡرٍ قَدۡ قُدِرَ ۱۲
و از زمين چشمهها شكافتيم تا آب به آن مقدار كه مقدر شده بود گرد آمد.
وَحَمَلۡنَٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلۡوَٰحٍ وَدُسُرٍ ۱۳
و او را بر آن كشتى كه تختهها و ميخها داشت سوار كرديم.
تَجۡرِي بِأَعۡيُنِنَا جَزَآءً لِّمَن كَانَ كُفِرَ ۱۴
زير نظر ما روان شد. اين بود جزاى كسانى كه كفر ورزيدند.
وَلَقَد تَّرَكۡنَٰهَآ ءَايَةً فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٍ ۱۵
و هر آينه آن كشتى را نشانهاى ساختيم. آيا هيچ پندگيرندهاى هست؟
فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۱۶
پس عذاب و بيمدادنهاى من چگونه بود؟
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٍ ۱۷
و اين قرآن را آسان ادا كرديم تا از آن پند گيرند. آيا پندگيرندهاى هست؟
كَذَّبَتۡ عَادٌ فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۱۸
قوم عاد تكذيب كردند. پس عذاب و بيمدادنهاى من چگونه بود؟
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ رِيحًا صَرۡصَرًا فِي يَوۡمِ نَحۡسٍ مُّسۡتَمِرٍّ ۱۹
ما بر آنها در روزى نحس و طولانى بادى سخت فرستاديم،
تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٍ مُّنقَعِرٍ ۲۰
كه مردمان را از زمين، همانند ريشههاى از جاىكنده نخل، برمىكند.
فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۲۱
عذاب و بيمدادنهاى من چگونه بود؟
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٍ ۲۲
و اين قرآن را آسان ادا كرديم تا از آن پند گيرند. آيا پندگيرندهاى هست؟
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ ۲۳
قوم ثمود بيمدهندگان را تكذيب كردند.
فَقَالُوٓاْ أَبَشَرًا مِّنَّا وَٰحِدًا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذًا لَّفِي ضَلَٰلٍ وَسُعُرٍ ۲۴
گفتند: اگر از انسانى همانند خود پيروى كنيم گمراه و ديوانه باشيم؛
أَءُلۡقِيَ ٱلذِّكۡرُ عَلَيۡهِ مِنۢ بَيۡنِنَا بَلۡ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ ۲۵
آيا از ميان همه ما كلام خدا به او القا شده است؟ نه، او دروغگويى خودخواه است.
سَيَعۡلَمُونَ غَدًا مَّنِ ٱلۡكَذَّابُ ٱلۡأَشِرُ ۲۶
فردا خواهند دانست كه دروغگوى خودخواه كيست.
إِنَّا مُرۡسِلُواْ ٱلنَّاقَةِ فِتۡنَةً لَّهُمۡ فَٱرۡتَقِبۡهُمۡ وَٱصۡطَبِرۡ ۲۷
ما آن مادهشتر را براى آزمايششان مىفرستيم. پس مراقبشان باش و صبر كن.
وَنَبِّئۡهُمۡ أَنَّ ٱلۡمَآءَ قِسۡمَةُۢ بَيۡنَهُمۡۖ كُلُّ شِرۡبٍ مُّحۡتَضَرٌ ۲۸
و به آنها بگوى كه آب ميانشان تقسيم شده. نوبت هر كه باشد او به سر آب مىرود.
فَنَادَوۡاْ صَاحِبَهُمۡ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ۲۹
يارشان را ندا دادند و او شمشير برگرفت و آن را پى كرد.
فَكَيۡفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۳۰
عذاب و بيمدادنهاى من چگونه بود؟
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ صَيۡحَةً وَٰحِدَةً فَكَانُواْ كَهَشِيمِ ٱلۡمُحۡتَظِرِ ۳۱
ما بر آنها يك آواز سهمناك فرستاديم. پس همانند آن علفهاى خشك آغل گوسفند شدند.
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٍ ۳۲
و اين قرآن را آسان ادا كرديم تا از آن پند گيرند. آيا پندگيرندهاى هست؟
كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطِۭ بِٱلنُّذُرِ ۳۳
قوم لوط بيمدهندگان را تكذيب كردند.
إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطٍۖ نَّجَّيۡنَٰهُم بِسَحَرٍ ۳۴
ما بر آنها بادى ريگبار فرستاديم، مگر بر خاندان لوط كه آنها را سحرگاه رهانيديم.
نِّعۡمَةً مِّنۡ عِندِنَاۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي مَن شَكَرَ ۳۵
نعمتى بود از جانب ما و آنان را كه سپاس گويند چنين پاداش دهيم.
وَلَقَدۡ أَنذَرَهُم بَطۡشَتَنَا فَتَمَارَوۡاْ بِٱلنُّذُرِ ۳۶
از انتقام سخت ما ترسانيدشان ولى با بيمدهندگان به جدال برخاستند.
وَلَقَدۡ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيۡفِهِۦ فَطَمَسۡنَآ أَعۡيُنَهُمۡ فَذُوقُواْ عَذَابِي وَنُذُرِ ۳۷
از مهمان او كارى زشت خواستند. ما نيز چشمانشان را كور گردانيديم. پس بچشيد عذاب و بيمدادنهاى مرا.
وَلَقَدۡ صَبَّحَهُم بُكۡرَةً عَذَابٌ مُّسۡتَقِرٌّ ۳۸
هر آينه بامدادان عذابى پايدار به سر وقتشان آمد.
فَذُوقُواْ عَذَابِي وَنُذُرِ ۳۹
پس عذاب من و بيمدادنهاى مرا بچشيد.
وَلَقَدۡ يَسَّرۡنَا ٱلۡقُرۡءَانَ لِلذِّكۡرِ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٍ ۴۰
و اين قرآن را آسان ادا كرديم تا از آن پند گيرند. آيا پندگيرندهاى هست؟
وَلَقَدۡ جَآءَ ءَالَ فِرۡعَوۡنَ ٱلنُّذُرُ ۴۱
بيمدهندگان نزد خاندان فرعون آمدند.
كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذۡنَٰهُمۡ أَخۡذَ عَزِيزٍ مُّقۡتَدِرٍ ۴۲
همه آيات ما را تكذيب كردند. ما نيز آنها را فرو گرفتيم چون فروگرفتن پيروزمندى مقتدر.
أَكُفَّارُكُمۡ خَيۡرٌ مِّنۡ أُوْلَٰٓئِكُمۡ أَمۡ لَكُم بَرَآءَةٌ فِي ٱلزُّبُرِ ۴۳
آيا كافران شما از ايشان نيرومندترند يا در كتابها آمده است كه در امان هستيد؟
أَمۡ يَقُولُونَ نَحۡنُ جَمِيعٌ مُّنتَصِرٌ ۴۴
يا مىگويند كه ما همگى به انتقام برمىخيزيم؟
سَيُهۡزَمُ ٱلۡجَمۡعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ ۴۵
زودا كه آن جمع منهزم شود و پشت كرده بازگردند.
بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوۡعِدُهُمۡ وَٱلسَّاعَةُ أَدۡهَىٰ وَأَمَرُّ ۴۶
بلكه وعدهگاه آنها قيامت است و قيامت بلاخيزتر و تلختر است.
إِنَّ ٱلۡمُجۡرِمِينَ فِي ضَلَٰلٍ وَسُعُرٍ ۴۷
مجرمان در گمراهى و جنونند.
يَوۡمَ يُسۡحَبُونَ فِي ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمۡ ذُوقُواْ مَسَّ سَقَرَ ۴۸
روزى كه آنها را، به صورت، در جهنم كشند كه: بچشيد عذاب سَقر را.
إِنَّا كُلَّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَٰهُ بِقَدَرٍ ۴۹
ما هر چيز را به اندازه آفريدهايم.
وَمَآ أَمۡرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةٌ كَلَمۡحِۭ بِٱلۡبَصَرِ ۵۰
فرمان ما تنها يك فرمان است، آن هم چشم بر هم زدنى است.
وَلَقَدۡ أَهۡلَكۡنَآ أَشۡيَاعَكُمۡ فَهَلۡ مِن مُّدَّكِرٍ ۵۱
كسانى را كه همانند شما بودند، هلاك كرديم. آيا پندگيرندهاى هست؟
وَكُلُّ شَيۡءٍ فَعَلُوهُ فِي ٱلزُّبُرِ ۵۲
هر كارى كه كردهاند در دفترهاست.
وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُّسۡتَطَرٌ ۵۳
هر كار بزرگ و كوچكى مكتوب است.
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتٍ وَنَهَرٍ ۵۴
پرهيزگاران در باغها و كنار جويبارانند.
فِي مَقۡعَدِ صِدۡقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقۡتَدِرِۭ ۵۵
در جايگاهى پسنديده، نزد فرمانروايى توانا.
ٱلرَّحۡمَٰنُ ۱
خداى رحمان،
عَلَّمَ ٱلۡقُرۡءَانَ ۲
قرآن را تعليم داد.
خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ ۳
انسان را بيافريد.
عَلَّمَهُ ٱلۡبَيَانَ ۴
به او گفتن آموخت.
ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ بِحُسۡبَانٍ ۵
آفتاب و ماه به حسابى مقرر در حركتند.
وَٱلنَّجۡمُ وَٱلشَّجَرُ يَسۡجُدَانِ ۶
و گياه و درخت سجدهاش مىكنند.
وَٱلسَّمَآءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ ٱلۡمِيزَانَ ۷
آسمان را برافراخت و ترازو را برنهاد.
أَلَّا تَطۡغَوۡاْ فِي ٱلۡمِيزَانِ ۸
تا در ترازو تجاوز مكنيد.
وَأَقِيمُواْ ٱلۡوَزۡنَ بِٱلۡقِسۡطِ وَلَا تُخۡسِرُواْ ٱلۡمِيزَانَ ۹
وزنكردن را به عدالت رعايت كنيد و كمفروشى مكنيد.
وَٱلۡأَرۡضَ وَضَعَهَا لِلۡأَنَامِ ۱۰
زمين را براى مردم قرار داد.
فِيهَا فَٰكِهَةٌ وَٱلنَّخۡلُ ذَاتُ ٱلۡأَكۡمَامِ ۱۱
در آن ميوههاست و نخلها، با خوشههايى كه در غلافند.
وَٱلۡحَبُّ ذُو ٱلۡعَصۡفِ وَٱلرَّيۡحَانُ ۱۲
و دانههايى كه همراه با كاهند و نيز گياهان خوشبو.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۱۳
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِن صَلۡصَٰلٍ كَٱلۡفَخَّارِ ۱۴
آدمى را از گل خشكشدهاى چون سفال بيافريد.
وَخَلَقَ ٱلۡجَآنَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ ۱۵
و جن را از شعلهاى بىدود.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۱۶
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
رَبُّ ٱلۡمَشۡرِقَيۡنِ وَرَبُّ ٱلۡمَغۡرِبَيۡنِ ۱۷
پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۱۸
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
مَرَجَ ٱلۡبَحۡرَيۡنِ يَلۡتَقِيَانِ ۱۹
دو دريا را پيش راند تا به هم رسيدند،
بَيۡنَهُمَا بَرۡزَخٌ لَّا يَبۡغِيَانِ ۲۰
ميانشان حجابى است تا به هم در نشوند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۲۱
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
يَخۡرُجُ مِنۡهُمَا ٱللُّؤۡلُؤُ وَٱلۡمَرۡجَانُ ۲۲
از آن دو، مرواريد و مرجان بيرون مىآيد.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۲۳
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
وَلَهُ ٱلۡجَوَارِ ٱلۡمُنشَـَٔاتُ فِي ٱلۡبَحۡرِ كَٱلۡأَعۡلَٰمِ ۲۴
و او راست كشتيهايى همانند كوه كه در دريا مىروند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۲۵
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
كُلُّ مَنۡ عَلَيۡهَا فَانٍ ۲۶
هر چه بر روى زمين است دستخوش فناست،
وَيَبۡقَىٰ وَجۡهُ رَبِّكَ ذُو ٱلۡجَلَٰلِ وَٱلۡإِكۡرَامِ ۲۷
و ذات پروردگار صاحب جلالت و اكرام توست كه باقى مىماند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۲۸
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
يَسۡـَٔلُهُۥ مَن فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ كُلَّ يَوۡمٍ هُوَ فِي شَأۡنٍ ۲۹
هر كس كه در آسمانها و زمين است سائل درگاه اوست، و او هر روز در كارى است.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۳۰
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
سَنَفۡرُغُ لَكُمۡ أَيُّهَ ٱلثَّقَلَانِ ۳۱
اى جنيان و آدميان، به حساب شما خواهيم رسيد.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۳۲
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
يَٰمَعۡشَرَ ٱلۡجِنِّ وَٱلۡإِنسِ إِنِ ٱسۡتَطَعۡتُمۡ أَن تَنفُذُواْ مِنۡ أَقۡطَارِ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ فَٱنفُذُواْۚ لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلۡطَٰنٍ ۳۳
اى گروه جنيان و آدميان، اگر مىتوانيد كه از كنارههاى آسمانها و زمين بيرون رويد، بيرون رويد. ولى بيرون نتوانيد رفت مگر با داشتن قدرتى.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۳۴
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
يُرۡسَلُ عَلَيۡكُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنتَصِرَانِ ۳۵
بر شما شعلهاى بىدود فرستاده شود، يا دودى بىشعله، پس با او مقابله نتوانيد كرد.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۳۶
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فَإِذَا ٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ وَرۡدَةً كَٱلدِّهَانِ ۳۷
آنگاه كه آسمان شكافته شود، رنگى سرخ چون رنگ چرم خواهد داشت.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۳۸
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فَيَوۡمَئِذٍ لَّا يُسۡـَٔلُ عَن ذَنۢبِهِۦٓ إِنسٌ وَلَا جَآنٌّ ۳۹
پس در آن روز از گناه هيچ جنى و آدميى نپرسند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۴۰
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
يُعۡرَفُ ٱلۡمُجۡرِمُونَ بِسِيمَٰهُمۡ فَيُؤۡخَذُ بِٱلنَّوَٰصِي وَٱلۡأَقۡدَامِ ۴۱
كافران را به نشان صورتشان مىشناسند و از موى جلو سر و پاهايشان مىگيرند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۴۲
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
هَٰذِهِۦ جَهَنَّمُ ٱلَّتِي يُكَذِّبُ بِهَا ٱلۡمُجۡرِمُونَ ۴۳
اين همان جهنمى است كه مجرمان دروغش مىپنداشتند.
يَطُوفُونَ بَيۡنَهَا وَبَيۡنَ حَمِيمٍ ءَانٍ ۴۴
و اكنون در ميان آن و آب جوشان مىگردند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۴۵
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
وَلِمَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ جَنَّتَانِ ۴۶
هر كس را كه از ايستادن به پيشگاه پروردگارش ترسيده باشد دو بهشت است.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۴۷
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
ذَوَاتَآ أَفۡنَانٍ ۴۸
آن دو پر از درختانند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۴۹
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فِيهِمَا عَيۡنَانِ تَجۡرِيَانِ ۵۰
در آن دو، دو چشمه جارى است.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۵۱
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فِيهِمَا مِن كُلِّ فَٰكِهَةٍ زَوۡجَانِ ۵۲
در آنجا از هر گونه ميوهاى دو قسم هست.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۵۳
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ فُرُشِۭ بَطَآئِنُهَا مِنۡ إِسۡتَبۡرَقٍۚ وَجَنَى ٱلۡجَنَّتَيۡنِ دَانٍ ۵۴
بر بسترهايى كه آسترشان از استبرق است تكيه زدهاند و ميوههاى آن دو بهشت در دسترسشان باشد.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۵۵
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فِيهِنَّ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ لَمۡ يَطۡمِثۡهُنَّ إِنسٌ قَبۡلَهُمۡ وَلَا جَآنٌّ ۵۶
در آنجاست زنانى كه جز به شوهر خويش ننگرند، و پيش از بهشتيان هيچ آدمى و جنى به آنها دست نزده است.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۵۷
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
كَأَنَّهُنَّ ٱلۡيَاقُوتُ وَٱلۡمَرۡجَانُ ۵۸
همانند ياقوت و مرجان.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۵۹
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
هَلۡ جَزَآءُ ٱلۡإِحۡسَٰنِ إِلَّا ٱلۡإِحۡسَٰنُ ۶۰
آيا پاداش نيكى جز نيكى است؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۶۱
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ ۶۲
و جز آنها دو بهشت ديگر است.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۶۳
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
مُدۡهَآمَّتَانِ ۶۴
از شدت سبزى متمايل به سياهى.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۶۵
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فِيهِمَا عَيۡنَانِ نَضَّاخَتَانِ ۶۶
در آن دو، دو چشمه همواره جوشنده هست.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۶۷
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فِيهِمَا فَٰكِهَةٌ وَنَخۡلٌ وَرُمَّانٌ ۶۸
در آن دو، ميوه هست و نخل هست و انار هست.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۶۹
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
فِيهِنَّ خَيۡرَٰتٌ حِسَانٌ ۷۰
در آنجا زنانى است نيكسيرت و زيباروى.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۷۱
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
حُورٌ مَّقۡصُورَٰتٌ فِي ٱلۡخِيَامِ ۷۲
حورانى مستور در خيمهها.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۷۳
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
لَمۡ يَطۡمِثۡهُنَّ إِنسٌ قَبۡلَهُمۡ وَلَا جَآنٌّ ۷۴
پيش از بهشتيان هيچ آدمى و جنى به آنها دست نزده است.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۷۵
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ رَفۡرَفٍ خُضۡرٍ وَعَبۡقَرِيٍّ حِسَانٍ ۷۶
بر بالشهاى سبز و فرشهاى نيكو تكيه مىزنند.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ۷۷
پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
تَبَٰرَكَ ٱسۡمُ رَبِّكَ ذِي ٱلۡجَلَٰلِ وَٱلۡإِكۡرَامِ ۷۸
بزرگ است نام پروردگار تو آن صاحب جلالت و اكرام.
إِذَا وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ ۱
چون قيامت واقع شود،
لَيۡسَ لِوَقۡعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۲
كه در واقعشدنش هيچ دروغ نيست،
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ۳
گروهى را خواركننده است و گروهى را برافرازنده.
إِذَا رُجَّتِ ٱلۡأَرۡضُ رَجًّا ۴
آنگاه كه زمين به سختى بلرزد،
وَبُسَّتِ ٱلۡجِبَالُ بَسًّا ۵
و كوهها به تمامى متلاشى شوند،
فَكَانَتۡ هَبَآءً مُّنۢبَثًّا ۶
و چون غبارى پراكنده گردند،
وَكُنتُمۡ أَزۡوَٰجًا ثَلَٰثَةً ۷
شما سه گروه باشيد:
فَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ۸
يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟
وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ۹
ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟
وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۱۰
سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتادهاند.
أُوْلَٰٓئِكَ ٱلۡمُقَرَّبُونَ ۱۱
اينان مقرّبانند،
فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۱۲
در بهشتهاى پرنعمت.
ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ ۱۳
گروهى از پيشينيان،
وَقَلِيلٌ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ ۱۴
و اندكى از آنها كه از پى آمدهاند،
عَلَىٰ سُرُرٍ مَّوۡضُونَةٍ ۱۵
بر تختهايى مرصّع،
مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيۡهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۱۶
روبروى هم بر آنها تكيه زدهاند.
يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ ۱۷
پسرانى همواره جوان گردشان مىچرخند،
بِأَكۡوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأۡسٍ مِّن مَّعِينٍ ۱۸
با قدحها و ابريقها و جامهايى از شرابى كه در جويها جارى است.
لَّا يُصَدَّعُونَ عَنۡهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۱۹
از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند.
وَفَٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۲۰
و ميوههايى كه خود برمىگزينند.
وَلَحۡمِ طَيۡرٍ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ ۲۱
و گوشت پرنده هر چه بخواهند.
وَحُورٌ عِينٌ ۲۲
و حوران درشت چشم،
كَأَمۡثَٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ ۲۳
همانند مرواريدهايى در صدف.
جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ۲۴
همه به پاداش كارهايى كه مىكردهاند.
لَا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوًا وَلَا تَأۡثِيمًا ۲۵
در آنجا نه سخن لغو شنوند و نه گناهآلود.
إِلَّا قِيلًا سَلَٰمًا سَلَٰمًا ۲۶
جز يك سخن: سلام، سلام.
وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ ۲۷
اما اصحاب سعادت، اصحاب سعادت چه حال دارند؟
فِي سِدۡرٍ مَّخۡضُودٍ ۲۸
در زير درخت سدر بىخار،
وَطَلۡحٍ مَّنضُودٍ ۲۹
و درخت موزى كه ميوهاش بر يكديگر چيدهشده،
وَظِلٍّ مَّمۡدُودٍ ۳۰
و سايهاى دايم،
وَمَآءٍ مَّسۡكُوبٍ ۳۱
و آبى همواره جارى،
وَفَٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ۳۲
و ميوهاى بسيار،
لَّا مَقۡطُوعَةٍ وَلَا مَمۡنُوعَةٍ ۳۳
كه نه منقطع مىگردد و نه كس را از آن باز دارند.
وَفُرُشٍ مَّرۡفُوعَةٍ ۳۴
و زنانى ارجمند.
إِنَّآ أَنشَأۡنَٰهُنَّ إِنشَآءً ۳۵
آن زنان را ما بيافريديم، آفريدنى.
فَجَعَلۡنَٰهُنَّ أَبۡكَارًا ۳۶
و دوشيزگان ساختيم.
عُرُبًا أَتۡرَابًا ۳۷
معشوق همسران خويشند،
لِّأَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ ۳۸
براى اصحاب سعادت.
ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ ۳۹
گروهى از پيشينيان،
وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ ۴۰
و گروهى كه از پى آمدهاند.
وَأَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۴۱
اما اصحاب شقاوت، اصحاب شقاوت چه حال دارند؟
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ۴۲
در باد سموم و آب جوشانند.
وَظِلٍّ مِّن يَحۡمُومٍ ۴۳
در سايهاى از دود سياه،
لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ۴۴
نه سرد و نه خوش،
إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُتۡرَفِينَ ۴۵
اينان پيش از اين در ناز و نعمت بودند.
وَكَانُواْ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلۡحِنثِ ٱلۡعَظِيمِ ۴۶
و بر گناهان بزرگ اصرار مىورزيدند.
وَكَانُواْ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ ۴۷
و مىگفتند: آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم باز هم ما را زنده مىكنند،
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ ۴۸
يا نياكان ما را؟
قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَوَّلِينَ وَٱلۡأٓخِرِينَ ۴۹
بگو: همه را، آنان كه از پيش بودهاند و آنها كه از پىشان آمده بودند،
لَمَجۡمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوۡمٍ مَّعۡلُومٍ ۵۰
همه در وعدهگاه آن روز معين خواهند بود.
ثُمَّ إِنَّكُمۡ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلۡمُكَذِّبُونَ ۵۱
آنگاه شما اى گمراهان تكذيبكننده،
لَأٓكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ ۵۲
از درختان زقّوم خواهيد خورد.
فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ ۵۳
و شكمهاى خود را از آن پر خواهيد كرد.
فَشَٰرِبُونَ عَلَيۡهِ مِنَ ٱلۡحَمِيمِ ۵۴
و بر سر آن آب جوشان خواهيد نوشيد.
فَشَٰرِبُونَ شُرۡبَ ٱلۡهِيمِ ۵۵
چنان مىنوشيد كه شتر تشنه آب مىنوشد.
هَٰذَا نُزُلُهُمۡ يَوۡمَ ٱلدِّينِ ۵۶
اين است غذايشان در روز جزا.
نَحۡنُ خَلَقۡنَٰكُمۡ فَلَوۡلَا تُصَدِّقُونَ ۵۷
ما شما را آفريدهايم؛ پس چرا تصديق نمىكنيد؟
أَفَرَءَيۡتُم مَّا تُمۡنُونَ ۵۸
آيا آن منى را كه برون مىريزيد ديدهايد؟
ءَأَنتُمۡ تَخۡلُقُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡخَٰلِقُونَ ۵۹
آيا شما او را مىآفرينيد يا ما آفرينندهايم؟
نَحۡنُ قَدَّرۡنَا بَيۡنَكُمُ ٱلۡمَوۡتَ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ ۶۰
ما مرگ را بر شما مقدر ساختيم و ناتوان از آن نيستيم كه
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمۡثَٰلَكُمۡ وَنُنشِئَكُمۡ فِي مَا لَا تَعۡلَمُونَ ۶۱
به جاى شما قومى همانند شما بياوريم و شما را به صورتى كه از آن بىخبريد از نو بيافرينيم.
وَلَقَدۡ عَلِمۡتُمُ ٱلنَّشۡأَةَ ٱلۡأُولَىٰ فَلَوۡلَا تَذَكَّرُونَ ۶۲
شما از آفرينش نخست آگاهيد؛ چرا به يادش نياوريد؟
أَفَرَءَيۡتُم مَّا تَحۡرُثُونَ ۶۳
آيا چيزى را كه مىكاريد ديدهايد؟
ءَأَنتُمۡ تَزۡرَعُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۶۴
آيا شما مىرويانيدش يا ما رويانندهايم؟
لَوۡ نَشَآءُ لَجَعَلۡنَٰهُ حُطَٰمًا فَظَلۡتُمۡ تَفَكَّهُونَ ۶۵
اگر مىخواستيم خاشاكش مىساختيم تا در شگفت بمانيد.
إِنَّا لَمُغۡرَمُونَ ۶۶
گويند: ما ثروت بر باد دادگانيم؛
بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ ۶۷
ما بىنصيب ماندگانيم.
أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلۡمَآءَ ٱلَّذِي تَشۡرَبُونَ ۶۸
آيا آبى را كه مىنوشيد ديدهايد؟
ءَأَنتُمۡ أَنزَلۡتُمُوهُ مِنَ ٱلۡمُزۡنِ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنزِلُونَ ۶۹
آيا شما آن را از ابر فرو مىفرستيد يا ما فرو فرستندهايم؟
لَوۡ نَشَآءُ جَعَلۡنَٰهُ أُجَاجًا فَلَوۡلَا تَشۡكُرُونَ ۷۰
اگر مىخواستيم آن را تلخ مىگردانيديم. پس چرا سپاس نمىگوييد؟
أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِي تُورُونَ ۷۱
آيا آن آتشى را كه مىافروزيد ديدهايد؟
ءَأَنتُمۡ أَنشَأۡتُمۡ شَجَرَتَهَآ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنشِـُٔونَ ۷۲
آيا درختش را شما آفريدهايد يا ما آفرينندهايم؟
نَحۡنُ جَعَلۡنَٰهَا تَذۡكِرَةً وَمَتَٰعًا لِّلۡمُقۡوِينَ ۷۳
ما آن را هشدارى و براى مسافران رهنورد، متاعى ساختيم.
فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ ۷۴
به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى.
۞ فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۷۵
پس سوگند به غروبگاه ستارگان.
وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌ لَّوۡ تَعۡلَمُونَ عَظِيمٌ ۷۶
و اين سوگندى است -اگر بدانيد- بزرگ.
إِنَّهُۥ لَقُرۡءَانٌ كَرِيمٌ ۷۷
هر آينه، اين قرآنى است گرامىقدر،
فِي كِتَٰبٍ مَّكۡنُونٍ ۷۸
در كتابى مكنون.
لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلۡمُطَهَّرُونَ ۷۹
كه جز پاكان دست بر آن نزنند.
تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۸۰
نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است.
أَفَبِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ أَنتُم مُّدۡهِنُونَ ۸۱
آيا اين سخن را دروغ مىانگاريد؟
وَتَجۡعَلُونَ رِزۡقَكُمۡ أَنَّكُمۡ تُكَذِّبُونَ ۸۲
و نصيب خود را در دروغ انگاشتن آن قرار مىدهيد؟
فَلَوۡلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلۡحُلۡقُومَ ۸۳
پس چرا آنگاه كه جان به گلوگاه رسد،
وَأَنتُمۡ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ ۸۴
و شما در اين هنگام مىنگريد، تكذيب نمىكنيد؟
وَنَحۡنُ أَقۡرَبُ إِلَيۡهِ مِنكُمۡ وَلَٰكِن لَّا تُبۡصِرُونَ ۸۵
ما از شما به او نزديكتريم ولى شما نمىبينيد.
فَلَوۡلَآ إِن كُنتُمۡ غَيۡرَ مَدِينِينَ ۸۶
اگر قيامت را باور نداريد،
تَرۡجِعُونَهَآ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ ۸۷
اگر راست مىگوييد، بازش گردانيد.
فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ ۸۸
اما اگر از مقربان باشد،
فَرَوۡحٌ وَرَيۡحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ۸۹
براى اوست آسايش و روزى و بهشت پرنعمت.
وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ ۹۰
و اما اگر از اصحاب سعادت باشد:
فَسَلَٰمٌ لَّكَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ ۹۱
پس تو را از اصحاب سعادت سلام است.
وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۹۲
و اما اگر از تكذيبكنندگان گمراه باشد،
فَنُزُلٌ مِّنۡ حَمِيمٍ ۹۳
به آب جوشان مهمانش كنند،
وَتَصۡلِيَةُ جَحِيمٍ ۹۴
و به دوزخش درآورند.
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلۡيَقِينِ ۹۵
اين سخن سخنى راست و يقين است.
فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ ۹۶
پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى.
سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ ۱
خداوند را تسبيح مىگويند، هر چه در آسمانها و زمين است، و او پيروزمند و حكيم است.
لَهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ يُحۡيِۦ وَيُمِيتُۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ قَدِيرٌ ۲
فرمانروايى آسمانها و زمين از آن اوست. زنده مىكند و مىميراند و بر هر چيز تواناست.
هُوَ ٱلۡأَوَّلُ وَٱلۡأٓخِرُ وَٱلظَّٰهِرُ وَٱلۡبَاطِنُۖ وَهُوَ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٌ ۳
اوست اوّل و آخر و ظاهر و باطن، و او به هر چيزى داناست.
هُوَ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ ٱسۡتَوَىٰ عَلَى ٱلۡعَرۡشِۖ يَعۡلَمُ مَا يَلِجُ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا يَخۡرُجُ مِنۡهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ وَمَا يَعۡرُجُ فِيهَاۖ وَهُوَ مَعَكُمۡ أَيۡنَ مَا كُنتُمۡۚ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِيرٌ ۴
اوست كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد. سپس به عرش پرداخت. هر چه را در زمين فرو رود و هر چه را از زمين بيرون آيد و هر چه را از آسمان فرو آيد و هر چه را در آسمان بالا رود، مىداند. و هر جا كه باشيد همراه شماست و به هر كارى كه مىكنيد بيناست.
لَّهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ وَإِلَى ٱللَّهِ تُرۡجَعُ ٱلۡأُمُورُ ۵
فرمانروايى آسمانها و زمين از آن اوست، و همه كارها به خدا بازمىگردد.
يُولِجُ ٱلَّيۡلَ فِي ٱلنَّهَارِ وَيُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِي ٱلَّيۡلِۚ وَهُوَ عَلِيمُۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ۶
از شب مىكاهد و به روز مىافزايد و از روز مىكاهد و به شب مىافزايد. و به هر چه در دلها مىگذرد آگاه است.
ءَامِنُواْ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَأَنفِقُواْ مِمَّا جَعَلَكُم مُّسۡتَخۡلَفِينَ فِيهِۖ فَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنكُمۡ وَأَنفَقُواْ لَهُمۡ أَجۡرٌ كَبِيرٌ ۷
به خدا و پيامبرش ايمان بياوريد و از آن مال كه به وراثت به شما رسانده است انفاق كنيد. از ميان شما هر كه را ايمان آورده و انفاق كرده، مزدى فراوانش دهند.
وَمَا لَكُمۡ لَا تُؤۡمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلرَّسُولُ يَدۡعُوكُمۡ لِتُؤۡمِنُواْ بِرَبِّكُمۡ وَقَدۡ أَخَذَ مِيثَٰقَكُمۡ إِن كُنتُم مُّؤۡمِنِينَ ۸
چيست شما را كه به خدا ايمان نمىآوريد و حال آنكه پيامبر شما را دعوت مىكند كه به پروردگارتان ايمان بياوريد، و اگر باور داريد از شما پيمان گرفته است؟
هُوَ ٱلَّذِي يُنَزِّلُ عَلَىٰ عَبۡدِهِۦٓ ءَايَٰتِۭ بَيِّنَٰتٍ لِّيُخۡرِجَكُم مِّنَ ٱلظُّلُمَٰتِ إِلَى ٱلنُّورِۚ وَإِنَّ ٱللَّهَ بِكُمۡ لَرَءُوفٌ رَّحِيمٌ ۹
اوست آن خدايى كه بر بنده خود آيات روشن را نازل مىكند تا شما را از تاريكى به روشنايى آورد. زيرا خدا به شما مُشفق و مهربان است.
وَمَا لَكُمۡ أَلَّا تُنفِقُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلِلَّهِ مِيرَٰثُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ لَا يَسۡتَوِي مِنكُم مَّنۡ أَنفَقَ مِن قَبۡلِ ٱلۡفَتۡحِ وَقَٰتَلَۚ أُوْلَٰٓئِكَ أَعۡظَمُ دَرَجَةً مِّنَ ٱلَّذِينَ أَنفَقُواْ مِنۢ بَعۡدُ وَقَٰتَلُواْۚ وَكُلًّا وَعَدَ ٱللَّهُ ٱلۡحُسۡنَىٰۚ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِيرٌ ۱۰
و چرا در راه خدا انفاق نمىكنيد و حال آنكه از آنِ خداست ميراث آسمانها و زمين؟ از ميان شما آنان كه پيش از فتح انفاق كرده و به جنگ رفته با آنان كه بعد از فتح انفاق كردهاند و به جنگ رفتهاند برابر نيستند. درَجت آنان فراتر است. و خدا به همه وعده نيك مىدهد. و به هر كارى كه مىكنيد آگاه است.
مَّن ذَا ٱلَّذِي يُقۡرِضُ ٱللَّهَ قَرۡضًا حَسَنًا فَيُضَٰعِفَهُۥ لَهُۥ وَلَهُۥٓ أَجۡرٌ كَرِيمٌ ۱۱
كيست كه خدا را قرضالحسنه دهد تا براى او دو چندانش كند، و او را پاداشى نيكو باشد.
يَوۡمَ تَرَى ٱلۡمُؤۡمِنِينَ وَٱلۡمُؤۡمِنَٰتِ يَسۡعَىٰ نُورُهُم بَيۡنَ أَيۡدِيهِمۡ وَبِأَيۡمَٰنِهِمۖ بُشۡرَىٰكُمُ ٱلۡيَوۡمَ جَنَّٰتٌ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَاۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ ۱۲
روزى كه مردان مؤمن و زنان مؤمن را ببينى كه نورشان پيشاپيش و در سمت راستشان مىرود. در آن روز بشارتتان به بهشتهايى است كه در آن نهرها روان است و در آن جاويد خواهيد ماند، و اين كاميابى بزرگى است.
يَوۡمَ يَقُولُ ٱلۡمُنَٰفِقُونَ وَٱلۡمُنَٰفِقَٰتُ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱنظُرُونَا نَقۡتَبِسۡ مِن نُّورِكُمۡ قِيلَ ٱرۡجِعُواْ وَرَآءَكُمۡ فَٱلۡتَمِسُواْ نُورًاۖ فَضُرِبَ بَيۡنَهُم بِسُورٍ لَّهُۥ بَابُۢ بَاطِنُهُۥ فِيهِ ٱلرَّحۡمَةُ وَظَٰهِرُهُۥ مِن قِبَلِهِ ٱلۡعَذَابُ ۱۳
روزى كه مردان منافق و زنان منافق به كسانى كه ايمان آوردهاند مىگويند: درنگى كنيد تا از نورتان فروغى گيريم. گويند: به دنيا بازگرديد و از آنجا نور بطلبيد. ميانشان ديوارى برآورند كه بر آن ديوار درى باشد؛ درون آن رحمت باشد و بيرون آن عذاب.
يُنَادُونَهُمۡ أَلَمۡ نَكُن مَّعَكُمۡۖ قَالُواْ بَلَىٰ وَلَٰكِنَّكُمۡ فَتَنتُمۡ أَنفُسَكُمۡ وَتَرَبَّصۡتُمۡ وَٱرۡتَبۡتُمۡ وَغَرَّتۡكُمُ ٱلۡأَمَانِيُّ حَتَّىٰ جَآءَ أَمۡرُ ٱللَّهِ وَغَرَّكُم بِٱللَّهِ ٱلۡغَرُورُ ۱۴
و آنها را ندا دهند كه آيا ما با شما همراه نبوديم؟ مىگويند: بلى، اما شما خويشتن را در بلا افكنديد و به انتظار نشستيد و در شك بوديد و آرزوها شما را بفريفت تا آنگاه كه فرمان خدا دررسيد و شيطان به خدا مغرورتان كرد.
فَٱلۡيَوۡمَ لَا يُؤۡخَذُ مِنكُمۡ فِدۡيَةٌ وَلَا مِنَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْۚ مَأۡوَىٰكُمُ ٱلنَّارُۖ هِيَ مَوۡلَىٰكُمۡۖ وَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ ۱۵
و امروز نه از شما فديهاى پذيرند و نه از كافران. جايگاهتان آتش است. آتش سزاوار شماست. و بد سرانجامى است.
۞ أَلَمۡ يَأۡنِ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ أَن تَخۡشَعَ قُلُوبُهُمۡ لِذِكۡرِ ٱللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ ٱلۡحَقِّ وَلَا يَكُونُواْ كَٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ مِن قَبۡلُ فَطَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡأَمَدُ فَقَسَتۡ قُلُوبُهُمۡۖ وَكَثِيرٌ مِّنۡهُمۡ فَٰسِقُونَ ۱۶
آيا مؤمنان را وقت آن نرسيده است كه دلهايشان در برابر ياد خدا و آن سخن حق كه نازل شده است، خاشع شود؟ همانند آن مردمى نباشند كه پيش از اين كتابشان داديم و چون مدتى برآمد دلهايشان سخت شد و بسيارى نافرمان شدند.
ٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ يُحۡيِ ٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ مَوۡتِهَاۚ قَدۡ بَيَّنَّا لَكُمُ ٱلۡأٓيَٰتِ لَعَلَّكُمۡ تَعۡقِلُونَ ۱۷
بدانيد كه خدا زمين را پس از مردنش زنده مىكند. ما آيات را برايتان به روشنى بيان كرديم، باشد كه به عقل دريابيد.
إِنَّ ٱلۡمُصَّدِّقِينَ وَٱلۡمُصَّدِّقَٰتِ وَأَقۡرَضُواْ ٱللَّهَ قَرۡضًا حَسَنًا يُضَٰعَفُ لَهُمۡ وَلَهُمۡ أَجۡرٌ كَرِيمٌ ۱۸
خدا به مردان صدقهدهنده و زنان صدقهدهندهاى كه به خدا قرضالحسنه مىدهند، دو چندان پاداش مىدهد؛ و نيز آنها را اجرى نيكوست.
وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦٓ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلصِّدِّيقُونَۖ وَٱلشُّهَدَآءُ عِندَ رَبِّهِمۡ لَهُمۡ أَجۡرُهُمۡ وَنُورُهُمۡۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَآ أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡجَحِيمِ ۱۹
كسانى كه به خدا و پيامبرانش ايمان آوردهاند، راستگويان و راستكارانند. و شهيدان در نزد پروردگارشان هستند. صاحب پاداش و نور خويشند. و آنها كه كافرند و آيات ما را تكذيب مىكنند، در جهنمند.
ٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّمَا ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَا لَعِبٌ وَلَهۡوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرُۢ بَيۡنَكُمۡ وَتَكَاثُرٌ فِي ٱلۡأَمۡوَٰلِ وَٱلۡأَوۡلَٰدِۖ كَمَثَلِ غَيۡثٍ أَعۡجَبَ ٱلۡكُفَّارَ نَبَاتُهُۥ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَىٰهُ مُصۡفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطَٰمًاۖ وَفِي ٱلۡأٓخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغۡفِرَةٌ مِّنَ ٱللَّهِ وَرِضۡوَٰنٌۚ وَمَا ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَآ إِلَّا مَتَٰعُ ٱلۡغُرُورِ ۲۰
بدانيد كه زندگى اينجهانى بازيچه است و بيهودگى و آرايش و فخرفروشى و افزونجويى در اموال و اولاد. همانند بارانى به وقت است كه روييدنيهايش كافران را به شگفت افكند. سپس پژمرده مىشود و بينى كه زرد گشته است و خاشاك شده است. و در آخرت نصيب گروهى عذاب سخت است و نصيب گروهى آمرزش خدا و خشنودى او. و زندگى دنيا جز متاعى فريبنده نيست.
سَابِقُوٓاْ إِلَىٰ مَغۡفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمۡ وَجَنَّةٍ عَرۡضُهَا كَعَرۡضِ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ أُعِدَّتۡ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦۚ ذَٰلِكَ فَضۡلُ ٱللَّهِ يُؤۡتِيهِ مَن يَشَآءُۚ وَٱللَّهُ ذُو ٱلۡفَضۡلِ ٱلۡعَظِيمِ ۲۱
براى رسيدن به آمرزش پروردگارتان و بهشتى كه پهناى آن همسان پهناى آسمانها و زمين است، بر يكديگر پيشى گيريد. اين بهشت براى كسانى كه به خدا و پيامبرانش ايمان آوردهاند، مهيا شده است. اين بخشايشى است از جانب خدا كه به هر كه مىخواهد ارزانيش مىدارد، كه خدا صاحب بخشايشى بزرگ است.
مَآ أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلَا فِيٓ أَنفُسِكُمۡ إِلَّا فِي كِتَٰبٍ مِّن قَبۡلِ أَن نَّبۡرَأَهَآۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرٌ ۲۲
هيچ مصيبتى به مال يا به جانتان نرسد مگر پيش از آنكه بيافرينيمش، در كتابى نوشته شده است. و اين بر خدا آسان است؛
لِّكَيۡلَا تَأۡسَوۡاْ عَلَىٰ مَا فَاتَكُمۡ وَلَا تَفۡرَحُواْ بِمَآ ءَاتَىٰكُمۡۗ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخۡتَالٍ فَخُورٍ ۲۳
تا بر آنچه از دستتان مىرود اندوهگين نباشيد و بدانچه به دستتان مىآيد شادمانى نكنيد. و خدا هيچ متكبر خودستايندهاى را دوست ندارد:
ٱلَّذِينَ يَبۡخَلُونَ وَيَأۡمُرُونَ ٱلنَّاسَ بِٱلۡبُخۡلِۗ وَمَن يَتَوَلَّ فَإِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ ۲۴
آنان كه بخل مىورزند و مردم را به بخل وامىدارند. و هر كه رويگردان مىشود، بداند كه خدا بىنياز و ستودنى است.
لَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا رُسُلَنَا بِٱلۡبَيِّنَٰتِ وَأَنزَلۡنَا مَعَهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمِيزَانَ لِيَقُومَ ٱلنَّاسُ بِٱلۡقِسۡطِۖ وَأَنزَلۡنَا ٱلۡحَدِيدَ فِيهِ بَأۡسٌ شَدِيدٌ وَمَنَٰفِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعۡلَمَ ٱللَّهُ مَن يَنصُرُهُۥ وَرُسُلَهُۥ بِٱلۡغَيۡبِۚ إِنَّ ٱللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ ۲۵
ما پيامبرانمان را با دليلهاى روشن فرستاديم و با آنها كتاب و ترازو را نيز نازل كرديم تا مردم به عدالت عمل كنند. و آهن را كه در آن نيرويى سخت و منافعى براى مردم است فروفرستاديم، تا خدا بداند چه كسى به ناديده، او و پيامبرانش را يارى مىكند. زيرا خدا توانا و پيروزمند است.
وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا وَإِبۡرَٰهِيمَ وَجَعَلۡنَا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا ٱلنُّبُوَّةَ وَٱلۡكِتَٰبَۖ فَمِنۡهُم مُّهۡتَدٍۖ وَكَثِيرٌ مِّنۡهُمۡ فَٰسِقُونَ ۲۶
ما نوح و ابراهيم را به رسالت فرستاديم و در ميان فرزندانشان نبوت و كتاب نهاديم. بعضيشان هدايتيافتگان بودند ولى بيشترينشان نافرمانان.
ثُمَّ قَفَّيۡنَا عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِم بِرُسُلِنَا وَقَفَّيۡنَا بِعِيسَى ٱبۡنِ مَرۡيَمَ وَءَاتَيۡنَٰهُ ٱلۡإِنجِيلَۖ وَجَعَلۡنَا فِي قُلُوبِ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُ رَأۡفَةً وَرَحۡمَةًۚ وَرَهۡبَانِيَّةً ٱبۡتَدَعُوهَا مَا كَتَبۡنَٰهَا عَلَيۡهِمۡ إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ رِضۡوَٰنِ ٱللَّهِ فَمَا رَعَوۡهَا حَقَّ رِعَايَتِهَاۖ فَـَٔاتَيۡنَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنۡهُمۡ أَجۡرَهُمۡۖ وَكَثِيرٌ مِّنۡهُمۡ فَٰسِقُونَ ۲۷
سپس پيامبرانمان را پس از ايشان فرستاديم. و عيسى بن مريم را از پى آنها روانه كرديم و به او انجيل را داديم، و در دل پيروانش رأفت و رحمت نهاديم. و رهبانيتى كه به بدعت آوردهاند ما بر آنها مقرر نكردهايم، اما در آن خشنودى خدا مىجستند، ولى حق آن را بسزا نگزاردند. ما از آن ميان به كسانى كه ايمان آورده بودند، پاداش داديم ولى بيشترينشان نافرمان بودند.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَءَامِنُواْ بِرَسُولِهِۦ يُؤۡتِكُمۡ كِفۡلَيۡنِ مِن رَّحۡمَتِهِۦ وَيَجۡعَل لَّكُمۡ نُورًا تَمۡشُونَ بِهِۦ وَيَغۡفِرۡ لَكُمۡۚ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ۲۸
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، از خدا بترسيد و به پيامبرش ايمان بياوريد تا شما را از رحمت خويش دو بار مزد بدهد. و شما را نورى عطا كند كه در روشنايى آن راه بجوييد و بيامرزدتان كه خدا آمرزنده مهربان است.
لِّئَلَّا يَعۡلَمَ أَهۡلُ ٱلۡكِتَٰبِ أَلَّا يَقۡدِرُونَ عَلَىٰ شَيۡءٍ مِّن فَضۡلِ ٱللَّهِ وَأَنَّ ٱلۡفَضۡلَ بِيَدِ ٱللَّهِ يُؤۡتِيهِ مَن يَشَآءُۚ وَٱللَّهُ ذُو ٱلۡفَضۡلِ ٱلۡعَظِيمِ ۲۹
تا اهل كتاب بدانند كه به بخشايش خداوند هيچ دسترس ندارند و اين بخشايش به دست اوست كه به هر كه خواهد ارزانى مىدارد، و خدا را بخشايشى عظيم است.